Μόνο ως προσφορά σανίδας σωτηρίας στον Καμμένο, που βρίσκεται μεταξύ (πολιτικής) φθοράς και αφθαρσίας, μπορεί να θεωρηθεί η εν χορδαίς και οργάνοις συνάντησή του με τον Τσίπρα. Η επίσημη δικαιολογία για τη συνάντηση είναι επιεικώς γελοία. Ο Καμμένος έχει καταθέσει πρόταση νόμου για τα «κόκκινα» δάνεια και ο ΣΥΡΙΖΑ θα τη στηρίξει, αν και όταν έρθει στη Βουλή. Τι λόγο είχε να γίνει «ουρά» του Καμμένου ο ΣΥΡΙΖΑ στο συγκεκριμένο θέμα, στο οποίο μάλιστα δεν ταυτίζονται απολύτως οι θέσεις τους, όπως δήλωσε ο Τσίπρας; Μπορούσε κάλλιστα να καταθέσει δική του πρόταση νόμου και να ζητήσει από τον Καμμένο να τη στηρίξει. 'Η να υπάρξει κοινή συζήτηση των δύο προτάσεων, όπως έχει γίνει και με άλλες προτάσεις νόμου.
Είναι φανερό ότι η συνάντηση -σε επίπεδο προέδρων, μάλιστα- έγινε για να στηριχτεί ο Καμμένος και να υπονοηθεί ότι αποτελεί εν δυνάμει κυβερνητικό εταίρο μετά τις εκλογές. Ο,τι και να λέγεται δημόσια, ο πολιτικός συμβολισμός είναι αυτός και το γνωρίζουν πολύ καλά οι του ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν ήθελαν να υπάρξει αυτός ο συμβολισμός, θα χειρίζονταν το θέμα διαφορετικά, με συνεννοήσεις σε επίπεδο κοινοβουλευτικών ομάδων και όχι με τα ταρατατζούμ που συνοδεύουν τις συναντήσεις μεταξύ αρχηγών κομμάτων. Το γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να στηρίξει τον παραπαίοντα Καμμένο είναι προφανές. Γιατί κόβει ψήφους από τη ΝΔ. Γι' αυτό το λόγο, άλλωστε, υπήρξε συντονισμένη (και πολύ νευρική) αντίδραση από πλευράς ΝΔ. Ο ίδιος ο Τσίπρας φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι η συνάντηση δεν αφορούσε μόνο την πρόταση νόμου του Καμμένου για τα «κόκκινα» δάνεια, αλλά την ευρύτερη πολιτική συνεργασία, δηλώνοντας: «Είχαμε την ευκαιρία να κουβεντιάσουμε πάνω στα αναγκαία βήματα για την επανεκκίνηση της οικονομίας και στην αναγκαία, κατά τη δική μας εκτίμηση, σύγκλιση απόψεων διαφορετικών δυνάμεων, από διαφορετικές οπτικές γωνίες, προκειμένου να σταματήσει η καταστροφική πολιτική του μνημονίου άμεσα και να προχωρήσουμε στην ανόρθωση της οικονομίας, στην επανεκκίνηση της οικονομίας».
Τι σηματοδοτεί αυτό το νταραβέρι σε πολιτικό επίπεδο; Τίποτα περισσότερο απ' αυτό που ήδη γνωρίζουμε: τη χωρίς αρχές πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν χρειάζεται ν' αναφερθούμε στις φαιδρότητες περί «ψεκασμών», στην υστερική συνωμοσιολογία και στη δικομανία του Καμμένου. Αρκεί ο ακροδεξιός χαρακτήρας του ίδιου, των βασικών στελεχών και του κόμματός του. Και κάτι τελευταίο που αφορά τον Καμμένο. Το πολιτικό νταραβέρι του με τον ΣΥΡΙΖΑ διευκολύνει την προσέγγιση πρώην αλλά και νυν βουλευτών των ΑΝΕΛ από τον Σαμαρά και τα στελέχη του. Διότι οι άνθρωποι είναι καραδεξιοί, οπότε θα έχουν έναν επιπλέον λόγο για να δικαιολογήσουν το πέρασμά τους στη χορεία των 180, αν πειστούν ότι έτσι εξυπηρετείται το προσωπικό τους συμφέρον (το μόνο που τους ενδιαφέρει): «δε δεχόμαστε την πολιτική συμμαχία με το κόμμα που υποστηρίζει τους Σκοπιανούς, τους τρομοκράτες και τους λαθρομετανάστες και θέλει να χτίσει τζαμί στην Αθήνα».
