«Δεν θέλησα ποτέ μόρια, #επιδόματα, #χάρες. Ισες #ευκαιρίες διεκδικώ. Διεκδικώ αυτό που δεν υπάρχει», έγραψε Twitter o Στέλιος Κυμπουρόπουλος, ψυχίατρος στο Αττικό Νοσοκομείο, διορισμένος ως ΑΜΕΑ, υποψήφιος ευρωβουλευτής της ΝΔ. Ακολούθησε η χυδαία επίθεση του Πολάκη και η αντεπίθεση της ΝΔ, που όταν είδε και τις αντιδράσεις κατά Πολάκη από το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, έκρινε πως έχει μια πρώτης τάξης ευκαιρία για πολιτική σπέκουλα.
Ο Πολάκης, καταπώς το συνηθίζει, δεν τοποθετήθηκε πολιτικά στη δήλωση Κυμπουρόπουλου, αλλά προσωπικά. Με το γνωστό του ύφος (και ήθος): τι μας λες, ρε, ότι δε θέλεις μόρια, όταν έχεις διοριστεί με το ειδικό καθεστώς που ισχύει για τα ΑΜΕΑ; «Ευεργέτημα» το ανέβαζε, «ευεργέτημα» το κατέβαζε αυτό το ειδικό καθεστώς, μιλώντας στο όνομα της ισότητας. Και άλλες φορές έχει καταστεί φανερό πως και στα φοιτητικά του χρόνια, όταν ήταν στελεχάκι της ΚΝΕ, δεν είχε την παραμικρή επαφή με τον μαρξισμό. Γιατί αν είχε, θα γνώριζε ότι το ίσο δίκαιο είναι άνισο δίκαιο. Γιατί δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες δυνατότητες. Είπαμε, όμως, Πολάκης είν' αυτός.
Ο Κυμπουρόπουλος, όμως, τι ακριβώς εννοούσε μ' αυτά που έγραψε; Πώς μπορούν να υπάρξουν ίσες ευκαιρίες για τα ΑΜΕΑ, χωρίς να υπάρχει ένα ειδικό καθεστώς (σε όλα τα επίπεδα), το οποίο να αποκαθιστά τη φυσική υστέρηση; Μια κοινωνία στοιχειωδώς πολιτισμένη θεσπίζει κανόνες που αποκαθιστούν τη φυσική διαφορά. Το κάνουν και τα καπιταλιστικά καθεστώτα. Στη χώρα μας, για παράδειγμα, στις προκηρύξεις του ΑΣΕΠ υπάρχει ένα ποσοστό που αφορά προσλήψεις ΑΜΕΑ. Αυτό το καθεστώς ο Κυμπουρόπουλος θέλει να καταργηθεί; Δε θα μας προκαλούσε καμιά εντύπωση, αν σκεφτούμε ότι συμμετέχει σε ένα κόμμα, ο αρχηγός (και όχι μόνο) του οποίου δεν κρύβει τον έρωτά του για τον αγριανθρωπικό νεοφιλελευθερισμό.
Θα περίμενε κανείς ν' ακούσει από τον Κυμπουρόπουλο, τώρα που φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει τα ΑΜΕΑ στο Ευρωκοινοβούλιο, να μας πει ποιο είναι το πρόγραμμα του κόμματός του για τη σχέση των ΑΜΕΑ με τον ιδιωτικό καπιταλιστικό τομέα. Δεν πρέπει οι ιδιωτικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις να υποχρεωθούν να απασχολούν ΑΜΕΑ σε ένα ποσοστό του εργατικού τους δυναμικού; Απ' ό,τι φαίνεται, δεν τον απασχολεί αυτό το θέμα. Απολύτως λογικό για έναν δεξιό (και νεοφιλελεύθερο ίσως). Θα τον προσλάμβανε, άραγε, τον Κυμπουρόπουλο ένα ιδιωτικό νοσοκομειακό συγκρότημα, όπως τον προσέλαβε το κράτος, μέσω της ειδικής διαδικασίας για τα ΑΜΕΑ; Μόνο αν ήθελε να τον χρησιμοποιεί ως βιτρίνα «εταιρικής κοινωνικής ευθύνης».
