Ο Σαμαράς νοσταλγεί την ΠΟΛΑ

Δεν πρόλαβε να δηλώσει ο Κούλης ότι δε θα πάρει στη ΝΔ τους Βενιζέλο και Λοβέρδο και ανέλαβε δράση ο Σαμαράς. Δεν είναι, βέβαια, χαζός για να πει ότι η ΝΔ πρέπει να πάρει το δίδυμο του ΠΑΣΟΚ (αυτά τα πράγματα δε λέγονται δημόσια), αλλά με ένα αρχηγικό μανιφέστο στο πασχαλιάτικο φύλλο της «Καθημερινής» αμφισβήτησε τη γραμμή της «αυτοδυναμίας», την οποία έχει υιοθετήσει ο Κούλης για να έχει το κεφάλι του ήσυχο (να μη χρειάζεται να απαντά σε ερωτήσεις για ενδεχόμενες συνεργασίες με άλλα κόμματα και να μπορεί να απευθύνεται στο  δεξιό ακροατήριο ζητώντας και την τελευταία ψήφο χάριν της αυτοδυναμίας).
 
«Εδώ και δεκαετίες πιστεύω στην υπέρβαση! Υπέρβαση σημαίνει: Να ξεπεράσουμε τις παλαιές διαχωριστικές γραμμές, να συγκλίνουμε από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες του παρελθόντος, σε κοινές –και καινοτόμες– πολιτικές για το μέλλον της χώρας», ήταν τα πρώτα λόγια στο άρθρο του Σαμαρά. Λόγια που παραπέμπουν ευθέως στη δημιουργία της ΠΟΛΑ, του βραχύβιου σχήματος που έφτιαξε ο Σαμαράς τη δεκαετία του '90, μαζεύοντας διάφορα πολιτικά «μπάζα» από εδώ κι από εκεί.
 
Ολο αυτό καλύπτεται πίσω από την πρόταση για κυβερνητική συνεργασία με το ΚΙΝΑΛ: «Ολα έχουν ήδη ξεκινήσει, την περίοδο 2012-14. Το Κίνημα Αλλαγής είναι απαραίτητος εταίρος αυτής της μεγάλης σύγκλισης. Αλλωστε, έχουμε πια κοινό έργο να υπερασπιστούμε». Αυτό υποτίθεται ότι το λέει και ο Μητσοτάκης. Μόνο που το «στρατηγικό του σχήμα» λέει: πρώτα νίκη με αυτοδυναμία και μετά κυβερνητική συνεργασία. Ο Σαμαράς αμφισβητεί τη δυνατότητα αυτοδυναμίας. Το κάνει, όμως, με έμμεσο τρόπο, έτσι που να μην μπορούν να τον κατηγορήσουν ως υπονομευτή της ΝΔ. Τον κατηγόρησαν, όμως, γιατί όλοι κατάλαβαν ότι ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο βρίσκονται σε «άξονα». Ο Σαμαράς μίλησε σαν Βενιζέλος: «Δεν μπορούν να συγκλίνουν αυτοί που θέλουν να πάνε τη χώρα μπροστά, με όσους πασχίζουν να την ξανασύρουν πολύ πίσω (…) Για να υπάρξει αληθινή υπέρβαση και αποτελεσματική σύγκλιση, το παλιό που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ηττηθεί στρατηγικά! Και οριστικά».
 
Προσέθεσε, βέβαια, τις δικές του ακροδεξιές πινελιές: «Χωρίς Πατριωτισμό δεν υπάρχει Φιλελευθερισμός! (…) Οι “εθνομηδενιστές“ –όπως τους είπε ο Μίκης Θεοδωράκης– δεν είναι ούτε “φιλελεύθεροι“, ούτε “προοδευτικοί“, ούτε “μεταρρυθμιστές“ (…) Με αυτούς που άνοιξαν τα σύνορα, άνοιξαν τις φυλακές και μετέτρεψαν τα πανεπιστήμια ξανά σε κέντρα παρανομίας, τι “σύγκλιση“ να κάνεις;». Ολοι όμως κατάλαβαν ότι το σχέδιο για νέο κόμμα, με τίτλο «Νέα Ελλάδα», που «έπαιξε» για μια περίοδο επί συγκυβέρνησης Σαμαροβενιζέλων, αλλά θάφτηκε κάτω από την αδυναμία εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας και τη συντριπτική εκλογική ήττα που ακολούθησε, εξακολουθεί να υπάρχει στο κεφάλι του Σαμαρά και εξακολουθεί ν' αναζητά τρόπους για να το κάνει πράξη.
 
