Μαντίλι καλαματιανό…

Τον… τσάκισε με τις ερωτήσεις του ο Πρετεντέρης τον Σαμαρά. Ούτε ο Μαστοράκης επί χούντας δεν έκανε τέτοιες συνεντεύξεις. Οταν μάλιστα το θέμα ήταν αβανταδόρικο, η ερώτηση επαναλαμβανόταν, για να την εμπεδώσει ο θεατής. Οπως στις σαπουνόπερες του Φώσκολου, που επαναλαμβανόταν συνεχώς η ίδια ερώτηση, για να τσουλάει ο χρόνος του επεισόδιου. Ιδού χαρακτηριστικά δείγματα, από την απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης που δημοσιεύει η ιστοσελίδα του πρωθυπουργού:

Γ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ: Συνεπώς εμμένετε στη δήλωση «δε θα υπάρξουν νέα δημοσιονομικά μέτρα που περιορίζουν», το διαβάζω ακριβώς, «μισθούς και συντάξεις»;

Α. ΣΑΜΑΡΑΣ: Από περισσότερους, δηλαδή είναι 2,9 αν δεν κάνω λάθος, δεν τα θυμάμαι ακριβώς τα νούμερα.

Εβγαλε ειδήσεις η συνέντευξη του Σαμαρά; Δεν έβγαλε και δεν μπορούσε να βγάλει. Δημαγωγία προσπάθησε να κάνει, με τη βοήθεια του Πρετεντέρη. Να μοιράσει υποσχέσεις, ενόψει και των νέων μέτρων που φέρνει η τρέχουσα επιθεώρηση της τρόικας.

Επίσης, ο Σαμαράς είχε την ανάγκη να «μαζέψει» αυτά που έλεγε τους προηγούμενους μήνες, δημιουργώντας μια καινούργια «αφήγηση». Τι έλεγε; Οτι μετά τις γερμανικές εκλογές και με δεδομένο το «πρωτογενές πλεόνασμα», η Ελλάδα θα πάρει ως επιβράβευση μια νέα ρύθμιση του χρέους. Παλιά μιλούσαν για νέο «κούρεμα», μετά την αντίδραση των Γερμανών μιλούσαν για άλλου τύπου ρυθμίσεις με το ίδιο αποτέλεσμα, σε κάθε περίπτωση το είχαν δέσει κόμπο ότι τον Οκτώβρη έρχεται νέα μείωση του χρέους. Τώρα που οι Γερμανοί (και οι άνθρωποί τους στις Βρυξέλλες) διαμήνυσαν ότι μέχρι τις ευρωεκλογές δεν γίνεται ούτε συζήτηση γι’ αυτά τα θέματα, ο Σαμαράς πρέπει να φτιάξει νέο σενάριο. Κι εκεί θυμήθηκε το… καλαματιανό μαντίλι.

Δε ζήτησε ο ίδιος καμιά συζήτηση στην τελευταία σύνοδο κορυφής, είπε στον Πρετεντέρη, γιατί τώρα δεν μπορεί να γίνει. «Πότε θα γίνει; Τη στιγμή που θα έχω στο μαντίλι, που λένε και στο χωριό μου, το πρωτογενές πλεόνασμα». Πότε θα γίνει αυτό; Δεν το διευκρίνισε, ούτε φυσικά ο Πρετεντέρης τον ρώτησε. Δεδομένου, όμως, ότι τα τελικά στοιχεία για την πορεία του ισολογισμού της γενικής κυβέρνησης θα επιβεβαιωθούν από τη Eurostat κατά τον Απρίλη και οι ευρωεκλογές είναι το Μάη, εκεί κατά τον Ιούνη, που θα γίνει σύνοδος κορυφής, θα μπορεί να θέσει το ζήτημα του χρέους ο Σαμαράς. Στην πραγματικότητα, αυτό δε θα το κάνει ο ίδιος, αλλά η Μέρκελ με τον Ολάντ. Και θα το κάνουν όταν τους το υποδείξουν οι επιτελείς τους και όχι όταν θα το ζητήσει ο Σαμαράς. Ας θυμηθούμε τον Ρεν που δήλωσε ότι θα γίνει και άλλη μια επιθεώρηση από την τρόικα και «κάπου μέσα στο καλοκαίρι» θα επανεξεταστεί η βιωσιμότητα  του ελληνικού χρέους.

