Εγινε και η φιέστα της ίδρυσης του μπαρουφοκόμματος, που έχει τον τίτλο ΜέΡΑ25 και σύμβολο ένα κόκκινο χελιδόνι. Το ΜέΡΑ σημαίνει Μέτωπο Ριζοσπαστικής Ανυπακοής, ενώ το 25 παραπέμπει στο DIEM25, το «διεθνικό κίνημα» (έτσι το λένε!), που ίδρυσε ο Μπαρουφάκης με κάτι άλλους ευρωπαίους. Εκτός από τον σούπερ-σταρ Γιάννη με ένα νι, οι φίρμες του νέου κόμματος είναι ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός, ο ηθοποιός Κλέων Γρηγοριάδης και ο… Ψαραντώνης, που έδωσε και live στην εναρκτήρια φιέστα.
Τι τύχη μπορεί να έχει το μπαρουφοκόμμα, όταν η ΛΑΕ των Λαφαζάνηδων δεν κατάφερε να μπει στη Βουλή τότε που η «προδοσία» των Τσιπραίων ήταν ακόμα νωπή, ενώ η Κωνσταντοπούλου, που έφτιαξε το δικό της κόμμα μετά την εκλογική αποτυχία της ΛΑΕ, προσπαθεί ν' αποκτήσει λίγη δημοσιότητα έχοντας τους πλειστηριασμούς ως πολιτική «μονοκαλλιέργεια»; Δεν μπαίνουν τέτοια ερωτήματα σε φιλόδοξους πολιτικούς που βρέθηκαν ξαφνικά στο κέντρο της πολιτικής σκηνής, μετά το σύστημα τους πέταξε στα σκουπίδια και προσπαθούν ακόμα «να ζήσουν τον δικό τους κοινοβουλευτικό μύθο». Παραφράζοντας τη φράση που αποδίδεται στον Θεμιστοκλή («ουκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον» – «δεν μ' αφήνει να κοιμηθώ η νίκη του Μιλτιάδη» στον Μαραθώνα), για όλους αυτούς ισχύει το «δεν μ' αφήνει να κοιμηθώ η νίκη του Λεβέντη». Οταν τα σούργελα της μεταμεσονύχτιας σκουπιδοτηλεόρασης γίνονται αρχηγοί κοινοβουλευτικών κομμάτων, μπορούν να ησυχάσουν άνθρωποι που έχουν μια ζωή στην πολιτική, όπως ο Λαφαζάνης και ο Στρατούλης, ή ξεπεσμένοι «ροκ-σταρ» σαν τον Μπαρουφάκη και την Κωνσταντοπούλου, που έχουν τόσο μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους;
Ο Μπαρουφάκης -και λόγω χαρακτήρα, και λόγω καλύτερης γνώσης του πολιτικού σταρ-σίστεμ, και λόγω διασυνδέσεων με τα μίντια- ελπίζει ότι θα έχει καλύτερη τύχη απ' αυτή του Λαφαζάνη. Σε τι υπολογίζει; Οχι βέβαια στους… ακατάλυτους δεσμούς με τον λαό, που ποτέ δεν είχε, ούτε ενδιαφέρεται ν' αποκτήσει, αλλά σε κάποια στήριξη από τα ΜΜΕ που θέλουν να φθείρουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Το αν θα τα καταφέρει ή όχι μένει να φανεί (μην ξεχνάτε τον Λεβέντη ή και τον Θεοδωράκη- γιατί όχι;). Για μας, όμως, είναι αδιάφορο. Εμείς, άλλωστε τον αποκαλούσαμε Μπαρουφάκη από την εποχή των «πλατειών», οπότε και ανέτειλε το άστρο του. Και κατά τη διάρκεια εκείνου του τραγελαφικού πρώτου εξάμηνου του 2015, ποτέ δεν πιστέψαμε όσα έλεγε. Αντίθετα, αποκαλύπταμε την ουσία όσων έκανε, προσπαθώντας να κερδίσει χρόνο για λογαριασμό των Τσιπραίων. Αυτός υπέγραψε τη συμφωνία στο Eurogroup στις 2ο Φλεβάρη του 2015, αυτός κατήρτισε το πρώτο σχέδιο επέκτασης του δεύτερου Μνημόνιου, αυτός πήγε στην Ουάσινγκτον και διατυμπάνισε μπροστά στις κάμερες πως υποσχέθηκε στη Λαγκάρντ αποπληρωμή κάθε σεντ χρέους («στο διηνεκές», όπως έλεγε).
Κάποια στιγμή, η μπαρουφολογία έπρεπε να πάει στη μπάντα για να υπογραφεί το τρίτο Μνημόνιο. Τότε, καβάλησε και ο Μπαρουφάκης το όχημα του «αντι-μνημόνιου», φιλοδοξώντας ότι κάποια στιγμή μπορεί να γίνει «Τσίπρας στη θέση του Τσίπρα». Γι' αυτό προτίμησε να απόσχει από τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015. Δεν ήθελε ένα ρόλο υπό τον Λαφαζάνη και τη Ζωή. Τώρα, θεωρώντας ότι οι άλλοι έχουν «λαχανιάσει», βγαίνει ο ίδιος στην πίστα, ελπίζοντας ότι θα έχει καλύτερη τύχη από τη ΛΑΕ. Ελπίζοντας ότι τα αστικά ΜΜΕ θα τον στηρίξουν, για να κόψει κάποιες ψήφους από τον ΣΥΡΙΖΑ.
