ΚΟΔΗΣΟ χαρακτήρισε ο Χατζηνικολάου τον ΣΥΡΙΖΑ που παρουσίασε ο Τσίπρας στην εκπομπή του Παπαχελά! Ευστοχότερο χαρακτηρισμό δε θα μπορούσε να βρει. Ενόχλησε ασφαλώς τους ΣΥΡΙΖΑίους, αλλά δε θα τα χαλάσουν και με έναν «υποκόμη των μίντια», που τους προβάλλει δεόντως από το ραδιόφωνο και την εφημερίδα του. Αλλωστε, όποιος επιλέγει να εμφανιστεί σε εκπομπή του Παπαχελά το κάνει για να στρίψει «δεξιά», αφού ο Alexis δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για τσιριτσάντσουλες. Στην εκπομπή του πρέπει να τα πεις έτσι που να ικανοποιούν τη μπουρζουαζία και τους εξ αλλοδαπής πάτρονες. Αλλιώς πρέπει να κάνεις πόλεμο με τον οικοδεσπότη σου.
Αυτό που έκανε ο Τσίπρας ήταν να επιλέξει την κατάλληλη στιγμή τον κατάλληλο οικοδεσπότη, την κατάλληλη εκπομπή, για να διαβεβαιώσει τη ντόπια και ξένη πλουτοκρατία, ότι τίποτα δεν άλλαξε στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και να της ζητήσει να δείξει κατανόηση στα όσα λέγονται το τελευταίο χρονικό διάστημα σχετικά με το ευρώ. Μετά από τη… φετιχολογία των τελευταίων ημερών, χρειαζόταν μια γερή δόση «ρεαλισμού» ενώπιον του Παπαχελά, για να 'ρθουν όλα στα ίσια τους. Δεν πρόκειται για επιστροφή στο «ρεαλισμό» (από τον οποίο ουδέποτε αποχώρησε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ), αλλά για εφαρμογή της τακτικής «μια στο καρφί και μια στο πέταλο». Ηταν απαραίτητο να το κάνει αυτό ο Τσίπρας, γιατί μεγάλο μέρος των αστικών ΜΜΕ είχε αρχίσει να χτυπάει τον ΣΥΡΙΖΑ ότι επιστρέφει στη γραμμή της εξόδου από το ευρώ.
Η «επιστροφή στο ρεαλισμό» συνοδεύτηκε και από ένα καινούργιο στοιχείο, ένα ακόμη πολιτικό σάλτο, που επεξεργάστηκαν ο Τσίπρας με την παρέα του τις τελευταίες μέρες και το σέρβιρε στην εκπομπή του Παπαχελά, χωρίς ποτέ να έχει συζητηθεί σε κάποιο όργανο του ΣΥΡΙΖΑ. Το τελευταίο δεν μας αφορά, δικό τους εσωτερικό πρόβλημα είναι, δεν ανεχόμαστε όμως να βγαίνει ο Τσίπρας και να αυτοπαρουσιάζεται ως πρότυπο δημοκρατικότητας και συλλογικότητας.
Το νέο «φασούλι» ονομάζεται «εθνικό σχέδιο διαπραγμάτευσης» και ο Τσίπρας δήλωσε πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι διατεθειμένος να καθήσει σ’ ένα τραπέζι και να συζητήσει με τον Σαμαρά και τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς αυτό το «εθνικό σχέδιο», το οποίο συνίσταται στο να πάει ο Σαμαράς στην Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και την Κύπρο και «να διεκδικήσει συμμαχία των χωρών που έχουν κοινά συμφέροντα ενάντια στη γερμανική ηγεμονία»! Δηλαδή, αν όλα πάνε όπως τα σχεδιάζει ο ΣΥΡΙΖΑ, θα έχουμε ένα κοινό μέτωπο του Σαμαρά, του Αναστασιάδη, του Μόντι (ή του διαδόχου του στην πρωθυπουργία της Ιταλίας), του Ραχόι και του Κοέλιου, ενάντια στη Μέρκελ και τους συμμάχους της.
Μια πρώτη παρατήρηση είναι πως ανάμεσα σ’ όλους τους εν δυνάμει συμμάχους δεν υπάρχει ούτε ένας σοσιαλδημοκράτης. Καραδεξιοί του κερατά είναι, οπότε προκύπτει το ερώτημα πώς διάολο όλοι αυτοί θα συμμαχήσουν ενάντια σε μια γραμμή που αποτελεί την πεμπτουσία της πολιτικής τους. Αναφερόμαστε στη δημοσιονομική πειθαρχία και την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων σε βάρος των εργατών. Κάτι τέτοια όμως ο Τσίπρας τα ξεπερνά, όπως ξεπέρασε και την παρατήρηση ότι ο Γκρίλο είναι αναξιόπιστος: Ποσώς με ενδιαφέρει αν είναι αξιόπιστος. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι ότι η χώρα σήμερα πρέπει να βρει συμμάχους. Αν είναι αξιόπιστος για τη δική του πολιτική σκηνή ή όχι είναι δευτερεύον ζήτημα για μένα!
