Μια συνέντευξη του Ζόραν Ζάεφ στην ΕΡΤ, στην οποία είπε ότι οι διαδικασίες κύρωσης όλων των σημείων της Συμφωνίας των Πρεσπών από μακεδονικής πλευράς θα ολοκληρωθούν την άνοιξη, ήταν αρκετή για να πυροδοτήσει τη γνωστή σεναριολογία: «ο Ζάεφ, σε συνεννόηση με Ουάσινγκτον και το Βερολίνο, προσφέρει στον Τσίπρα την ευκαιρία να επιλέξει να πάει σε εκλογές την άνοιξη, μαζί με τις ευρωεκλογές, αφήνοντας την κύρωση της συμφωνίας από την ελληνική Βουλή ως πεσκέσι στην επόμενη πλειοψηφία».
Θα μπορούσε να είναι κι έτσι, όμως υπάρχουν βάσιμα αντεπιχειρήματα στο συγκεκριμένο σενάριο. Γιατί οι Αμερικανοί και οι Γερμανοί, που ενδιαφέρονται να κλείσει αυτό το ζήτημα, να επιτρέψουν στον Τσίπρα να το παραπέμψει στην επόμενη Βουλή, ρισκάροντας κάποια εμπλοκή, και να μην απαιτήσουν να κλείσει το θέμα άμεσα, δεδομένου ότι η σημερινή Βουλή έχει την πλειοψηφία για να κυρώσει τη συμφωνία; Γιατί ο Τσίπρας να τρενάρει το ζήτημα για τόσους μήνες, υφιστάμενος πολιτική φθορά, και να μην το κλείσει γρήγορα, ώστε στο μεταξύ να ξεχαστεί; Γιατί ο Τσίπρας να μην πάει σε εκλογές τώρα, με τη διαδικασία να παραμένει αναγκαστικά ανοιχτή κυρίως στη μακεδονική πλευρά, που είναι αυτή που πρέπει να ολοκληρώσει σοβαρότατες πολιτικές διαδικασίες;
Δεν είναι απαραίτητο αυτό που είπε ο Ζάεφ να είναι αποτέλεσμα μιας συνεννόησης προκειμένου να διευκολυνθεί ο Τσίπρας. Μπορεί να είναι απλώς η ανάγκη, που γεννά αυτό το χρονοδιάγραμμα. Στη Βόρεια Μακεδονία πρέπει να γίνει ένα δημοψήφισμα. Δεν είναι υποχρεωτικό από τη συμφωνία, είναι όμως πολιτικά υποχρεωτικό για τον Ζάεφ. Μόνο αν κερδίσει το δημοψήφισμα μπορεί να ελπίζει ότι θα ολοκληρώσει όσα προβλέπει η συμφωνία και ταυτόχρονα θα γίνει ο ίδιος πολιτικά κυρίαρχος στη χώρα του (ας μην ξεχνάμε ότι ένας αστός πολιτικός δεν είναι μόνο διεκπεραιωτής εντολών των ιμπεριαλιστών, πρέπει ταυτόχρονα να εξασφαλίζει και το μέλλον του ίδιου και της κλίκας του). Το δημοψήφισμα θα γίνει τέλη Σεπτέμβρη με αρχές Οκτώβρη. Αν το αποτέλεσμα είναι υπέρ της συμφωνίας, ο Ζάεφ θα πρέπει μετά να ολοκληρώσει τη διαδικασία περνώντας τις προβλεπόμενες συνταγματικές αλλαγές. 'Η θα επικαλεστεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος και θα απαιτήσει από την εθνικιστική αντιπολίτευση να υπακούσει στη λαϊκή θέληση και να ψηφίσει την αναθεώρηση του Συντάγματος (χρειάζονται τα 2/3 των βουλευτών, που δεν τα διαθέτουν ο Ζάεφ με τα αλβανικά κόμματα που συμμετέχουν στην κυβέρνησή του) ή θα πάει κατευθείαν σε εκλογές. Αν κερδίσει το δημοψήφισμα, θα είναι βλάκας να μην πάει σε εκλογές, ώστε να μεταφράσει τη δυναμική που θα έχει δημιουργηθεί, σε κοινοβουλευτική ενίσχυση του κόμματός του. Επομένως, θα φτάσουμε στον Νοέμβρη για να υπάρχει νέο κοινοβούλιο στη χώρα. Ακόμα και στις μπανανίες που λειτουργούν τυπικά σαν κοινοβουλευτικές δημοκρατίες, μια διαδικασία αναθεώρησης του συντάγματος θέλει δυο-τρεις μήνες για να ολοκληρωθεί. Ετσι, φτάνουμε στον Γενάρη-Φλεβάρη του 2019, αν όλα πάνε καλά.
