Στις 15 Γενάρη συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από τη δολοφονία της Ρόζα Λούξεμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ, ηγετών του νεοσύστατου Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας και εξεχουσών μορφών του παγκόσμιου επαναστατικού προλεταριακού κινήματος.
Εχοντας συντρίψει την εξέγερση των βερολινέζων εργατών, με τη βοήθεια των αποβρασμάτων των «Φράικορπς», προγόνων των ναζιστικών Ταγμάτων Εφόδου, η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, ηγέτιδα της αστικής αντεπανάστασης, έβαψε τα χέρια της στο αίμα των δυο επαναστατών ηγετών, που τους δολοφόνησαν εν ψυχρώ αποθηριωμένοι στρατιωτικοί. Ο Λίμπκνεχτ πυροβολήθηκε στο κεφάλι και τάφηκε ως άγνωστος σε κοντινό νεκροταφείο. Η Λούξεμπουργκ βασανίστηκε και στο τέλος δέχτηκε δεκάδες σφαίρες τουφεκιών. Το νεκρό σώμα της πετάχτηκε σ’ ένα κανάλι στο οποίο εξέβαλαν αποχετευτικοί αγωγοί.
Η Ρόζα ήξερε ότι η εξέγερση είχε ελάχιστες πιθανότητες να νικήσει. Ηξερε την ανοργανωσιά που βασίλευε στις εργατικές γραμμές, τις ταλαντεύσεις και τη δειλία των ηγετών του τότε κινήματος. Συνέστησε αυτοσυγκράτηση και συγκέντρωση δυνάμεων, για να εξαπολυθεί μια εξέγερση που θα νικούσε και θα συμπαρέσυρε όχι μόνο τη Γερμανία αλλά ολόκληρη την Κεντρική Ευρώπη. Ομως η εξέγερση άρχισε παρά τις προειδοποιήσεις της. Κι αυτή, όπως κάνουν οι πραγματικοί επαναστάτες, δε δίστασε. Δε σήκωσε αδιάφορα τους ώμους, δεν κοίταξε τους εξεγερμένους εργάτες αφ’ υψηλού. Βούτηξε μέσα στην εξέγερση, έγινε «ένα» με τους εξεγερμένους, έγινε η φωνή τους, προσπάθησε με το λόγο της να σπάσει τις ταλαντεύσεις. Γι’ αυτό και η θυσία της αποχτά ξεχωριστό νόημα.
Στο τελευταίο της άρθρο, η Λούξεμπουργκ ανέλυσε τις αιτίες της ήττας της εξέγερσης των βερολινέζων εργατών και την κατέταξε στην αλυσίδα των ιστορικών ηττών που αποτελούν τη δύναμη και τη δόξα του διεθνούς σοσιαλισμού. Γιατί μέσα απ’ αυτές τις ήττες θα βλαστήσει η μελλοντική νίκη. Δεν έχασε ούτε στιγμή την πίστη της στην επαναστατική προοπτική. Την αποτύπωσε με μεγαλειώδη τρόπο στα τελευταία γραπτά της λόγια: «“Τάξη επικρατεί στο Βερολίνο”. Ηλίθιοι δήμιοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο η επανάσταση θα υψώσει τη βροντερή φωνή της ως τους ουρανούς. Εντρομοι θ’ ακούσετε το νικητήριο σάλπισμά της: Ημουν, Είμαι, Θα είμαι»!
Μιλώντας σε συγκέντρωση καταγγελίας στις 19 Γενάρη του 1919, ο Λένιν είπε: «Σήμερα στο Βερολίνο η αστική τάξη και οι σοσιαλπροδότες πανηγυρίζουν. Κατάφεραν να δολοφονήσουν τον Καρλ Λίμπκνεχτ και τη Ρόζα Λούξεμπουργκ. Ο Eμπερτ και ο Σάιντεμαν, που τέσσερα ολόκληρα χρόνια έσπρωχναν τους εργάτες στο σφαγείο για ληστρικά συμφέροντα, ανέλαβαν τώρα το ρόλο δημίων των προλεταριακών ηγετών. Το παράδειγμα της επανάστασης στη Γερμανία μας πείθει ότι η “δημοκρατία“ δεν είναι παρά ένα προκάλυμμα της αστικής καταλήστευσης και της πιο άγριας βίας».
Και το Μάρτη της ίδιας χρονιάς, στο ιδρυτικό συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αναπτύσσοντας τις θέσεις του για την αστική δημοκρατία και τη δικτατορία του προλεταριάτου: «Η δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξεμπουργκ αποτελεί γεγονός κοσμοϊστορικής σημασίας, όχι μόνο γιατί βρήκαν τραγικό θάνατο οι καλύτεροι άνθρωποι και ηγέτες της πραγματικά προλεταριακής, της Κομμουνιστικής Διεθνούς, αλλά και γιατί αποκαλύφθηκε πέρα για πέρα η ταξική ουσία ενός κράτους προηγμένου σε ευρωπαϊκή κλίμακα – μπορούμε να πούμε δίχως υπερβολή σε παγκόσμια κλίμακα. Αν κάτω από μια κυβέρνηση σοσιαλπατριωτών οι αξιωματικοί και οι καπιταλιστές μπόρεσαν να δολοφονήσουν ατιμώρητα κρατούμενους, δηλαδή ανθρώπους που η κρατική εξουσία τους είχε θέσει κάτω από τη φρούρησή της, βγαίνει το συμπέρασμα πως η ρεπουμπλικανική δημοκρατία στην οποία μπόρεσε να συμβεί ένα τέτοιο πράγμα δεν είναι παρά δικτατορία της αστικής τάξης».
Εκατό χρόνια μετά, η σοσιαλδημοκρατία καμαρώνει ως ένας από τους βασικούς πυλώνες του αστικού συστήματος εξουσίας διεθνώς. Και μια δράκα εξωνημένων ψευτοαριστερών στη χώρα μας, παρουσιάζουν τη συμμαχία μ’ αυτή τη σοσιαλδημοκρατία ως «προοδευτική λύση», ως διέξοδο για το προλεταριάτο και τους λαούς που στενάζουν από την καπιταλιστική βαρβαρότητα! Από την άποψη αυτή, τα γεγονότα του 1919 αποκτούν και μια άλλη διάσταση επικαιρότητας.
Τιμώντας τη μνήμη των δολοφονημένων ηγετών του διεθνούς προλεταριάτου, θυμίζοντας τους αυτουργούς του εγκλήματος, τους ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας, οφείλουμε πάνω απ’ όλα να διδαχτούμε από το παράδειγμά τους. Από την αταλάντευτη πίστη τους στη νίκη του κομμουνισμού, που αποτελεί το μέλλον της ανθρωπότητας.
ΥΓ. Για μια πληρέστερη γνώση του ιστορικού πλαισίου, των ταξικών ανταγωνισμών και των γεγονότων που οδήγησαν στη δολοφονία των δύο κομμουνιστών ηγετών, αλλά και όσων ακολούθησαν στη Γερμανία του Μεσοπολέμου και οδήγησαν στην άνοδο του ναζισμού στην εξουσία, μπορείτε να ανατρέξετε στην μπροσούρα της Κόντρας «Διδάγματα από το Μεσοπόλεμο».
