Στην κοσμάρα του ο Τσιτουρίδης δηλώνει ότι δεν έχει πολιτικές ευθύνες για το διορισμό των διοικήσεων των Ταμείων. Ξεθαρρεμένος δε από τη στήριξη που του προσφέρει το Μαξίμου, δηλώνει ότι δε θα χαθούν χρήματα των ασφαλισμένων (τότε γιατί έδιωξε τον Σημαιοφορίδη, γιατί επενέβησαν οι εισαγγελείς, γιατί δεν πάει να καταθέσει πρώτος ο ίδιος, να κλείσει η υπόθεση να μην ταλαιπωρούμαστε όλοι;). Παίρνουν χαμπάρι ο Αλογοσκούφης με τον Δούκα ότι ο Σάββας δεν προτίθεται να αποδεχτεί το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου, αλλά θα προσπαθήσει να τους καταστήσει συνυπεύθυνους για να γλιτώσει και ο ίδιος, και τον ξαναπαραδίδουν βορά στην κριτική και τη διαπόμπευση. «Υπάρχει μια συγκεκριμένη περίπτωση κακοδιαχείρισης ενός Ταμείου», διαμηνύει ο Αλογοσκούφης από τη μακρινή Αυστραλία, στρίβοντας το μαχαίρι στην ανοιχτή πληγή του Σάββα. Γιατί, βέβαια, κακοδιαχείριση σημαίνει απώλεια χρημάτων, δηλαδή το αντίθετο απ’ αυτό που ισχυρίζεται ο Τσιτουρίδης.
Καθώς, όμως, ο τελευταίος έχει πάρει φόρα, ξαναθυμάται τα «συμφέροντα» που… θίγονται από την πολιτική του και τον… πολεμούν, δίνοντας αγωνιώδη μορφή στο νέο μεταφυσικό ερώτημα που απασχολεί την εποχή μας: ποια είναι τα συμφέροντα που πολεμούν τον Σάββα;
Στο σημείο αυτό τα παίρνει στο κρανίο ο Ζαγορίτης, που ως εκατόνταρχος υπερασπίζεται με αυταπάρνηση το Μαξίμου. Κάτσε, βρε κερατά –σκέφτεται- εντάξει, σε καλύπτουμε και λέμε ότι δεν έχεις πολιτικές ευθύνες, αλλά σου είπαμε να το βουλώσεις, γιατί δε μπορούμε να υπερασπιζόμαστε και κάθε μαλακία που θα λες. Μόλις λοιπόν οι δημοσιογράφοι τον ρωτούν για τα «συμφέροντα», τους στέλνει κατευθείαν στον Σάββα, καρφώνοντάς τον στον πάσσαλο της ατίμωσης: «Να ρωτήσετε τον κ. Τσιτουρίδη, ο οποίος αναφέρθηκε σ’ αυτό το ζήτημα, να σας απαντήσει», είναι το ιοβόλο βέλος του.
Από κοντά και ο Μεϊμαράκης, βγαίνοντας από το Μαξίμου και αυτός (η πολιτική σημειολογία του χώρου) «Εάν ο δικός μου ιδιαίτερος κάνει πατατιά, έχω εγώ την ευθύνη», είπε στους δημοσιογράφους «ανεπισήμως» (για να το γράψουν όπως ακριβώς το είπε και να το ερμηνεύσουν με τον μονοσήμαντο τρόπο που ερμηνεύεται μια τέτοια φράση).
Στο μεταξύ, ο υφυπουργός Δούκας, πρώην στέλεχος ξένων τραπεζών, που εισήλθε στην πολιτική εξ αγχιστείας (γαμπρός του Εβερτ γαρ), συναγωνιζόμενος τον Τσιτουρίδη, δηλώνει πως ο ίδιος θα έδινε μια προσωπική συμβουλή στα Ταμεία: να μην επενδύουν σε δομημένα ομόλογα, γιατί είναι υψηλού ρίσκου. Και γιατί όταν ο ίδιος εξέδωσε το επίμαχο ομόλογο δεν έβγαζε ταυτόχρονα και μια ανακοίνωση που να απευθύνεται στα Ταμεία και να τους λέει να μείνουν μακριά από τέτοια χρηματιστηριακά προϊόντα; ‘Η γιατί δεν ενημέρωνε τον συνάδελφό του Σ. Τσιτουρίδη, ώστε αυτός να προστατεύσει τα Ταμεία των οποίων εποπτεύει; Και πώς εξηγεί το γεγονός ότι ο Πρινιωτάκης της «Ακροπόλεως» είχε πλασάρει και είχε πουλήσει το συγκεκριμένο ομόλογο στο ΤΕΑΔΥ τέσσερις μήνες πριν την έκδοσή του; Δεν είχε περιέργεια να μάθει ποιος πούλησε την πληροφορία στον Πρινιωτάκη; ‘Η απλούστατα αυτός ο κάποιος ακούει στο ονοματεπώνυμο Πέτρος Δούκας;
Την απάντηση την έδωσε ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους, που εποπτεύεται από τους Αλογοσκούφη και Δούκα. Στην προσπάθειά τουνα μετακυλήσει τις ευθύνες στις Διοικήσεις των Ταμείων και στον Τσιτουρίδη που τις διόρισε και εποπτεύει, οι διοικούντες τον ΟΔΔΗΧ κατάφεραν να εκθέσουν ακόμα περισσότερο τα αφεντικά τους, αποδεικνύοντας ότι δικής τους έμπνευσης ήταν η κομπίνα καταλήστευσης των Ταμείων. Τα δομημένα ομόλογα, με το υψηλό ρίσκο εκδίδονται κατά παραγγελία του τελικού αγοραστή, υποστηρίζει ο ΟΔΔΗΧ. «Ως εκ τούτου, ο ΟΔΔΗΧ δεν έχει καμία ανάμιξη στη διαμόρφωση των όρων των προτεινόμενων εκδόσεων, αφού αυτές καθορίζονται εξ ορισμού από τις προτιμήσεις των τελικών επενδυτών».