Το τελευταίο το είπε ο ίδιος ο Ζάεφ , στο περιθώριο της συνόδου για τα δυτικά Βαλκάνια: «Τα πάντα θα έχουν τελειώσει έως τις 15 Ιανουαρίου, έτσι ώστε στη συνέχεια η ελληνική βουλή να επικυρώσει τη συμφωνία». Αυτό που φαίνεται ως «στήσιμο» μεταξύ Τσίπρα και Ζάεφ, το πιθανότερο είναι ότι πρόκειται για αναγκαστική διαδικασία. Για την οποία και οι δύο πλευρές ήταν ενήμερες. Ιδιαίτερα ο Τσίπρας που έχει και το πρόβλημα του Καμμένου. Είναι σίγουρο ότι είχε ενημερώσει σχετικά τον κυβερνητικό του εταίρο, γι' αυτό και ο Καμμένος, αρκετά πριν δώσει τη συνέντευξη στην ΕΡΤ ο Ζάεφ, έλεγε ότι η κύρωση δεν πρόκειται να έρθει στην ελληνική Βουλή πριν από την άνοιξη του 2019. Εκείνο που σίγουρα δεν είπε ο Τσίπρας στον κυβερνητικό του εταίρο είναι πότε σκοπεύει να κάνει εκλογές. Δεν αποκλείεται και να τον παραμύθιασε κιόλας. Ετσι κι αλλιώς, για τους Τσιπραίους ο Καμμένος είναι ένας τελειωμένος που απλώς τους εξασφαλίζει την απαραίτητη κυβερνητική πλειοψηφία.
Αν η ελληνική Βουλή πρέπει να κυρώσει τη συμφωνία περί τα τέλη Γενάρη με αρχές Φλεβάρη του 2019, ο Τσίπρας θα πρέπει να σκεφτεί αν τον συμφέρει να έχει μπροστά του εκλογές (π.χ. τον Μάη, μαζί με τις ευρωεκλογές), με φρέσκο το ζήτημα της κύρωσης της συμφωνίας, ή αν τον συμφέρει να κάνει εκλογές με το ζήτημα πίσω. Δηλαδή, να κάνει εκλογές πριν από την κύρωση της συμφωνίας, την οποία θα αφήσει για την επόμενη Βουλή. Δεν μπορούμε να ξέρουμε πώς σκέφτεται το συριζαίικο κογκλάβιο, ούτε και έχει ιδιαίτερη σημασία. Για ελιγμούς ενός αστικού κόμματος που ψάχνει την καλύτερη λύση για το δικό του συμφέρον πρόκειται.
Αν υπάρχει κάτι νέο τις τελευταίες μέρες, αυτό είναι τα τηλεφωνήματα του Μάικ Πενς σε Τσίπρα και Ζάεφ, στους οποίους ξαναμοίρασε συγχαρητήρια, λίγες μέρες πριν από τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ. Ο Ζάεφ χρησιμοποιεί τέτοιες ενέργειες ως όπλο στην εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση στη Μακεδονία. Φαίνεται ότι εκεί έχει εμπεδοθεί η αντίληψη ότι χωρίς την προστασία των ιμπεριαλιστών η χώρα δεν μπορεί να υπάρξει. Δεν είμαστε καθόλου σίγουροι ότι το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα και ότι του Τσίπρα θα του βγει σε καλό η εύνοια που του δείχνουν οι ιμπεριαλιστές ηγέτες. Θα το δείξει η κάλπη.
