Κικίλιας και Κοντοζαμάνης, το δίδυμο του υπουργείου Υγείας, που διαχειρίστηκε την πανδημία, πήρε πόδι.
Ο πρώτος μετακινήθηκε σε μια θέση «ψυγείου», την οποία κοσμούσε έως τώρα ένας άλλος γίγαντας της πολιτικής, ο τιτανοτεράστιος Χάρης Θεοχάρης (γυρολόγος που ξεκίνησε από τη ΔΗΜΑΡ, πέρασε από το Ποτάμι και κατέληξε στη ΝΔ). Η παραμονή του Κικίλια στην κυβέρνηση, έστω και με παρκάρισμά του στο «ψυγείο» έγινε για λόγους που δεν έχουν να κάνουν με τις ανύπαρκτες ικανότητές του. Εχει την προστασία της αμερικάνικης πρεσβείας και ανήκει στην ομάδα Σαμαρά, οπότε δε συνέφερε να τοποθετηθεί «απέναντι» στον Μητσοτάκη. Ηταν και πρώτος σε σταυρούς στην Α’ Αθηνών!
Ο ίδιος ο Κικίλιας ήταν «φαρμάκι» μετά το εξευτελιστικό κόντεμα που του έκανε ο Μητσοτάκης. Το έδειχνε το ύφος του στην τελετή ορκωμοσίας. Είναι ο… Κικίλιας, όμως, και δεν υπήρχε περίπτωση να αρνηθεί την τοποθέτησή του στο «ψυγείο». Λεφτά για ατομική προβολή υπάρχουν και σ’ αυτό το υπουργείο. Ενώ αν έμενε απλός βουλευτής, θα κινδύνευε να τον ξεχάσουν οι μισοί ψηφοφόροι του. Δεν είναι δα ο… αστεράτος πολιτικός που σαγηνεύει τα πλήθη με την… ευφράδεια και την… ευστροφία του.
Ο Κοντοζαμάνης, όμως, που ήταν ο άνθρωπος του Μητσοτάκη στο υπουργείο Υγείας, αυτός που εμφανιζόταν δίπλα στους Τσιόδρες και τους Μαγιορκίνηδες σε κάθε «ενημέρωση» (για τον Κικίλια υπήρχε απαγορευτικό και έκανε που και που κάποια σόλο εμφάνιση), γιατί απομακρύνθηκε από το υπουργείο και εκδιώχτηκε από την κυβέρνηση;
Είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να μείνουν εκτός κάδρου ευθυνών ο Μητσοτάκης και οι επιτελείς του στο Μαξίμου.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επαίρεται ότι διαχειρίστηκε άριστα την πανδημία και τον εμβολιασμό. Και ο επικεφαλής της διώχνει αυτούς που θα έπρεπε να πάρουν τα εύσημα για την… άριστη διαχείριση! Αυτό δεν μπορεί να το χάψει ούτε ο πιο φανατικός νεοδημοκράτης. Κι όταν θα του το «χώσουν» στο καφενείο, ή θα σηκωθεί να φύγει με κατεβασμένο το κεφάλι ή θα συμφωνήσει (το πιθανότερο είναι το δεύτερο, γιατί θέλει να πάει και την επομένη στο καφενείο).
Ο,τι και να πουν τα παπαγαλάκια της λίστας Πέτσα, ο ελληνικός λαός, ανεξαρτήτως κομματικής προτίμησης, έχει βγάλει τα συμπεράσματά του: Κικίλιας και Κοντοζαμάνης εκδιώχτηκαν ως αποτυχημένοι. Εκείνο που θα προσπαθήσουν τα παπαγαλάκια είναι να περιορίσουν την αποτυχία στον εμβολιασμό. Να μην επεκταθεί στη διαχείριση της πανδημίας και στο τέταρτο κύμα που αναμένεται να εκραγεί το φθινόπωρο. Πολύ δύσκολο (για να μην πούμε ακατόρθωτο). Στα μυαλά των ελλήνων πολιτών, διαχείριση της πανδημίας και εμβολιασμός πάνε πακέτο.
Μπορεί ο Μητσοτάκης να καταφέρει να μείνει στο απυρόβλητο, χρησιμοποιώντας ως αποδιοπομπαίους τράγους τους Κοντοζαμάνη και Κικίλια; Κατηγορηματικά όχι. Πρώτο, γιατί με το αυτοκρατορικό στιλ του «επιτελικού κράτους» έχει καλλιεργήσει την εντύπωση ότι τα πάντα περνούν από τα χέρια του, ότι οι υπουργοί ελέγχονται σε καθημερινή βάση, οπότε δεν μπορεί να βγάλει την ουρά του απέξω. Δεύτερο, γιατί με δικές του συνεχείς παρεμβάσεις υπερασπίστηκε την πολιτική που εφαρμόστηκε από το υπουργείο Υγείας σε κάθε λεπτομέρειά της. Τρίτο, γιατί δεν ήταν λίγες φορές που οι «Ηρακλείς του στέμματος» (Σκέρτσος, Γεραπετρίτης) εμφανίστηκαν στα πάνελ της «ενημέρωσης» για να ανακοινώσουν πλευρές της πολιτικής διαχείρισης της πανδημίας (είναι γνωστό ότι ο Γεραπετρίτης συμμετείχε και σε συνεδριάσεις της διαβόητης επιτροπής των λοιμωξιολόγων και υπαγόρευε τις αποφάσεις που έπρεπε να πάρουν).
Ο Μητσοτάκης δε θα καταφέρει να στιγματιστεί μόνο για την επιλογή… ανίκανων υπουργών. Θα στιγματιστεί ως συνυπεύθυνος (η καλύτερη εκδοχή γι’ αυτόν) ή ως εμπνευστής (το πιθανότερο) μιας εγκληματικής πολιτικής, που σώριασε εκατόμβες νεκρών. Κικίλιας και Κοντοζαμάνης θα θεωρηθούν απλά εκτελεστικά όργανα αυτής της πολιτικής.
Αν όμως μείνουμε μόνο σ’ αυτό, θα είμαστε εμείς οι χαμένοι. Γιατί ζητούμενο δεν είναι να αποδώσουμε ευθύνες σ’ έναν πρωθυπουργό και την κυβέρνησή του, αλλά να ανατρέψουμε την εγκληματική πολιτική που αυτοί εφαρμόζουν «με κρύο αίμα». Αυτή δεν είναι μια διαδικασία εκλογών, στην οποία αποδίδονται οι πολιτικές ευθύνες στα κυβερνώντα κόμματα και τους ηγέτες τους. Είναι μια διαδικασία «του δρόμου». Μια διαδικασία αγώνων με συγκεκριμένες διεκδικήσεις για την προστασία της υγείας και της ζωής των ανθρώπων του λαού μας.