Ας μας πει, λοιπόν, αν το ειδικό καθεστώς για προσλήψεις ΑΜΕΑ στο δημόσιο τομέα συνιστά «χάρη». Κι ευθέως, αν είναι ενάντια στα επιδόματα (αυτά τα συρρικνωμένα άθλια επιδόματα) στα ΑΜΕΑ. Γιατί δόθηκαν κοινωνικοί αγώνες γι' αυτά τα επιδόματα που προσφέρουν μια ελάχιστη ανακούφιση στα ΑΜΕΑ που προέρχονται από φτωχές οικογένειες και που για διάφορους λόγους δεν μπορούν να έχουν το μισθό γιατρού του Δημοσίου που έχει ο Κυμπουρόπουλος.
Αν η φράση «δεν θέλησα ποτέ μόρια, επιδόματα, χάρες» απέπνεε απλά την προσωπική αλαζονεία, ενός ατόμου με βαριά αναπηρία που κατάφερε να σπουδάσει σε ψηλό επίπεδο και μπορεί να εκλεγεί και ευρωβουλευτής, θα την προσπερνούσαμε (μολονότι γνωρίζουμε ότι αυτή τη φράση δε θα την έλεγε ποτέ ένας Στίβεν Χόκινγκ). Δε θα μπαίναμε καν στον κόπο να ρωτήσουμε τον Κυμπουρόπουλο ποια είναι η γνώμη του για την επιλογή του από το επιτελείο της ΝΔ: ήταν μια αξιοκρατική επιλογή ή μια επιλογή προπαγάνδας (και επομένως υποκριτική από την πλευρά της ΝΔ);
Δεν την προσπερνάμε γιατί απλούστατα δεν αποπνέει μόνο την προσωπική αλαζονεία του «επιτυχημένου», αλλά και το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού. Με το οποίο, φυσικά, δεν ασχολήθηκε ο Πολάκης.
Ο,τι είπαμε για τον Κυμπουρόπουλο ισχύει στο πολλαπλάσιο για τη ΝΔ. Ο Μητσοτάκης είναι σαν να τράβηξε από 20 κι έβγαλε άσο. Από τη μια έβαλε στο ευρωψηφοδέλτιο ένα πρόσωπο που είχε γίνει συμπαθές από τότε που ήταν ακόμα μαθητής («ο σημαιοφόρος με το αναπηρικό αμαξίδιο»), για να πουλήσει κοινωνική ευαισθησία και να κρύψει πίσω από το φαίνεσθαι την ουσία της κοινωνικής αναλγησίας που υπηρετεί η ΝΔ, και από την άλλη, είδε τον Πολάκη με τη χυδαιότητά του να του στρώνει βούτυρο στο ψωμί. Το τράβηξε μέχρι το έσχατο όριο, μέχρι την κατάθεση πρότασης μομφής κατά Πολάκη. Πίσω από τη χυδαιότητα του Πολάκη, η ΝΔ έκρυψε τη δική της χυδαιότητα. Τις αντιδραστικές κοινωνικές απόψεις για τα ΑΜΕΑ και τη χρησιμοποίηση ενός ΑΜΕΑ ως εκλογικής γλάστρας (σύνηθες σε όλα τα αστικά κόμματα).
