«Εγώ θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν η Μπαρτσελόνα κέρδισε 3-0 τη Λίβερπουλ και είπαμε ότι τελείωσε. Κέρδισε στο Καμπ Νου 3-0, έβαλε και μια γκολάρα ο Μέσι με φάουλ προς το τέλος, απίστευτο γκολ, είπαμε τελείωσε, τώρα θα πάει η Λίβερπουλ να παίξει… Και όμως, έβαλε τέσσερα γκολ η Λίβερπουλ και το γύρισε. Λοιπόν, στο ποδόσφαιρο και στην πολιτική και στη ζωή ανατροπές υπάρχουν. Μία προϋπόθεση. Να το πιστέψουμε όχι εμείς, να το πιστέψει και ο κόσμος ο οποίος θα έρθει στην κάλπη στις 7 του Ιούλη».
Στο πρωινάδικο του Σαββιδοκάναλου ο Τσίπρας καταφεύγει στο ποδόσφαιρο για να πείσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κερδίσει τις εκλογές της 7ης του Ιούλη! Και γελάνε και τα τσιμέντα. Ακόμα και οι μη ποδοσφαιρόφιλοι ξέρουν πως «επιστροφές» σαν αυτή της Λίβερπουλ γίνονται σπανιότατα. Γίνονται όμως, γι' αυτό και το ποδόσφαιρο είναι μακράν το πιο δημοφιλές άθλημα. Ομως, η πολιτική δεν είναι ποδόσφαιρο. Εξάλλου, κάθε ποδοσφαιρόφιλος μπορεί να σου πει ότι η Κουμουνδούρου δεν είναι Ανφιλντ και πως τα ροζ φανελάκια των συριζαίων δε συγκρίνονται ούτε κατά διάνοια με τη «βαριά» κόκκινη φανέλα της Λίβερπουλ.
Η ποδοσφαιρογενής παπαρολογία δείχνει σε όλους ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει και ότι τα στελέχη του απλά βρήκαν κάποιες παπάρες να λένε, γιατί δεν μπορούν φυσικά να παραδεχτούν ότι θα χάσουν. Εκτός από την παπάρα περί Λίβερπουλ, υπάρχει η παπάρα των αριθμών: «Εγώ έχω το παράδειγμα του ’14. Το ΄14 στις ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 26%. Αμέσως μετά πήρε 36%. 670 χιλιάδες ψήφους παραπάνω μέσα σε πέντε μήνες. Η διαφορά μας με τη ΝΔ είναι 500 χιλιάδες ψήφοι. Δεν είναι αδύνατο, λοιπόν, να συμβεί η ανατροπή. Θα είναι, βέβαια, η μεγαλύτερη πολιτική ανατροπή που έχει συμβεί ποτέ, και εκλογική ανατροπή, στη σύγχρονη μεταπολιτευτική ιστορία, θα είναι αντίστοιχη της Λίβερπουλ, αλλά δεν είναι απίθανο να συμβεί» (Τσίπρας, με λογική Αλέφαντου)! Το γεγονός ότι το 2014-15 ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα σε διαρκή άνοδο, που κάλπαζε πάνω στη ράχη του «αντιμνημόνιου», ενώ το 2019 είναι ένα κόμμα σε πτώση, που δεν έχει κανένα «αντιμνημόνιο» να κουνήσει ως προεκλογικό πρόγραμμα, είναι… προφανώς ασήμαντη λεπτομέρεια!
Ο ίδιος ο Τσίπρας χτυπιόταν στα προεκλογικά μπαλκόνια των ευρωεκλογών θέτοντας διλήμματα δημοψηφισματικού χαρακτήρα: «ή αυτοί ή εμείς». Οταν έφαγε τη σφαλιάρα των 9,5 μονάδων, στην πρώτη δήλωσή του, τα μεσάνυχτα της Κυριακής 26 Μάη, άρχισε να μπινελικώνει τον ελληνικό λαό, που στην πλειοψηφία του δεν επέλεξε «το δρόμο της οριστικής εξόδου από τα μνημόνια, με τους πολλούς στο προσκήνιο, με τους πολλούς και για τους πολλούς», αλλά «το δρόμο της επιστροφής στο σκοτάδι της λιτότητας, στο σκοτάδι της κρίσης, των ολιγαρχών και του ΔΝΤ»!
