Mπορεί η συμπληρωματική ειδική ημερήσια διάταξη, που εσπευσμένα αποφασίστηκε την περασμένη Κυριακή, να είχε ως θέμα τις «Ανακοινώσεις του Πρωθυπουργού, κ. Αλέξη Τσίπρα, σύμφωνα με το άρθρο 142Α του Κανονισμού της Βουλής, με αντικείμενο την ενημέρωση της Βουλής των Ελλήνων για τα ζητήματα που άπτονται της τρέχουσας διαπραγμάτευσης», όμως αυτό ήταν το μόνο θέμα που δε συζητήθηκε κατά το τετράωρο κοινοβουλευτικό σόου που οργάνωσαν ο Τσίπρας με το επιτελείο του. Περισσότερο απασχόλησαν ο Παπασταύρου με τον Κατρούγκαλο, καθώς και τα καμώματα της «εθνικής διδασκαλίσσης» Ζωής, παρά το θέμα για το οποίο ζητήθηκε αυτή η έκτακτη συνεδρίαση της Βουλής.
«Θα στηρίξετε αυτήν την εθνική διαπραγματευτική στρατηγική για να μπει τέλος στη λιτότητα;», έθεσε ευθύς εξαρχής ο Τσίπρας το ερώτημα στα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ερώτημα καθαρά ρητορικό και απολύτως υποκριτικό. Οχι μόνο γιατί φρόντισε να το ακυρώσει με τη συνέχεια της φράσης του, που κάθε άλλο παρά συναινετική ήταν («ή θα συνεχίζετε να συμπεριφέρεστε ως φερέφωνα των πιο ακραίων πολιτικών και οικονομικών κέντρων σε Ελλάδα και Ευρώπη, ως φερέφωνα των εμπνευστών του μνημονίου;»), αλλά και γιατί ο ίδιος δεν κατέθεσε κανένα στοιχείο αυτής της «εθνικής διαπραγματευτικής στρατηγικής». Ούτε γι’ αυτά που έγιναν ως τώρα, ούτε γι’ αυτά που (υποτίθεται ότι) διαπραγματεύονται αυτή τη στιγμή, ούτε γι’ αυτά που σκοπεύουν να διαπραγματευθούν ενόψει της τρίτης δανειακής σύμβασης.
Τμήμα αυτής της υποτιθέμενης στρατηγικής είναι η παράταση της δανειακής σύμβασης (και του Μνημόνιου, φυσικά), που αποφασίστηκε στις 20 του Φλεβάρη. Ομως ο Τσίπρας δεν την έφερε στη Βουλή, ούτε καν με τη μορφή κυβερνητικής ανακοίνωσης (σύμφωνα με το άρθρο 142Α του Κανονισμού της Βουλής), όπως είχε δεσμευτεί. Η σχετική απόφαση με την υπογραφή του Βαρουφάκη δεν έχει καν δημοσιευτεί στο ΦΕΚ (δημοσιεύτηκε μόνο η απόφαση για επιστροφή των 10,9 δισ. ευρώ στον EFSF), για να μη φανεί ότι ο υπουργός Οικονομικών αντλεί τη σχετική εξουσιοδότηση για να υπογράψει την παράταση μιας δανειακής σύμβασης από τη δικτατορικού τύπου διάταξη, που με πραξικοπηματικό τρόπο πρόσθεσε στο νόμο για το πρώτο Μνημόνιο ο Παπακωνσταντίνου.
