Εχουν να το λένε οι συριζαίοι: ο Τσίπρας πήρε πρόσκληση από τη Μέρκελ να συμμετάσχει στις εργασίες της Διαδικασίας του Βερολίνου, που έγιναν στο Λονδίνο μια μέρα πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ. Η Διαδικασία του Βερολίνου είναι μια καθαρά γερμανική πρωτοβουλία που αφορά τη «σταθεροποίηση» των Δυτικών Βαλκανίων (Αλβανία, Βοσνία, Κόσοβο, Μακεδονία, Μαυροβούνιο και Σερβία). Από το 2015 η Γερμανία μάζευε τους ηγέτες αυτών των έξι χωρών και κανέναν άλλο. Φέτος, κάλεσε και τον Τσίπρα.
Η αιτία της πρόσκλησης είναι ευνόητη. Η συμφωνία των Πρεσπών είναι ακόμα νωπή και οι διαδικασίες κύρωσής της ανοιχτές. Κυρίως από τη μακεδονική πλευρά που πρέπει να κάνει και τα περισσότερα. Να περάσει από τη Βουλή τη συμφωνία (πράγμα που ήδη έγινε, παρά την άρνηση του προέδρου Ιβάνοφ να την υπογράψει), να κάνει δημοψήφισμα (αν το επιθυμεί) και μετά να πετύχει την απαιτούμενη αυξημένη πλειοψηφία στη Βουλή για να ολοκληρώσει τις προβλεπόμενες αλλαγές στο Σύνταγμα. Αν ο Ζάεφ τα καταφέρει όλ' αυτά, τότε η συμφωνία θα περάσει «αέρα» και από την ελληνική Βουλή. Επομένως, κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών θα πρέπει Τσίπρας και Ζάεφ να εμφανίζονται συνεχώς από κοινού στα διεθνή φόρουμ, για να ενισχύεται η διαδικασία κύρωσης της συμφωνίας στα διάφορα στάδιά της.
Υπάρχει, όμως, και το παλιό όνειρο της ελληνικής αστικής τάξης, να της αναγνωριστεί ρόλος βαλκανιάρχη των ιμπεριαλιστών. Ο Τσίπρας ποντάρει σ' αυτό και δεν παραλείπει να το τονίσει με κάθε ευκαιρία, δηλώνοντας ότι η Ελλάδα αναβαθμίζει τη θέση της σαν παράγοντας σταθερότητας σε μια ταραγμένη ευρύτερη περιοχή κτλ. κτλ. Αυτό του εξασφαλίζει, αν όχι ευνοϊκή μεταχείριση, τουλάχιστον ανοχή από την ελληνική αστική τάξη. Ειδικά αυτή που δραστηριοποιείται στη Βόρεια Ελλάδα. Φάνηκε αυτό και από τον Σύνδεσμο Βιομηχανιών Βόρειας Ελλάδας, που ανέβαλε την ετήσια γενική του συνέλευση, προκειμένου να εξασφαλίσει τη συμμετοχή του Τσίπρα ως κεντρικού ομιλητή (γράψαμε σχετικά στο προηγούμενο φύλλο μας).
Ρόλος βαλκανιάρχη δε νομίζουμε ότι προβλέπεται είτε από το ΝΑΤΟ είτε από τη Γερμανία. Μπορούν να κάνουν απευθείας το «παιχνίδι» μ' αυτές τις χώρες. Δε χρειάζονται καν μεσάζοντα. Αυτό είχε φανεί και παλιότερα, στις διαδικασίες κατάτμησης της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Ο Γιωργάκης Παπανδρέου, ως υπουργός Εξωτερικών του Σημίτη, ξεροστάλιαζε έξω από τις συσκέψεις που διοργάνωνε ο ειδικός απεσταλμένος του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ για το Κόσοβο, Μάρτιν Αχτισάαρι, μέσα όμως δεν μπήκε ποτέ. Εβγαζε απλώς «σέλφι» με τον Αχτισάαρι, όταν τελείωναν οι συσκέψεις. Ούτε η Ελλάδα μπήκε ποτέ στη λεγόμενη Ομάδα Επαφής. Αυτή παρέμεινε αποκλειστικά ιμπεριαλιστικής σύνθεσης (ΗΠΑ, Ρωσία, Ιταλία, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία).
Σε κάθε περίπτωση, όμως, η ευμένεια που δείχνουν αυτή την περίοδο οι ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες για τον Τσίπρα είναι θετικό σημάδι για την ελληνική αστική τάξη. Δημιουργείται ένα κλίμα που διευκολύνει τις μπίζνες ελλήνων καπιταλιστών στην περιοχή. Κι αυτό είναι που θέλουν.
