Είπε, μεταξύ άλλων, η Α. Παπαρήγα, στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε την περασμένη Δευτέρα: «Για το πρόβλημα της λαϊκής στέγης: Γιατί πρέπει να δανειζόμαστε για να κάνουμε ένα σπίτι 80 τ.μ. ή για να επισκευάσουμε το σπίτι μας; Αυτό πρέπει να ενταχθεί μέσα σε μία πολιτική λαϊκής στέγης».
Η κυρία Παπαρήγα και το κόμμα της έχουν τόση σχέση με το μαρξισμό και την ταξική πολιτική όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο. Τι είναι οι δαπάνες στέγασης της εργατικής οικογένειας; Ο,τι και οι δαπάνες διατροφής, ένδυσης, μεταφοράς κ.λπ. Είναι τμήματα της αξίας της εργατικής δύναμης. Η αξία της εργατικής δύναμης είναι το σύνολο των δαπανών για τη συντήρηση και την αναπαραγωγή της. Το σύνολο των δαπανών που απαιτούνται για ένα μέσο επίπεδο διαβίωσης της εργατικής οικογένειας. Η αξία της εργατικής δύναμης πρέπει να καλύπτεται από το μισθό εργασίας. Οταν αφαιρούνται οι δαπάνες στέγασης, τότε πέφτει ο μισθός, όχι όμως και η αξία της εργατικής δύναμης. Απλά, η ίδια η εργατική οικογένεια αναλαμβάνει να εξασφαλίσει τις δαπάνες στέγασής της. Γι’ αυτό και το όνειρο «δικό μου κεραμίδι». Τι προτείνει ο Περισσός; Να αναληφθούν αυτές οι δαπάνες από κάποιο φορέα λαϊκής στέγης. Δηλαδή από το κράτος (που εξασφαλίζει τα έσοδά του φορολογώντας τους εργαζόμενους) και όχι από τους καπιταλιστές, οι οποίοι θα εξακολουθήσουν να μη πληρώνουν τις δαπάνες στέγασης και έτσι να εξασφαλίζουν πιο φτηνή εργατική δύναμη, αυξάνοντας το βαθμό εκμετάλλευσής της.