Ενώ, λοιπόν, όλοι περίμεναν να γίνει συζήτηση στη Βουλή για την παράταση της δανειακής σύμβασης, όπως είχε δεσμευτεί η κυβέρνηση, ο Τσίπρας επέλεξε να κάνει συζήτηση «με αντικείμενο την ενημέρωση της Βουλής των Ελλήνων για τα ζητήματα που άπτονται της τρέχουσας διαπραγμάτευσης». Και επ’ αυτού, όμως, δεν είπε τίποτα, δεν έδωσε οποιαδήποτε πληροφορία. Δεν έκανε καν προηγούμενη ενημέρωση των κομμάτων (κλειστή έστω, σε επίπεδο αρχηγών ή κοινοβουλευτικών εκπροσώπων), με αποτέλεσμα η συναίνεση που ζητούσε να ισοδυναμεί με αίτημα για υπογραφή λευκής επιταγής εκ μέρους τους. Δηλαδή, υπέβαλε καθαρά υποκριτικά ένα αίτημα για συναίνεση, γνωρίζοντας ότι η αντιπολίτευση δεν είχε καμιά άλλη επιλογή εκτός από την απόρριψή του. Μάλιστα, για να μην υπάρξει οποιαδήποτε παρανόηση ή παρεξήγηση, φρόντισε να το καταστήσει αυτό σαφές με το περιεχόμενο και το ύφος της πρωτομιλίας του, η οποία ήταν μια διαρκής καταγγελία κατά της αντιπολίτευσης, φτιαγμένη έτσι που να αποσπά το χειροκρότημα των «οπαδών».
Κι έφτασε στο κρεσέντο της αντι-αντιπολιτευτικής του ομιλίας πετώντας στην αρένα την «υπόθεση Παπασταύρου», ξέροντας ότι ο Σαμαράς δεν είχε άλλη επιλογή από το να σηκώσει το γάντι και η συζήτηση να εξελιχτεί σε δικομματική κοκορομαχία. Με τη βοήθεια και της «εθνικής διδασκαλίσσης», η οποία ξεπέρασε και τον εαυτό της σε προκλήσεις (γράφουμε αναλυτικότερα στη διπλανή στήλη), ο ΣΥΡΙΖΑ μπαχάλεψε σκόπιμα τη διαδικασία, ενώ οι βουλευτές του χειροκροτούσαν μανιωδώς εν είδει χουλιγκάνων σε εξέδρα ποδοσφαιρικού γηπέδου.
Ηταν μια επίδειξη κυβερνητικής «μαγκιάς», μια συζήτηση για το τι έγινε τα προηγούμενα χρόνια και όχι μια συζήτηση για το τι γίνεται τώρα. Μόνο στην τριτομιλία του και αφού είχε προκληθεί από όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, ο Τσίπρας αναγκάστηκε να μιλήσει για τις «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησής του. Ποιες υποτίθεται πως είναι αυτές οι «κόκκινες γραμμές»; Οχι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, όχι απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, όχι αύξηση του ΦΠΑ στα τρόφιμα και στα φάρμακα (στα άλλα είδη;), ιδιωτικοποιήσεις με κοινοπρακτικά σχήματα στα οποία θα συμμετέχει το ελληνικό δημόσιο. Αυτά, όμως, πλην του τελευταίου, τα έλεγαν και οι προηγούμενοι. Και ξέρουμε τι γινόταν στην πράξη. Ξέρουμε πως οι «κόκκινες γραμμές» κρατούσαν για ένα χρονικό διάστημα, ότι χρησιμοποιούνταν προπαγανδιστικά (θυμηθείτε: σώσαμε τον 13ο και 14ο μισθό, αποτρέψαμε οριζόντιες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις κτλ. κτλ.) και στην επόμενη αξιολόγηση από την τρόικα έσβηναν η μία μετά την άλλη.