Αλλά και οι συριζαίοι που έσπευσαν να διαφοροποιηθούν από τον Πολάκη, ο Φίλης, ο Τσακαλώτος και οι υπόλοιποι, τι ακριβώς πρόβλημα έθεσαν; Πρόβλημα αισθητικής, προφανώς, όπως συνάγεται από τις δηλώσεις τους. Αυτοί που κατάπιαν ολόκληρο Καμμένο, κόλλησαν στον Πολάκη (που ήξεραν ότι είναι και κολλητός του Καμμένου). Κανένα πρόβλημα αισθητικής δεν είχαν, όσο κι αν οι ίδιοι έχουν διαφορετικό πολιτικό στιλ. Φοβήθηκαν ότι τέτοιες συμπεριφορές μπορεί να τους κάνουν εκλογική ζημιά. Ξέρουν κιόλας ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά εκλογικά και φοβήθηκαν δυο φορές.
Αν είχαν πραγματικό πρόβλημα πολιτικού ήθους, τότε θα ξεσηκώνονταν ενάντια σε κάτι υποψηφιότητες που κοσμούν το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ και με τις δηλώσεις τους τους εκθέτουν ανεπανόρθωτα. Σαν εκείνο τον ανεκδιήγητο ηθοποιό Γεωργούλη, που πότε αποκαλύπτει αφελώς ότι συνομίλησε και με τη ΝΔ και με τον ΣΥΡΙΖΑ και αποφάσισε να πάει με τον ΣΥΡΙΖΑ «γιατί βρήκα εκεί τον χώρο, αυτό που έχω στο δικό μου το μυαλό για τον πολιτισμό, να έχει ήδη ξεκινήσει και θεώρησα υποχρέωση να υποστηρίξω αυτό που γίνεται». Το να μιλάει ο Γεωργούλης για πολιτισμό είναι «κάπως», αλλά οι ευαίσθητοι συριζαίοι το κατάπιαν. «Πουλάει» η φάτσα του κι αυτό είναι το μόνο που ζητούν απ' αυτόν οι συριζαίοι. Το αν θα «πουλήσει» και στις κάλπες, θα το δουν όταν κάνουν ταμείο, το βράδυ στις 26 του Μάη. Μέχρι τότε, είναι υποχρεωμένοι να χειροκροτούν τα μέλη της… ντριμ τιμ, όπως την αποκάλεσε ο Τσίπρας σ' ένα κρεσέντο… πολιτικού πολιτισμού.
Και βέβαια, κατάπιαν ολόκληρο Πέτρο Κόκκαλη, εκπρόσωπο μιας από τις πιο δυνατές καπιταλιστικές φαμίλιες της χώρας, με συμμετοχή στο ανεβοκατέβασμα κυβερνήσεων, σύμβολο της «διαπλοκής», κατά γενική ομολογία. Μετά από λίγες μέρες κατάπιαν και την κρυφή κρουαζιέρα Τσίπρα με τη θαλαμηγό του εφοπλιστή Παναγόπουλου (προφανώς τη θεώρησαν απόλυτα συμβατή με το… ήθος και τον πολιτισμό της Αριστεράς).
Ομως, ακόμα κι αυτές τις αρχικές δηλώσεις ψευτοκαταδίκης του Πολάκη άρχισαν να τις μαζεύουν ο ένας μετά τον άλλο, όταν ο Τσίπρας φρόντισε να φωτογραφιστεί προκλητικά παρέα με τον Πολάκη σε μια ρεθυμνιώτικη παραλία το Πάσχα και στη συνέχεια τον είχε μαζί του σε κάθε σταθμό της περιοδείας του στην Κρήτη. Το μήνυμα ήταν σαφές: ο Πολάκης είναι «δικός μου» κι όποιου του αρέσει. Σίγουρα δεν αρέσει στον Σταθάκη (τον βλέπουμε να μετακομίζει στη Β' Αθήνας, μετά την προκλητική στήριξη του Πολάκη από τον Τσίπρα), σίγουρα δεν αρέσει και στους υπόλοιπους, αλλά η πολιτική καριέρα και η ανάγκη να πιάσουν ως ΣΥΡΙΖΑ όσο γίνεται μεγαλύτερο εκλογικό ποσοστό, τους επιτρέπει να χωνεύουν τα πάντα.
