Η κουβεντούλα του Τσίπρα περί «προοδευτικών δυνάμεων της Ευρώπης», στη συνάντησή του με τη Γεννηματά, δεν ήταν τυχαία. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάνει εδώ και καιρό τα «κονέ» του με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (όλα δείχνουν πως ο Ολάντ θα τον καλέσει να πάρει μέρος στη σύνοδο των σοσιαλιστών ηγετών που οργανώνει στο Παρίσι πριν τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 18 Φλεβάρη) και στόχος του είναι να μετατρέψει και την ελληνική σοσιαλδημοκρατία σε κυβερνητική εφεδρεία του.
Το τελευταίο, βέβαια, είναι δύσκολο καθώς η ελληνική σοσιαλδημοκρατία δεν έχει ακόμα τακτοποιήσει τα του οίκου της, όμως το κλίμα χτίζεται με προσεκτικά βήματα, που περιλαμβάνουν αποφυγή επιθέσεων κατά του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή (τα συριζαϊκά πυρά στρέφονται σχεδόν αποκλειστικά κατά της ΝΔ) και καλό κλίμα στις συναντήσεις με τη Γεννηματά. Γι' αυτό το τελευταίο, το προσφυγικό ήταν μια πρώτης τάξης ευκαιρία, αφού είχε προηγηθεί η συναίνεση του Μητσοτάκη. Ενώ ο τελευταίος, όμως, συναντήθηκε με τον Μουζάλα, η Γεννηματά έγινε δεκτή στο Μαξίμου από τον Τσίπρα.
Οι πασόκοι γνωρίζουν πολύ καλά, βέβαια, ότι οι εναγκαλισμοί του Τσίπρα περιλαμβάνουν πολιτική υστεροβουλία. Στόχος του είναι να τους λεηλατήσει και να τους περιορίσει στα σημερινά τους ποσοστά. Ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί απέναντι στο σημερινό ΠΑΣΟΚ την τακτική που ακολουθούσε ο Α. Παπανδρέου απέναντι στα κόμματα της ψευτοαριστεράς. Στα λόγια αναγνώριζε το ρόλο τους, μιλούσε για τις «δημοκρατικές δυνάμεις», τα χρησιμοποιούσε για να ενεργοποιήσει τα αντιδεξιά αντανακλαστικά, στην πράξη όμως δεν τους έκανε καμιά παραχώρηση σε επίπεδο εξουσίας. Αντίθετα, με πονηρές κινήσεις και με τη χρήση του εκλογικού νόμου, προσπαθούσε να τα περιθωριοποιήσει εκλογικά, καλλιεργώντας ψευτοδιλήμματα («να μην νικήσει η δεξιά»).
Για να μπορέσουν να ορθώσουν ανάστημα απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, να μπουν σφήνα στο νέο δικομματισμό και να τραβήξουν ένα μέρος των παλαιών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που σήμερα ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ, οι πασόκοι θα πρέπει να στήσουν ένα πολιτικά αξιοπρεπές μαγαζί, που να δίνει την εντύπωση ότι έχει ενώσει το χώρο.
Ακόμα κι αυτός ο σχεδιασμός, όμως, καρκινοβατεί. Αντί για «εξωστρέφεια», ο χώρος του ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να μαστίζεται από «εσωστρέφεια». Ο Βενιζέλος, για παράδειγμα, προειδοποιεί ότι η επανένωση του χώρου δεν μπορεί να περιλαμβάνει μόνο το ΚΙΔΗΣΟ του Γιωργάκη (εξακολουθεί ν' ακούει το όνομά του και να βγάζει φλύκταινες) και αντιπροτείνει τον… Λεβέντη, που οι άνθρωποι της Γεννηματά δε θέλουν ν' ακούνε το όνομά του. Δεν περιορίζεται, όμως, μόνο στα οργανωτίστικα ο Βενιζέλος. Προτείνει αντί του όρου «σοσιαλδημοκρατία» να χρησιμοποιηθεί ο όρος «προοδευτικό Κέντρο» και ψέγει δημόσια τη Γεννηματά που είπε στην ομιλία της ότι το ΠΑΣΟΚ το χωρίζει άβυσσος από τη ΝΔ.
Και βέβαια, η Γεννηματά δεν πέταξε τυχαία αυτή την κουβέντα περί «αβύσσου». Μετά την επί δυόμισι χρόνια συγκυβέρνηση με τη ΝΔ του Σαμαρά, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ελπίσει ξανά μόνο αν οριοθετηθεί έναντι της ΝΔ. Αλλιώς, θ' αφήσει στον Τσίπρα ελεύθερο το έδαφος να αλωνίζει, στήνοντας το νέο δικομματισμό ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, όπως φανερά έδειξε με την ομιλία του στο Ταε Κβον Ντο και τις ομιλίες του στην προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση στη Βουλή με πρόσχημα το Ασφαλιστικό.
Ολοι στο ΠΑΣΟΚ ξέρουν πως αυτή την περίοδο θα κριθούν πολλά, γιατί τώρα αναδιατάσσεται το πολιτικό σκηνικό, με τον ΣΥΡΙΖΑ να βυθίζεται σε βαθιά κρίση αντιπροσώπευσης και με τη ΝΔ να προσπαθεί να κάνει «restart» με τον Μητσοτάκη. Αν δεν προχωρήσουν γρήγορα οι διαδικασίες κοινής εμφάνισης του σοσιαλδημοκρατικού χώρου (μέτωπο έχει προτείνει στην ουσία η Γεννηματά), τότε η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού θα ξεκινήσει χωρίς το ΠΑΣΟΚ. Και ο Τσίπρας θα παίξει έξυπνα το παιχνίδι της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας (οι ηγέτες της οποίας μετράνε τα ελληνικά πράγματα με κυνισμό και όχι επί τη βάσει αρχών) και θα προσπαθήσει να λεηλατήσει ό,τι έχει απομείνει στο χώρο της λεγόμενης κεντροαριστεράς. Πώς όμως να στήσουν κοινό μαγαζί, όταν οι αρχηγοί (συμπεριλαμβανόμενων των ομαδαρχών του Ποταμιού) είναι περισσότεροι από τα μέλη;