Οταν συνήλθαν από το σοκ της μεγάλης ήττας και συνειδητοποίησαν ότι βρίζοντας το λαό (δεν ήταν μόνο ο Τσίπρας, ήταν και ο Φλαμπουράρης και άλλοι) θα φέρουν το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, άλλαξαν τακτική και το έριξαν στη μαλαγανιά: «Το έχω πει και άλλες φορές, η κάλπη αυτή είναι τελείως διαφορετική από τις ευρωπαϊκές εκλογές. Διότι, τώρα αποφασίζουμε για το ποια θα είναι η κυβέρνηση και αποφασίζουμε και για τη ζωή μας. Ξέρω, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε ένα ποσοστό 24%, κυρίως γιατί ένας κόσμος ήθελε να δείξει τη δυσαρέσκειά του. Μας πιστώνει ότι βγάλαμε τη χώρα από τα μνημόνια, αλλά σου λέει το κάνατε με πόνο και εσείς. Και το κάνατε και με λάθη και με παραλείψεις και διήρκησε πολύ. Ελπίζαμε να βγούμε πιο γρήγορα. Αλλά ο κόσμος τώρα έχει να συγκρίνει το πού είμαστε τώρα και το πού ήμασταν χθες. Και θα πάρει την επιλογή» (Τσίπρας).
Πρόκειται επίσης για παπαρολογία. Ο Τσίπρας που έλεγε ότι στις ευρωεκλογές ο κόσμος ψήφισε «το δρόμο της επιστροφής στο σκοτάδι της λιτότητας, στο σκοτάδι της κρίσης, των ολιγαρχών και του ΔΝΤ», τώρα λέει ότι ο κόσμος ήθελε απλά «να δείξει τη δυσαρέσκειά του» και τώρα θα ψηφίσει αλλιώς, θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ! Αυτό το σόφισμα μπορεί να είναι καλό για να «ψηθούν» οι συριζαίοι και να μην τα παρατήσουν, ενδεχομένως να φέρει και κάποιους ψηφοφόρους σε σχέση με τις ευρωεκλογές, δε φτάνει όμως… για να ρίξει ο ΣΥΡΙΖΑ τέσσερα γκολ στη ΝΔ.
Εκαναν και άλλη αλλαγή προεκλογικής τακτικής οι συριζαίοι. Αποφάσισαν να κατεβάσουν τους τόνους και να κάνουν… προγραμματική αντιπαράθεση με τη ΝΔ. Σκάρωσαν τσάτρα-πάτρα ένα προεκλογικό «πρόγραμμα» (έβαλαν όλα όσα έταζαν το προηγούμενο διάστημα), το πασπάλισαν με μπόλικη αναπτυξιολογία και το παρουσίασαν στη γνωστή φιέστα του Μεγάρου Μουσικής, όπου για πρώτη φορά δεν εμφανίστηκε μόνος του ο Τσίπρας, αλλά ως επικεφαλής ομάδας (με Τσακαλώτο, Αχτσιόγλου, Ηλιόπουλο, Τζανακόπουλο και Ξενογιαννακοπούλου).
Τις επόμενες μέρες η «ομάδα» διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη (τα μέλη της -πλην Ηλιόπουλου- πρέπει να τρέξουν να μαζέψουν σταυρούς), το πρόγραμμα μπήκε στο ράφι (κάπου-κάπου θυμούνται να αναφέρουν κάτι απ' αυτό) και ο Τσίπρας ξανάρχισε το one man show, με καθημερινές συνεντεύξεις στα ΜΜΕ. Ακόμα και σε αθλητικό ραδιοσταθμό πήγε, για να δείξει ότι ξέρει από μπάλα και να ταχθεί υπέρ της κατασκευής του γηπέδου του Παναθηναϊκού στο Βοτανικό, φτύνοντας τα μέλη της δημοτικής του παράταξης που είχαν κάνει και κερδίσει τη γνωστή προσφυγή στο ΣτΕ. Εκανε και μια ανοιχτή συγκέντρωση στο Θησείο (για να φαίνεται γεμάτος ο μικρός χώρος της πλατείας Ασωμάτων), που θύμιζε περισσότερο κηδεία, με τον ίδιο τον Τσίπρα να ζορίζεται φανερά για να εκφωνήσει τα καταληκτικά νικητήρια σαλπίσματα (σαν ηθοποιός που ακόμα δεν έχει μάθει καλά τα λόγια του ήταν).