Ο υφυπουργός Δούκας αποκαλύπτεται ως κοινός ψεύτης και απατεώνας από τους υφισταμένους του, που πήγαν να του προσφέρουν υπηρεσίες και τελικά τον έθαψαν. Κοινός ψεύτης, γιατί ενώ υποστηρίζει πως ο ίδιος απλώς εξέδιδε κάποια ομόλογα χωρίς να γνωρίζει που θα καταλήξουν, αποδεικνύεται ότι τα ομόλογα έπαιρναν την τελική μορφή τους ύστερα από διαπραγμάτευση με τον τελικό αγοραστή. Και κοινός απατεώνας, γιατί ως αντιπρόσωπός του ενεργούσε ο κάθε Πρινιωτάκης που πλασάριζε στα Ταμεία το δομημένο ομόλογο, συμφωνούσε τους όρους και μετά από μερικούς μήνες το εξέδιδαν οι υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών.
Κοινός ψεύτης και κοινός απατεώνας, για τους ίδιους ακριβώς λόγους, είναι και ο Αλογοσκούφης, που μιλά για «ανίδεες διοικήσεις» και «άπληστους χρηματιστές», όταν αποδεικνύεται ότι όλα ήταν μια καλοσχεδιασμένη μπίζνα αφαίμαξης των Ταμείων.
Η Ντόρα, καθ’ ύλην αναρμόδια και με επίγνωση ότι ουδείς θα ρίξει ευθύνες στην ίδια, εμφανίζεται στην εκπομπή του Πρετεντεράκου και με μεγάλη ευκολία αφήνει τον Βενιζέλο να τη νικήσει κατά κράτος. Αντί να αφήσει μπηχτές κατά Τσιτουρίδη, όπως συνηθίζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, εμφανίζεται ανεξήγητα (για μέλος της οικογένειας Μητσοτάκη) ανεκτική και μεγάθυμη έναντι του Σάββα, ενώ ταυτόχρονα της «ξεφεύγει» ότι υπάρχουν «συλλογικές πολιτικές ευθύνες».Δηλαδή, ευθύνες του Καραμανλή, όπως μπορεί να καταλάβει και ο πιο αδαής περί τα πολιτικά. Τα ίδια επαναλαμβάνει την επομένη βγαίνοντας από το μέγαρο Μαξίμου. Με ένα συμπλήρωμα: «Η προσπάθεια εξατομίκευσης της ευθύνης αυτής δεν μπορεί να γίνει παρά μόνον όταν υπάρχουν τα σοβαρά και υπεύθυνα πορίσματα». Κοντολογίς, λέει στον Καραμανλή ότι ή θα ξεφορτωθεί μερικούς, δίνοντάς τους το ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου, ή αλλιώς η ευθύνη είναι όλη δικιά του. Σε κάθε περίπτωση η Ντόρα δεν βγαίνει χαμένη.
Δεν αποφεύγει, όμως, και τη γκάφα. «Η αγορά εκδίδει ομόλογα» δηλώνει. Εδώ, όμως, το ομόλογο το εξέδωσε το κράτος. Η «αγορά» απλώς το μανιπουλάρισε και κονόμησε στο μάξιμουμ, με τις πλάτες του κράτους.
Επιμύθιο: τα στελέχη της Δεξιάς πλέουν σε πελάγη πολιτικής μαστούρας και πάνε να μας τρελάνουν. Για να μην τρελαθούμε, ας αποκωδικοποιήσουμε την ουσία της κομπίνας. Το Δημόσιο θέλει να κλέψει τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, να τα εκμεταλλευτεί για τη διαχείριση των δανειακών του αναγκών. Αντί όμως να τα αρπάξει όπως παλιά, μηχανεύεται έναν άλλο τρόπο. Εκδίδει ομόλογα με συμφέροντες για το ίδιο όρους. Αυτά τα ομόλογα, όμως, κανένα από τα κοράκια των τραπεζών και των χρηματιστικών οίκων δεν θα δεχόταν να τα αγοράσει με αυτούς τους όρους. Το Δημόσιο τους προσφέρει τους αγοραστές-κορόιδα. Είναι τα ασφαλιστικά ταμεία. Ετσι, το Δημόσιο δανείζεται με ευνοϊκούς για το ίδιο όρους, τράπεζες και λοιποί ραντιέρηδες βγάζουν το «κατιτίς» τους, πέφτουν και μερικές μίζες (έτσι αποσπώνται οι συμφωνίες εκεί που είναι απαραίτητες) και όλα αυτά τα κέρδη τα πληρώνουν τα Ταμεία.
