Διάλογος Ι. Διώτη – Ζ. Κωνσταντοπούλου, την Πέμπτη 28 Μάρτη, όπως δημοσι-εύτηκε σε διαδικτυακό Μέσο:
«– Ιωάννης Διώτης: Εχω εξαντληθεί. Θα επικαλεστώ λόγους υγείας. Θα μπω στο νοσοκομείο.
– Ζωή Κωνσταντοπούλου: Κύριε Διώτη, μισό λεπτό τώρα.
– Ι. Διώτης: Δεν το συζητώ.
– Ζ. Κωνσταντοπούλου: Μα, δεν σας ρωτά κανείς. Εδώ είστε μάρτυρας. Εσείς όταν χρειάστηκε, εξετάζατε …
– Ι. Διώτης: Ούτε κρατούμενος είμαι, όμως. Μάρτυρας είμαι.
– Ζ. Κωνσταντοπούλου: Είστε μάρτυρας. Οταν χρειάστηκε, εξετάσετε και κατηγορουμένους και κατηγορούμενο σε συνθήκες εντατικής σε νοσοκομείο για όσο χρειάστηκε.
– Ι. Διώτης: Εδώ δεν υπάρχει κίνδυνος εκ της αναβολής και εν πάση περιπτώσει, δεν μπορείτε να εξετάζετε μέχρι θανάτου. Δηλαδή, η αυτοθυσία δεν περιλαμβάνεται στα καθήκοντα του μάρτυρα. Καθήκον αληθείας έχει, αυτοθυσίας δεν έχει. Διαμαρτύρομαι ότι αντιμετωπίζω πρόβλημα υγείας. Η πίεσή μου δεν ξέρω πόση είναι τώρα».
Δεν ξέρει κανείς με τι να πρωτοοργιστεί. Με τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία –εμμέσως πλην σαφώς– θεωρεί ότι σωστά έγινε το έγκλημα σε βάρος του Σάββα Ξηρού στον «Ευαγγελισμό» (ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα της, ο οποίος ως πρόεδρος του ΣΥΝ τότε είχε ζητήσει ν’ αφήσουμε την ελληνική δικαιοσύνη «να κάνει το καθήκον της»), ή με τον άλλοτε πανίσχυρο εισαγγελέα της Αντιτρομοκρατικής, τον άνθρωπο που κουρέλιασε κάθε έννοια κανόνων δικαίου, κάθε άρθρο του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, ανακρίνοντας νύχτα έναν άνθρωπο ημιθανή, τυφλό και σχεδόν κουφό, δεμένο με ιμάντες στο κρεβάτι της Εντατικής και «μπουκωμένο» με κάθε είδους ψυχοφάρμακα;
Τους παραδίνουμε στην κρίση σας και τους δύο, τον καθένα για διαφορετικούς λόγους, και επιστρέφουμε στην Προανακριτική για τη λίστα Λαγκάρντ, στην οποία Διώτης και Μπίκας (πρώην διοικητής της ΚΥΠ) εμφανίστηκαν σε κατ’ αντιπαράσταση εξέταση έχοντας προηγουμένως προβάρει τους ρόλους τους και με τον Μαρκογιαννάκη «κέρβερο» να τους προστατεύει και ν’ απαγορεύει ουσιαστικά τις ερωτήσεις από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ.
Αυτά συνέβησαν την περασμένη Δευτέρα, ενώ την Τρίτη το μεσημέρι ο Μαρκογιαννάκης εμφανίστηκε στο μεσημεριανό δελτίο ειδήσεων του Real FM για να παραδώσει μαθήματα φτηνού δικολαβισμού. Εργο της Προανακριτικής, είπε, είναι να εξετάσει αν ευσταθεί η κατηγορία σε βάρος του Παπακωνσταντίνου και όχι να διερευνήσει ευθύνες τρίτων! Αυτός ο πρώην εισαγγελέας προσπαθεί να μας πείσει πως εάν στη διάρκεια οποιασδήποτε ανάκρισης διαγνωστούν και άλλα αδικήματα, η ανάκριση δεν τα εξετάζει!