Και τι μπήκε στη θέση του «θετικού προγραμματικού λόγου»; Η γνωστή κινδυνολογία για το τι θα κάνει η ΝΔ (αυτή που δεν έπιασε μπάζα στις ευρωεκλογές). «Τώρα καλούμαστε να αποφασίσουμε αν από αύριο θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε μπροστά όλοι μαζί σε αυτή τη χώρα ή αν θα γυρίσουμε πίσω, ο καθένας μόνος του και όποιος αντέξει. Τώρα καλούμαστε να αποφασίσουμε αν επιθυμούμε να συνεχίσουμε όλοι μαζί στο δρόμο της ανάκαμψης, της ανάπτυξης, της οριστικής εξόδου από την κρίση, με δικαιοσύνη για όλους, με δικαιώματα για όλους, με προστασία για όλους ή θα γυρίσουμε πίσω στα χρόνια της χρεοκοπίας και του αυταρχισμού. Τα χρόνια της κυβέρνησης του κ. Σαμαρά, που κανείς δεν έχει ξεχάσει. Στα χρόνια της σκληρής λιτότητας, του κυνισμού και του αυταρχισμού» (Τσίπρας στο Θησείο). «Ξέρετε τι λέει η Ν.Δ.; Περικοπές δαπανών. Τι σημαίνει οι δαπάνες; Για να καταλάβει κι ο κόσμος. Ποιες είναι οι δαπάνες. Δαπάνες είναι οι μισθοί, δαπάνες είναι οι συντάξεις, δαπάνες είναι ο προϋπολογισμός για την Παιδεία, δαπάνες είναι ο προϋπολογισμός για την Παιδεία και το κοινωνικό κράτος και τα επιδόματα. Ποια είναι τα επιδόματα; Το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης, που παίρνουν όλοι οι συμπολίτες μας με χαμηλό εισόδημα. Είναι τα επιδόματα αναπηρίας. Αυτά είναι επιδόματα. Είναι το επίδομα το οικογενειακό, που δεν παίρνει μόνο τρίτο παιδί, αλλά πρώτο και δεύτερο παιδί. Είναι το επίδομα στέγης που δίνουμε σε 420.000 νοικοκυριά. Ρωτάω εγώ τώρα. Ποια από όλα αυτά τα επιδόματα θα περικοπούν;» (Τσίπρας στο πρωινάδικο του ΟΡΕΝ).
Το επιτελείο του Μητσοτάκη, από την άλλη, δεν άλλαξε την τακτική του. Συνεχίζει όπως στις ευρωεκλογές. Το μόνο καινούργιο είναι ότι δεν αφήνει αναπάντητες τις κατηγορίες του ΣΥΡΙΖΑ. Λέει το πρωί ο Τσίπρας στο ΟΡΕΝ ότι ο Μητσοτάκης θα κόψει τα επιδόματα; Απαντά το βράδυ ο Μητσοτάκης από το STAR: Οχι μόνο δε θα κόψουμε επιδόματα, αλλά σκοπός μας είναι, εφόσον έχουμε τη δημοσιονομική άνεση, να επαναφέρουμε τα πολυτεκνικά επιδόματα. Λένε οι συριζαίοι ότι ο Μητσοτάκης θα κάνει απολύσεις ή θα επαναφέρει τον κανόνα 1:5; Απαντά αμέσως ο Μητσοτάκης: Θα κάνουμε προσλήψεις εκεί που έχουμε ανάγκη, ξεκινώντας από το νοσηλευτικό προσωπικό, την Παιδεία και την ειδική αγωγή και 1.500 αστυνομικούς για να αισθανθούν και πάλι ασφαλείς οι πολίτες.