Ξεπερνώντας το ερώτημα «πώς γίνεται κάποιος να είναι αναξιόπιστος στο εσωτερικό της χώρας του, αλλά αξιόπιστος ως διεθνής σύμμαχος», πάμε στην ουσία του ζητήματος. Το πρόβλημα, σύμφωνα με τη βελτιωμένη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι του λαού, είναι πρόβλημα του έθνους ή της χώρας. Το ίδιο ισχύει και για την Ιταλία, την Ισπανία και τις άλλες χώρες. Δηλαδή, καπιταλιστές και εργάτες αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα και πρέπει να βρεθεί μια «εθνική στρατηγική» αντιμετώπισης του προβλήματος, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει διατεθειμένος να στηρίξει, έστω και αν διεθνώς θα την εκφράσει ο Σαμαράς. Εμείς απορούμε: γιατί οι έλληνες καπιταλιστές δεν βαρυγκώμησαν ποτέ με τα μνημόνια; Γιατί συνεργάζονται παρασκηνιακά με την τρόικα; Γιατί ο πρόεδρος του ΣΕΒ παρεμβαίνει συνεχώς δημόσια για να πει ότι το «πρόγραμμα» (το Μνημόνιο δηλαδή) «είναι η τελευταία ευκαιρία της χώρας»;
Είναι φανερό ότι δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με μια αισχρή, δεξιά, φιλοκαπιταλιστική γραμμή, αλλά και με μια ακόμη κορύφωση του συριζικού πολιτικού τυχοδιωκτισμού. Οπως είπε ο Τσίπρας στον Παπαχελά, «πρέπει να σπάσει η ψευδαίσθηση, η αυταπάτη των χωρών του Νότου ότι θα πάνε καλά αν τα ‘χουν καλά με τον ισχυρό. Την ίδια αυταπάτη έχει και ο Σαμαράς». Εκεί που υπάρχουν μόνο συσχετισμοί δύναμης ανάμεσα σε καπιταλιστικά κράτη και διακυβερνητικά παζάρια ανάλογα με τη δύναμη του κεφαλαίου που κάθε κράτος εκπροσωπεί, ο Σαμαράς βλέπει πολιτικούς ηγέτες γεμάτους ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Πριν από καιρό έλεγε πως ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος προσκυνούν τη Μέρκελ γιατί τους έχει στο χέρι με τη λίστα Χριστοφοράκου, τώρα «ανακαλύπτει» ότι ο Σαμαράς είναι βουτηγμένος στις αυταπάτες και γι’ αυτό δεν κάνει αποτελεσματική «εθνική διαπραγμάτευση». Το ότι ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης διαχειρίζονται με τον καλύτερο τρόπο τις τύχες του ελληνικού καπιταλισμού, ότι αυτό έχουν εντολή να κάνουν (από τους καπιταλιστές, όχι από το λαό του οποίου υφάρπαξαν την ψήφο με τα γνωστά προεκλογικά κόλπα) δεν περνάει από το μυαλό των ΣΥΡΙΖΑίων. ‘Η μάλλον περνάει, το ξέρουν πολύ καλά, αλλά εξαπατούν τον ελληνικό λαό, γιατί και οι ίδιοι τον καπιταλισμό θέλουν να υπηρετήσουν και θα κάνουν τα πάντα για να μην αναπτυχθεί ένας επιστημονικός, διεισδυτικός τρόπος σκέψης, που οδηγεί σε αντικαπιταλιστική, επαναστατική δράση.
Είπε πολλά ακόμα ο Τσίπρας. Επισημαίνουμε μόνο την απάντηση που έδωσε όταν ο Παπαχελάς τον ρώτησε από πού θα βρει τα λεφτά για να επαναφέρει τον κατώτερο μισθό και την κατώτερη σύνταξη. «Από τον προϋπολογισμό θα βρούμε τα λεφτά», απάντησε! Καλά, δεν του είπε κανένας πως ο κατώτερος μισθός είναι ζήτημα αφεντικού και εργάτη, με το οποίο δεν έχει καμιά δουλειά ο κρατικός προϋπολογισμός; Είναι, όμως, τέτοια η λατρεία τους για τους καπιταλιστές και τόση η λαχτάρα τους μη τυχόν και κατηγορηθούν ότι θέλουν να γονατίσουν την «ιδιωτική πρωτοβουλία» υιοθετώντας άκριτα «τα αιτήματα των συντεχνιών», που δηλώνει διατεθειμένος ν’ αυξήσει τον κατώτερο μισθό από τον κρατικό προϋπολογισμό!
Ακόμη και για τις ιδιωτικοποιήσεις όταν ρωτήθηκε (με αναφορά στον ΟΤΕ και την COSCO), απάντησε με νόημα: «Δε θα δώσω ψεύτικες ελπίδες», πετώντας το μπαλάκι στους εργαζόμενους. Αυτοί πρέπει ν’ αποτρέψουν τις ιδιωτικοποιήσεις τώρα, γιατί μετά…
Πέτρος Γιώτης
ΥΓ. Είχαμε υποσχεθεί ν' ασχοληθούμε σ' αυτό το φύλλο με την πολιτική πρόταση εκείνων που μιλούν για «έξοδο από το ευρώ» ή και για «έξοδο από την ΕΕ», όμως η επικαιρότητα δεν μας επέτρεψε να τηρήσουμε την υπόσχεσή μας. Στο επόμενο, λοιπόν.