Ακόμη και από τις «κόκκινες γραμμές» που αναγκάστηκε στην τριτομιλία του να αναφέρει ο Τσίπρας, απουσίαζε παντελώς το περιβόητο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που έχει ήδη ενταφιαστεί. Απουσίαζαν η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, η καθιέρωση αφορολόγητου 12.000 ευρώ, η «νέα σεισάχθεια», η ακύρωση ιδιωτικοποιήσεων κτλ. κτλ. Και βέβαια, απουσίαζε μια σαφής παρουσίαση των «μεταρρυθμίσεων» που περιλαμβάνει η «λίστα Τσίπρα». Τι ακριβώς παζαρεύουν με την τρόικα στις Βρυξέλλες; Τι προτείνει η κυβέρνηση και τι αντιπροτείνει η τρόικα, τι δέχεται και τι απορρίπτει;
Ακόμη και τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ, η κοινοβουλευτική ομάδα και η πολιτική γραμματεία του, έχουν μαύρα μεσάνυχτα για το τι συζητιέται στις Βρυξέλλες και τι έρχεται. Το πιθανότερο είναι η συμφωνία στο Eurogroup να ανακοινωθεί τη μεγάλη βδομάδα των ορθόδοξων, δηλαδή σε μέρες που η ελληνική Βουλή θα έχει κλείσει και το θερμόμετρο του πολιτικού ενδιαφέροντος θα έχει πέσει χαμηλά. Επειδή, όμως, θα υπάρξει σχολιασμός ακόμη και από συριζαίους, η ηγετική ομάδα επέλεξε να κάνει αυτό το κοινοβουλευτικό σόου, για να στείλει το μήνυμα: για ό,τι θα γίνει δεν φταίμε εμείς, αλλά οι προηγούμενοι, που μας έστησαν αδιέξοδα. Εμείς κάναμε ό,τι μπορούσαμε, αλλά τα περιθώρια ήταν ασφυκτικά.
Στην ίδια λογική, της μεταφοράς της ευθύνης στους προηγούμενους υπακούει και η κατάθεση, την επόμενη κιόλας μέρα από τη συζήτηση στη Βουλή, της πρότασης για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για το «πώς φτάσαμε στα Μνημόνια;». Από την τριπλέτα του Μαξίμου (Τσίπρας, Παππάς, Φλαμπουράρης) κρίθηκε πως αυτός είναι ο καλύτερος αντιπερισπασμός που θα μπορούσαν να κάνουν αυτή την περίοδο, ενόψει της τελικής συμφωνίας με την τρόικα και το Eurogroup, η οποία θα περιλαμβάνει τη συνέχιση και την εμβάθυνση της πολιτικής των μνημονίων, της δημοσιονομικής λιτότητας και της κινεζοποίησης. Είναι αυτό που λέμε «βγάζει φλας αριστερά για να στρίψει δεξιά».
Πόσο μπορεί να κρατήσει αυτή η παραμύθα; Οχι πολύ. Ακόμη και αν δεν υπάρξουν προβλήματα στο εσωτερικό του συριζαίικου κοινοβουλευτικού λόχου, που να οδηγήσουν σε αποσκιρτήσεις ή διαγραφές βουλευτών, θα υπάρξουν προβλήματα στον ελληνικό λαό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πέρα από τα μέτρα με τα οποία θα κλείσει η τελευταία αξιολόγηση του προηγούμενου μνημόνιου (το οποίο παρατάθηκε επί τετράμηνο), θα πρέπει μέχρι τον Ιούνη να κλείσουν την επόμενη δανειακή σύμβαση, η οποία θα συνοδεύεται από το Μνημόνιο-3. Μπορεί να το βαφτίσουν «αναπτυξιακό σύμφωνο», μπορεί να περιλαμβάνει και αναδιάρθρωση του χρέους (σύμφωνα με το σχέδιο που από το Νοέμβρη του 2012 έχουν αποφασίσει οι ιμπεριαλιστές δανειστές), όμως ο ελληνικός λαός περιμένει πρακτική πολιτική ανακούφισής του, η οποία δεν πρόκειται να υπάρξει. Τα προπαγανδιστικά τρικ είναι εξ ορισμού κοντόφθαλμα και κοντοπρόθεσμα, αλλά είναι τα μόνα που έχουν απομείνει στον ΣΥΡΙΖΑ.
