Οχι, δεν κρατάει ίσες αποστάσεις στον πόλεμο της Μέσης Ανατολής η κυβέρνηση Καραμανλή. Στέκεται αποφασιστικά στο πλευρό των σιωνιστών δολοφόνων, επιφέροντας ένα ακόμη πλήγμα στα παραδοσιακά αισθήματα φιλίας που τρέφει για τον Παλαιστινιακό και τους άλλους Αραβικούς λαούς ο ελληνικός λαός και στηρίζοντας την πολιτική των Σιωνιστών και των Αγγλοαμερικανών συμμάχων και προστατών τους.
Η Μπακογιάννη εμφανίζεται δήθεν να καταγγέλλει και τις ρουκέτες της Χεζμπολά και τις βόμβες του Ισραήλ, δεν κρύβει όμως ότι θεωρεί δίκαια την αντίδραση του Ισραήλ, αφού προηγήθηκε η «απαγωγή» των στρατιωτών του (στη γλώσσα των εξωνημένων πολιτικών η αιχμαλώτιση στρατιώτη σε συνθήκες μάχης χαρακτηρίζεται απαγωγή, λες και πρόκειται για πολίτη). Οταν δε ο λόγος έρχεται στις πρακτικές προτάσεις, η κυβέρνηση ευθυγραμμίζεται πλήρως με τους Αμερικανούς και τους Σιωνιστές, ζητώντας να απελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι και να αφοπλιστεί η Χεζμπολά. Τι άλλο να θέλουν οι Σιωνιστές; Δε περίμεναν ότι θα τους χειροκροτούσε κιόλας η ελληνική κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση υποτίθεται ότι ασκεί και κριτική στην ΕΕ, επειδή δεν κατάφερε να καταλήξει σε ενιαία στάση και πρόταση προς τις αντιμαχόμενες πλευρές. «Πιο καθαρές κουβέντες» από την ΕΕ θα ήθελε η Μπακογιάννη, όπως δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου μετά τη συνεδρίαση της κυβερνητικής επιτροπής. Οταν, όμως, της ζητήθηκε μια καταδίκη των αεροπορικών βομβαρδισμών του Ισραήλ, απάντησε ότι «η καταδίκη αυτή υπάρχει και για τις ρουκέτες που πέφτουν και για τις βόμβες. Η καταδίκη αυτή υπάρχει και για τις απαγωγές και για κάθε κίνηση η οποία ουσιαστικά τινάζει στον αέρα την ειρήνη». Τσουβαλιάζοντας έτσι θύτες και θύματα, τσουβαλιάζοντας τους κατακτητές και δολοφόνους σιωνιστές με τους μαχητές της ελευθερίας, έδειξε ότι εκείνο που θα ήθελε από την ΕΕ είναι μια πιο αποφασιστική στάση στο πλευρό των ΗΠΑ.
Το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη, βάζει το δικό του λιθαράκι στην πολιτική των «ίσων αποστάσεων» (που είναι άνισες, αφού δε μπορεί να εξισωθούν Σιωνιστές και Παλαιστίνιοι), στρέφοντας τη συζήτηση στο πώς ανταποκρίθηκε η κυβέρνηση στο ζήτημα της μεταφοράς των Ελλήνων από το φλεγόμενο Λίβανο (λες και αυτό είναι το μείζον). Και βέβαια, ο Γιωργάκης επιδίδεται στο αγαπημένο του σπορ της καταγγελίας της κυβέρνησης για… απουσία. «Πού είναι ο πρωθυπουργός; Γιατί η υπουργός Εξωτερικών δεν ύψωσε τη φωνή της Ελλάδας στη συνάντηση που είχε στις Βρυξέλλες με τους ομολόγους της», είπε με εκείνο το γελοίο ύφος μιλώντας στη Σάμο. Και ξεπερνώντας ακόμα και τον… εαυτό του σε γελοιότητα, «ενημέρωσε» το ακροατήριό του ότι οι Αραβες «αναπολούν τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ που έπαιρναν πρωτοβουλίες». Μήπως μπορεί να μας θυμίσει τις πρωτοβουλίες που πήρε αυτός, ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη, όταν οι Αμερικανοί ετοιμάζονταν να εισβάλλουν στο Ιράκ; Επειδή δεν πρόκειται να το κάνει, να θυμίσουμε εμείς ότι περιόδευε στις αραβικές πρωτεύουσες προσπαθώντας να πείσει τις εκεί κυβερνήσεις ότι πρέπει να βοηθήσουν τους Αμερικάνους να ρίξουν τον Σαντάμ Χουσεΐν. Και όταν οι Αμερικάνοι εισέβαλαν μαζί με τη «συμμαχία των προθύμων» βγήκε από τους πρώτους και τους χειροκρότησε.