Δεν είναι τυχαίο πως (πέρα από τη σπέκουλα που έκαναν τα συριζαϊκά έντυπα), στον Σαμαρά επιτέθηκε η εφημερίδα των καραμανλικών («δημοκρατία»), η οποία μάλιστα δεν είναι και τόσο φιλική στον Μητσοτάκη. Κι από κοντά ήρθε ο Νικήτας Κακλαμάνης, «πολιτικό παιδί» του Αβέρωφ κι αυτός, όπως και ο Σαμαράς, τον οποίο μάλιστα ακολούθησε στην ΠΟΛΑ για ένα διάστημα, Ούτε είναι τυχαίο ότι τον Σαμαρά έσπευσε να υπερασπιστεί ο Μπουμπούκος, μιλώντας για λογαριασμό του Μητσοτάκη (χωρίς να έχει τέτοια εξουσιοδότηση). Πέραν της ιδεολογικής συγγένειας των ακροδεξιών, ο Μπουμπούκος είναι «συγκατηγορούμενος» του Σαμαρά στην υπόθεση Novartis. Εχει κάθε συμφέρον να είναι δίπλα στον Σαμαρά, ο οποίος ως πρώην πρωθυπουργός έχει πρόσθετη προστασία από το σύστημα. Τρέμει στην ιδέα ότι μπορεί να επιλεγεί αυτός ως αποδιοπομπαίος τράγος για το ξόρκισμα αυτού του σκανδάλου.
 
Ο Μητσοτάκης, σοφά πράττων, δεν έριξε λάδι στη φωτιά. Αφησε το θόρυβο να καταλαγιάσει και μόνο έμμεσα απάντησε στον Σαμαρά, στη συνέντευξη που έδωσε στην αίθουσα της Ενωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου: «Στο αμιγώς πολιτικό επίπεδο, θέλω να επισημάνω ότι παρέλαβα ένα Κόμμα το οποίο είχε ηττηθεί σε εθνικές εκλογές με 7 μονάδες διαφορά και σήμερα, ο μέσος όρος των δημοσκοπήσεων που δίνεται στη δημοσιότητα δείχνει ότι έχουμε μια διαφορά διψήφια από το ΣΥΡΙΖΑ». Ομως, και μόνο το γεγονός ότι ένα άρθρο του Σαμαρά προκάλεσε τέτοια αναταραχή (που μπορεί να ήταν μεγαλύτερη, αν δεν υπήρχε η πολιτική ραστώνη του Πάσχα, αλλά και ο εθνικιστικός ανταγωνισμός με την Τουρκία), δείχνει ότι στη ΝΔ επικρατεί ανασφάλεια και ότι ο αρχηγικός τσαμπουκάς του Μητσοτάκη φτάνει μέχρι την… Κατερίνα Παπακώστα.
 
Στο περιβάλλον του Μητσοτάκη εξακολουθούν να φοβούνται τον Τσίπρα. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ανεξάρτητα από τα «μαϊμουδισμένα» γκάλοπ, οι ψηφοφόροι δε θα κρίνουν με βάση τις «μεταρρυθμιστικές ατζέντες», αλλά με πολύ πιο απλά κριτήρια. Αν ο Τσίπρας χάσει με μια μικρή διαφορά, τότε το παιχνίδι θα είναι ανοιχτό και ο μεγάλος χαμένος ενδέχεται να είναι ο Μητσοτάκης.