Και για τη μείωση των δαπανών «διευκρινίζει»: Εχουμε εξηγήσει πώς θα γίνει. Γίνεται και σήμερα σπατάλη. Νομίζετε, για παράδειγμα, ότι τα νοσοκομεία διοικούνται σωστά; Δεν υπάρχουν περιθώρια π.χ. για περισσότερη διείσδυση των γενόσημων; Δεν θα ανεχθώ άσκοπες προσλήψεις, ούτε συμβασιούχων. Δεν θα απολυθεί κανείς δημόσιος υπάλληλος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα προσλαμβάνουμε άκριτα σε ένα κρεσέντο ρουσφετιών όπως αυτό που είδαμε πρόσφατα. Ακόμα και αύξηση του κατώτατου μισθού τάζει ο Μητσοτάκης, ανάλογα με την ανάπτυξη. Διότι, η αύξηση του κατώτατου μισθού «πρέπει να είναι αντανάκλαση της καλής πορείας της οικονομίας».
Το βασικό προεκλογικό μοτίβο της ΝΔ, όμως, είναι η αναπτυξιολογία. Επειδή τουλάχιστον από το 2013 ο κόσμος ακούει συνέχεια για ανάπτυξη (ανέκδοτο είχε καταντήσει η λέξη), ο Μητσοτάκης εμφανίζεται ως ο… ειδικός. Ο άνθρωπος που ξέρει οικονομικά, έχει διεθνείς διασυνδέσεις και είναι αποφασισμένος να περάσει σαν οδοστρωτήρας πάνω από οτιδήποτε θα εμποδίσει τις επενδύσεις. Κι άπαξ και φέρει την ανάπτυξη (η οποία, βέβαια, έχει αρχίσει επί ΣΥΡΙΖΑ, μόνο που είναι -και θα εξακολουθήσει να είναι- αναιμική και εύθραυστη), όλα τα προβλήματα θα λυθούν ψς διά μαγείας. Ολη αυτή η αναπτυξιολογία είναι απολύτως συμβατή με την κινεζοποίηση που έφεραν τα Μνημόνια και μπορεί να πιάσει σ' έναν κόσμο μπαϊλντισμένο, που απλά περιμένει «κάτι». Επειδή την αναπτυξιολογία χρησιμοποιεί (όχι μόνο τώρα) και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Μητσοτάκης και οι επιτελείς του θεωρούν ότι είναι το δυνατό σημείο της ΝΔ, διότι ένας κόσμος σκέφτεται: «αφού η ανάπτυξη είναι το παν, καλύτερα θα τα καταφέρει η ΝΔ, που ήταν πάντοτε κόμμα με ιδιαίτερους δεσμούς με το κεφάλαιο». Μ' άλλα λόγια, όποιος έχει αποδεχτεί την κινεζοποίηση ως «αναγκαίο κακό», θα ρίξει πιο εύκολα ψήφο στη ΝΔ.
Κι επειδή ξέρουν ότι ελάχιστοι δίνουν σημασία στην κούφια προγραμματική αντιπαράθεση, άρχισαν και το σόου με τις «προσωπικότητες». Βασιλικό εσείς; Πικραμμένο εμείς. Ραλλία εσείς; Μαρκουλάκη εμείς. Σιχασιά…
Ετσι θα πορευτούν τις επόμενες βδομάδες, με τη ΝΔ να προσπαθεί να αφήσει εκτός Βουλής Βελόπουλο και νεοναζί, ώστε να εξασφαλίσει την αυτοδυναμία, και τον ΣΥΡΙΖΑ να προσπαθεί να μειώσει -έστω και ελάχιστα- τη διαφορά, για να έχει να λέει ότι κέρδισε τη μάχη του «προοδευτικού χώρου
ΥΓ. Μέχρι και πριν από ένα μήνα, οι φωτογράφοι του Κούλη «έπαιζαν ξύλο» για να καταφέρουν να τον φωτογραφήσουν σε κάποια στιγμιαία χειραψία με τη Μέρκελ σε σύνοδο του ΕΛΚ. Την περασμένη Πέμπτη, είχαμε την πρώτη μετά από πολύ καιρό συνάντηση Μέρκελ-Κούλη, στο περιθώριο της συνόδου του ΕΛΚ. Εχουν και οι Γερμανοί την πληροφόρησή τους και δίνουν το δικό τους χρίσμα, προτού ο Κούλης χρισθεί επίσημα πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας. Βοηθούν -όσο περνάει από το χέρι τους- για να μπορέσει ο Κούλης να σχηματίσει μια αυτοδύναμη κυβέρνηση και να έχουν έναν σταθερό «συνομιλητή», όπως είχαν τα τελευταία χρόνια τον Τσίπρα.
