Από τη μια ήταν η ξεφτίλα και η γελοιότητα. Χιλιάδες μπάτσοι ακροβολισμένοι να εμποδίζουν τον κόσμο να προσέλθει στις παρελάσεις, ενώ πάνω στις εξέδρες όσοι πολιτικοί τόλμησαν να προσέλθουν καμάρωναν σαν γύφτικα σκεπάρνια. Ιδιαίτερα στην Αθήνα, όπου οργανώθηκε το μεγαλύτερο αστυνομικό σχέδιο και διατέθηκαν οι περισσότερες αστυνομικές δυνάμεις. «Ηταν μια θαυμάσια, εντυπωσιακή παρέλαση», δήλωσε στο τέλος ο Παπαδήμος, ξεπερνώντας σε γελοιότητα τον Παπούλια. Εστησαν μια παρέλαση μόνο για τις κάμερες, αυτό το ήξερε όλος ο κόσμος, αλλά στο τέλος αυτοί καμάρωναν!
Από την άλλη ήταν η χουντικού τύπου πρόκληση. Με τις εκατοντάδες προληπτικές συλλήψεις, με το στήσιμο δικογραφιών, με τα σπρωξίματα, τους ξυλοδαρμούς, ακόμα και τις φισουνιές των μπάτσων σε κάποιες περιπτώσεις.
Μάταια προσπάθησαν τα κανάλια να περάσουν το μήνυμα για τις «μειοψηφίες» που «προσπάθησαν, αλλά δεν κατάφεραν ν’ αμαυρώσουν τις εορταστικές εκδηλώσεις». Μπορεί να ήταν σχετικά λίγοι αυτοί που κατέβηκαν να διαμαρτυρηθούν, όμως όλοι ξέρουν πως αυτοί οι λίγοι αντιπροσώπευαν τη μεγάλη πλειοψηφία, η οποία μοιραζόταν τα ίδια αισθήματα. Γιατί άραγε η πλειοψηφία, στην οποία αναφέρονταν θρασύτατα οι πολιτικοί της συγκυβέρνησης (μαζί με τους Καρατζαφερικούς, τους Ντορικούς, τους Λουκανίδηδες και τους Κουβελικούς) και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, δεν κατέβηκε να υπερασπιστεί την παρουσία των πολιτειακών και πολιτικών παραγόντων στις παρελάσεις;
Η συμπεριφορά τους στις παρελάσεις θυμίζει τη συμπεριφορά των ηγετών του G8, που αποφεύγουν πια τις μεγάλες πόλεις, και των ηγετών της ΕΕ, που πραγματοποιούν πια τις συνόδους κορυφής στις Βρυξέλλες και όχι στη χώρα που έχει κάθε φορά την προεδρία.
