Γιατί ο Σαμαράς επιλέγει ν’ αντιμετωπίσει τον ΣΥΡΙΖΑ με έναν παλαιάς κοπής αντικομμουνισμό, κάνοντας προπαγάνδα για τον αθεϊσμό του Τσίπρα ή για τη «συνιστώσα της τρομοκρατίας»; Γιατί έχει εξ ορισμού χαμένη κάθε μάχη που θα προσπαθήσει να δώσει στο πεδίο της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Λόγια λέει κι αυτός, λόγια λέει και ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως αυτός κυβερνά, οπότε τα λόγια πρέπει να έχουν και πρακτικό αντίκρισμα (και δεν έ-χουν), ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ πουλάει ανέξοδα ελπίδες, όπως έκανε και ο Σαμαράς την εποχή του πρώτου Μνημόνιου, πριν τον αναγκάσουν να μπει στην κυβέρνηση Παπαδήμου και δεχτεί το πρώτο μεγάλο ξεπουπούλιασμα. Ο,τι και να πει ο ΣΥΡΙΖΑ, όσες κωλοτού-μπες και να κάνει, εξακολουθεί να έχει την άνεση της διγλωσσίας, ενώ ο λόγος του λειτουργεί αποχαυνωτικά, όπως ακριβώς λειτουργούν οι προσευχές και τα τάματα στην ψυχολογία ενός καρκινοπαθούς στο τελευταίο στάδιο. Κι αυτό το έχει συνειδητοποιήσει ο Σαμαράς και σίγουρα το «μετρούν» οι κρυφές δημοσκοπήσεις που σε εβδομαδιαία βάση χρηματοδοτεί ο μηχανισμός του Μαξίμου.
Ξαμόλυσε, λοιπόν, όλους τους απίθανους που διαθέτει η ΝΔ, κάτι delivery boys τύπου Σίμου Κεδίκογλου και Αννας-Μισέλ Ασημακοπούλου, να πετάνε ό,τι μοναρχοφασιστική χοντροκοπιά κατεβάζει η γκλάβα τους, σε μια προσπάθεια να θωρακίσει τη ΝΔ από τ’ αριστερά, συσπειρώνοντας το παραδοσιακό δεξιό και ακροδεξιό ακροατήριο, με τα βαθιά συμπλέγματα και τον ακατοίκητο εγκέφαλο.
Η τελευταία εμφάνιση του Σαμαρά (ομιλία στο Ελληνογερμανικό Επιμελητήριο) ήταν πραγματικά θλιβερή. Οχι μόνο γιατί δεν είχε τίποτα καινούργιο να πλασάρει και επαναλάμβανε τα ίδια και τα ίδια, αλλά και γιατί ο ίδιος εμφανίστηκε εμφανώς κουρασμένος, γεγονός που δεν μπόρεσε να κρύψει, παρά την αναμφισβήτητη εμπειρία του.
Το success story που δοκίμασε να ξαναπαρουσιάσει ήταν γεμάτο ξέφτια. Κυριολεκτικά κουρέλι. Μόνο για το πρωτογενές πλεόνασμα έλεγε και ξαναέλεγε, αφήνοντας αιδημόνως στην άκρη την ανάπτυξη, η οποία υποτίθεται ότι καταφθάνει με ρυθμούς καλπασμού. Τι να πει για ανάπτυξη, όμως, όταν δεν καταφέρνουν να ξεπουλήσουν ούτε τον κρατικό πλούτο που έχουν βγάλει στο σφυρί και οι ιδιωτικοποιήσεις εμφανίζουν ένα κενό… ναα (μετά συγχωρήσεως);
«Δημιουργείται πλέον στη Χώρα μας ένα νέα κλίμα, θα έλεγα κατ’ εξοχήν φιλικό προς τον επιχειρηματία και την επιχειρηματικότητα. Σας θυμίζω ότι μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν από αφύσικο μέχρι αδιανόητο να παρελαύνουν επιχειρηματίες, έλληνες ή ξένοι, από το γραφείο του Πρωθυπουργού. Σήμερα αυτό πια δεν αποτελεί είδηση και το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό, γιατί η επιχειρηματικότητα είναι το μόνο μέσο που εξασφαλίζει την ασφαλή έξοδο από την κρίση», είπε σε κάποια αποστροφή του λόγου του, γλείφοντας τους καπιταλιστές που αποτελούσαν το ακροατήριό του. Ναι, αλλά ο κόσμος έχει βαρεθεί να τον βλέπει να δέχεται τον κάθε απίθανο καπιταλιστή (ακόμη και τους τέταρτους ανθυποεμίρηδες του Κόλπου), ν’ ακούει για επενδύσεις που θα γίνουν και για χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, χωρίς στην πράξη να συμβαίνει τίποτα πέρα από δημόσιες σχέσεις. Πολύ λάδι στο τηγάνι κι από τηγανίτα τίποτα, λένε στα καφενεία.