Φυσικά, το ζήτημα δεν είναι δικονομικό, πολιτικό είναι. Οπως γράφαμε στο προηγούμενο φύλλο, ο Διώτης συμπεριφέρεται σαν κλεφτρόνι που πιάστηκε επ’ αυτοφόρω και κάθε φορά ξεφουρνίζει και- νούργια υπερασπιστικά (για τον εαυτό του) επιχειρήματα. Με την τελευταία εκδοχή της υπερασπιστικής του γραμμής αποκάλυψε ότι ο Παπακωνσταντίνου εξακολουθούσε να ασχολείται με το θέμα της λίστας και μετά που έφυγε από το υπουργείο Οικονομικών, ότι ο Διώτης εξακολουθούσε να του δίνει αναφορά, αν και δεν ήταν πολιτικός του προϊστάμενος, ότι απολύτως ενήμερος για τα πάντα ήταν και ο διοικητής της ΚΥΠ Κ. Μπίκας και ότι ο τελευταίος ενημέρωνε και τον Παπανδρέου. Οταν Διώτης και Μπίκας εμφανίστηκαν στην Προανακριτική για να εξεταστούν κατ’ αντιπαράσταση, ο ένας έκοβε και ο άλλος έραβε. Το πιο εκπληκτικό, φτύσιμο κυριολεκτικά στα μούτρα των βουλευτών (που απλώς… σκουπίστηκαν) ήταν ο ισχυρισμός του Μπίκα, ότι είχε απλώς «ένα γενικό ενδιαφέρον», γιατί αγωνιούσε μη τυχόν ολοκληρωθεί η έρευνα «και δεν γίνει μνεία και στη δική του συμβολή»! Για τη δόξα αγωνιούσε ο ΚΥΠατζής, όχι για τίποτ’ άλλο! Για ποια έρευνα μιλάει, όμως; Γι’ αυτήν που δεν έγινε ποτέ; Εδώ ο Διώτης υπήρξε σαφής ότι το CD με τη λίστα ήταν παρανόμως κτηθέν αποδεικτικό μέσο, το οποίο δεν είχε καμιά αποδεικτική αξία!
Τα παιχνίδια (πολιτικά και επιχειρηματικά) που παίχτηκαν με τη λίστα Λαγκάρντ, με την ανάμιξη της τότε κυβέρνησης, του Διώτη ως εντολοδόχου της (μην ξεχνάμε ότι αυτός, ένας πανάσχετος περί τα οικονομικά, αλλά έμπιστος του Χρυσοχοΐδη, που τον πλάσαρε στον Παπανδρέου, τοποθετήθηκε επικεφαλής του ΣΔΟΕ για να μπορεί να κάνει παιχνίδι και να λειτουργεί ως αντίβαρο στους μη ελεγχόμενους από το ΠΑΣΟΚ οικονομικούς εισαγγελείς Πεπόνη και Μουζακίτη) και της ΚΥΠ, μάλλον δε θα τα μάθουμε ποτέ, γιατί δεν είναι δύσκολο στους διάφορους κρίκους εκείνης της ρυπαρής αλυσίδας να βρουν ένα επίπεδο ισορροπίας μεταξύ τους. Αλλωστε, η εντολή που έχει ο Μαρκογιαννάκης από τον Σαμαρά είναι να κουκουλώσει τα πράγματα, γιατί δε θέλει να προκαλέσει εσωκομματικά ή άλλα προβλήματα στον Βενιζέλο. Δεν αποκλείεται στο φινάλε να μην παραπέμψουν ούτε τον Παπακωνσταντίνου, γιατί κακούργημα μάλλον δε θα τους προκύψει, δεδομένου ότι οι συγγενείς του είναι ζάμπλουτοι και μπορούν να δικαιολογήσουν τις καταθέσεις τους στην HSBC της Γενεύης.
Τα πολιτικά συμπεράσματα, όμως, κανένας τους δε θα μας εμποδίσει να τα βγάλουμε. Τα έχουμε βγάλει ήδη.
