Υποεκτιμούν τους θανάτους για να κρύψουν τις ευθύνες τους

Tη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, το «κοντέρ» στη γνωστή πλατφόρμα του Πανεπιστήμιου Τζον Χόπκινς γράφει 206.640 θανάτους από CoviD-19. Πρόκειται για τους θανάτους που έχουν ανακοινωθεί επίσημα από τις κρατικές αρχές των χωρών που συμμετέχουν στον ΠΟΥ.
 
Οι πραγματικοί θάνατοι, όμως, είναι πολύ περισσότεροι. Κι αυτό γιατί οι κυβερνήσεις υποεκτιμούν τον αριθμό τους, μετρώντας μόνο τους θανάτους που καταγράφονται στα νοσοκομεία και όχι αυτούς που σημειώνονται στα σπίτια και στα γηροκομεία, όπου κατά κανόνα δεν έχει προηγηθεί τεστ.
 
Στο τελευταίο τεύχος του, το βρετανικό περιοδικό Economist αναφέρθηκε σ’ αυτό το θέμα, σημειώνοντας ότι η πραγματική αιτία ενός εξωνοσοκομειακού θανάτου, δηλαδή το αν προήλθε από CoviD-19 ή από άλλη αιτία, αργεί να προσδιοριστεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες, με αποτέλεσμα να προκαλείται χρονική υστέρηση στα στατιστικά δεδομένα.
 
Εμείς θα προσθέταμε ότι δεν υπάρχει μόνο υστέρηση, αλλά και φαλκίδευση των στατιστικών δεδομένων, την οποία έχουν κάθε λόγο να κάνουν οι κυβερνήσεις και σ’ ένα βαθμό μπορούν να εξασφαλίσουν, μέσω της επιρροής τους στους ελεγκτικούς μηχανισμούς, οι οποίοι κάθε άλλο παρά ανεξάρτητοι είναι.
 
Θυμίζουμε εδώ το παράδειγμα της Κίνας, που υπήρξε η πρώτη διδάξασα, όπως γράψαμε προ ημερών.
 
Σύμφωνα με τον Economist, ένας τρόπος για να εκτιμηθεί ακριβέστερα ο αριθμός των νεκρών είναι η «υπερβάλλουσα θνησιμότητα», δηλαδή η σύγκριση του αριθμού των θανάτων φέτος με το μέσο όρο των θανάτων μιας χώρας τα προηγούμενα χρόνια, για μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο του έτους. Σε μερικές χώρες η δημοσίευση τέτοιων στατιστικών στοιχείων καθυστερούν, καμιά φορά και πάνω από χρόνο. Κάποιες εθνικές στατιστικές υπηρεσίες, όμως, έδωσαν στη δημοσιότητα στοιχεία για τη θνησιμότητα στο πρώτο τρίμηνο του 2020.
 
Στην Ιταλία εμφανίζεται υπερδιπλάσια αύξηση των θανάτων από κάθε αιτία, σε σχέση με τους θανάτους από CoviD-19, που καταγράφηκαν στα νοσοκομεία. Ισως ο πραγματικός αριθμός θανάτων από CoviD-19 να είναι τελικά διπλάσιος απ’ αυτόν που αναφέρεται. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Economist, η σύγκριση των επίσημων στοιχείων για τους θανάτους από CoviD-19 στο Μπέργκαμο (4.000 περίπου νεκροί μέχρι τα τέλη του Μάρτη), με τα στοιχεία θνησιμότητας της Ιταλικής Στατιστικής Υπηρεσίας για την ίδια περιοχή, που δείχνουν τουλάχιστον 9.000 περισσότερους θανάτους σε σχέση με το παρελθόν, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο πραγματικός αριθμός θανάτων από CoviD-19 μπορεί να είναι μέχρι και 120% υψηλότερος!
 
Ο αντίστοιχος υπολογισμός για την Ισπανία δείχνει ότι ο πραγματικός αριθμός των νεκρών μπορεί να είναι κατά 60% μεγαλύτερος. Στις 31 του Μάρτη, οι νεκροί στη χώρα από CoviD-19 υπολογίζονταν περίπου στις 8.000, ενώ οι θάνατοι γενικά ήταν 13.000 περισσότεροι σε σχέση με το παρελθόν!
 
Η ίδια εκτίμηση υπάρχει και για τη Γαλλία. Στις 3 του Απρίλη, οι επίσημα ανακοινωθέντες θάνατοι από CoviD-19 ήταν περίπου 5.000, ενώ οι θάνατοι γενικά ήταν αυξημένοι κατά 8.000 σε σχέση με το παρελθόν!
 
Στην Ολλανδία, η υποεκτίμηση των θανάτων από CoviD-19 υπολογίζεται στο 140%. Στις 5 του Απρίλη είχαν ανακοινωθεί επίσημα 1.700 νεκροί από CoviD-19, ενώ οι θάνατοι γενικά ήταν 4.000 περισσότεροι σε σχέση με το παρελθόν!
 
Στην Αγγλία, μέχρι τις 3 του Απρίλη, η Στατιστική Υπηρεσία είχε καταγράψει 6.000 νεκρούς από CoviD-19, ενώ το υπουργείο Υγείας 15% λιγότερους! Στην Ουαλία και τη Σκωτία, τα νοσοκομεία είχαν καταγράψει 52% λιγότερους θανάτους σε σχέση μ’ αυτούς που κατέγραψε η Στατιστική Υπηρεσία.
 
Αν εξαιρέσουμε την Ιταλία, που πέρασε πρώτη την κορύφωση της πανδημίας, σε όλες τις άλλες χώρες τα πράγματα ήταν χειρότερα μέσα στον Απρίλη. Επομένως, η υποεκτίμηση πρέπει να είναι μεγαλύτερη απ’ αυτήν που υπολόγισε το βρετανικό αστικό περιοδικό.
 
Βέβαια, δεν μπορεί όλη η «υπερβάλλουσα θνησιμότητα» να αποδοθεί σε κρούσματα CoviD-19, τα οποία δεν καταγράφηκαν. Υπάρχουν και θάνατοι από άλλες αιτίες, οι οποίοι όμως συνδέονται έμμεσα με την πανδημία του SARS-COV-2. Mε τα νοσοκομεία υπερπλήρη από ασθενείς με CoviD-19, με τις υπηρεσίες διακομιδής να έχουν επίσης γονατίσει, με τους οικογενειακούς δεσμούς να έχουν διαλυθεί ή κλονιστεί, λόγω θανάτων και λόγω καραντίνας, πολλοί ασθενείς –ηλικιωμένοι κυρίως- δεν είχαν πρόσβαση στο σύστημα υγείας και επομένως πέθαναν χωρίς να έχουν την αναγκαία ιατρική βοήθεια που θα μπορούσε να τους σώσει τη ζωή.
 
Ολ’ αυτά δείχνουν, από τη μια την αβάσταχτη ελαφρότητα κάποιων που υποβίβαζαν τον κίνδυνο της πανδημίας και την ανάγκη λήψης των πιο αυστηρών μέτρων καραντίνας (ανάμεσά τους και κάτι φιλόσοφοι του κ##ου σαν τον Τζιόρτζιο Αγκάμπεν) και από την άλλη (και κυρίως) την εγκληματική φύση των αστικών καθεστώτων, που διέλυσαν τα κρατικά συστήματα υγείας και άφησαν τους λαούς έκθετους σε μια δολοφονική πανδημία, με το ενδιαφέρον τους να εστιάζεται μόνο στο πώς θα διαχειριστούν την υπόθεση προς όφελος της κεφαλαιοκρατίας.