Πώς θα πάει, λοιπόν, στις εκλογές ο Σαμαράς; Η Μισέλ και ο Σίμος δεν μπορούν να του φέρουν κόσμο, ούτε να ανακόψουν διαρροές κατά ΣΥΡΙΖΑ μεριά. Αντε να τσιμπήσει κάτι από το συρφετό που ακολουθεί τους νεοναζί, αλλά κι αυτό λίγο θα είναι. Για να διακόψει τις διαρροές προς τ’ αριστερά δεν αρκούν ο αθεϊσμός του Τσίπρα και οι «μάρτυρες των τρομοκρατών», πρέπει εκτός από θεάματα να προσφέρει και ολίγον άρτον. Η μόνη ελπίδα του είναι να τον αφήσουν να μοιράσει κάποια ψίχουλα από το «πρωτογενές πλεόνασμα». Πόσα; Οσα να ‘ναι. Ηδη, σε λιγότερο από ένα μήνα το «πρωτογενές πλεόνασμα», σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιεί το υπουργείο Οικονομικών, ψαλιδίστηκε κατά 13%. Από τα 691 (σύμφωνα με την αρχική εκτίμηση) έπεσε στα 603 εκατ. ευρώ. Αν το «ψαλιδίσει» παραπέρα η Eurostat, όπως γίνεται συνήθως, το 70% που ζητά να «μοιράσει» ο Σαμαράς μετά βίας θα ξεπερνά τα 300 εκατ. ευρώ. Ομως, στην αναβροχιά καλό είναι και το χαλάζι.
«Θα επιστρέψουμε ένα μεγάλο μέρος, το 70%, του πρωτογενούς μας πλεονάσματος στην κοινωνία. Για πρώτη φορά, δηλαδή, θα υπάρξει μια αποκατάσταση αδικιών, που χειροπιαστά θα το νιώσει η κοινωνία. Ιδιαίτερα οι πιο αδύναμοι, εκείνοι που έχουν και τη μεγαλύτερη ανάγκη», ανακοίνωσε ο Σαμαράς, αλλά η ψυχούλα του τρέμει μη τυχόν υπάρξει καμιά εμπλοκή και οι Γερμανοί πουν «νάιν», πετώντας τον στα αζήτητα σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Ολα δείχνουν, βέβαια, ότι προς το παρόν τον θεωρούν ακόμη απαραίτητο, όμως σ’ ένα ρευστό περιβάλλον κρίσης κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί.
Γι’ αυτό και ο Σαμαράς δεν παρέλειψε να στείλει και από το βήμα του Ελληνογερμανικού Επιμελητήριου μήνυμα υποταγής και νομιμοφροσύνης στους ιμπεριαλιστές προστάτες του, διακηρύσσοντας: «Θα βγούμε από το Μνημόνιο μια και καλή. Αλλά για να βγούμε πρέπει να πιάσουμε τους στόχους μας, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς παρεκκλίσεις. Ετσι ξεκίνησα, έτσι θα το πάω μέχρι τέλος. Χωρίς εκπτώσεις και χωρίς παρεκκλίσεις». Τα μεγέθη, βέβαια, θα τα καθορίσει η τρόικα και όχι ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο και τον Στουρνάρα. Μπορεί ο παμπόνηρος σοσιαλδημοκράτης Σβόμποντα να κάνει προεκλογική εκστρατεία με «αντι-τροϊκανές» κορόνες, μπορεί στο ευρωκοινοβούλιο να παίζουν μποξ ενάντια σε μια εικονική τρόικα (η ίδια δεν τους κάνει τη χάρη να εμφανίζεται συχνά), όμως το Βερολίνο την περιβάλλει με απόλυτη εμπιστοσύνη κι αυτό μετράει.