Εκείνο που πέρασε σχεδόν ασχολίαστο ήταν η άρνηση του Σαμαρά να ορίσει χρόνο εξόδου από το Μνημόνιο, έστω και για προπαγανδιστικούς λόγους. Ούτε καν «όχι νέο Μνημόνιο» δεν είπε με κατηγορηματικότητα. Του το έβαλε στο στόμα ο Πρετεντέρης, κόβοντάς του στη μέση τη φράση. Εκείνο που πρόλαβε να πει ο Σαμαράς είναι ότι «Είναι ορισμένοι, αν θέλετε μέσα στην Ευρώπη, οι οποίοι δε λένε για νέο μνημόνιο αλλά λένε για μία προέκταση του υπάρχοντος προγράμματος για ορισμένα χρόνια ακόμα». Και τότε τον έκοψε ο Πρετεντέρης, κρίνοντας πως δεν είναι προπαγανδιστικά σωστό να γίνει αυτό πιο συγκεκριμένο. Αργότερα ο Πρετεντέρης επανήλθε στο ίδιο θέμα και τότε ο Σαμαράς, απαντώντας στο ερώτημα πότε θα βγει η χώρα από το Μνημόνιο απάντησε «δεν θέλω να κάνω τέτοιες προβλέψεις και τα λοιπά» και συνέχισε με τη γνωστή αοριστόλογη μπουρδολογία περί του «οράματος» που έχει και της «σταθερότητας» με την οποία το υλοποιεί! Τι σημαίνει αυτό; Οτι το νέο Μνημόνιο (ή όπως αλλιώς ονομαστεί) είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, γι’ αυτό και ο Σαμαράς όχι μόνο δεν τοποθετεί χρονικά την «έξοδο», αλλά αποφεύγει να ξαναπεί τις λέξεις «όχι νέο Μνημόνιο».

Αλλη προπαγανδιστική ανάγκη που έπρεπε να εξυπηρετήσει ο Σαμαράς, πάντα με τη βοήθεια του Πρετεντέρη, ήταν να διορθώσει το ξεφτιλίκι που έπαθε στις Βρυξέλλες από τη Μέρκελ, όταν πήγε υποτίθεται για «πολιτική διαπραγμάτευση» κι αυτή τον είδε πέντε λεπτά στα όρθια, στο περιθώριο της συνόδου του ΕΛΚ (και η γερμανική διπλωματία φρόντισε και να το διαρρεύσει μάλιστα). Επινόησε, έτσι, ένα μακράς διάρκειας τηλεφώνημα με τη Μέρκελ (το οποίο ουδέποτε ανακοινώθηκε από γερμανικής πλευράς), για να δείξει ότι βρίσκεται σε τακτική επικοινωνία μαζί της.

Τέλος, πρέπει να επισημανθεί ο ακροδεξιός, εμφυλιοπολεμικός λόγος που χρησιμοποίησε κατά του ΣΥΡΙΖΑ, ξεπερνώντας και τον πολιτικό του δάσκαλο Ε. Αβέρωφ-Τοσίτσα. Προφανώς, οι επαγγελματίες προπαγανδιστές του Μαξίμου έχουν χαράξει μια τακτική συσπείρωσης ολόκληρου του δεξιού ακροατήριου και κυρίως του ακροδεξιού, που διαρρέει προς Καμμένο και Χρυσή Αυγή. Γι’ αυτό και επιλέγεται τέτοιου είδους λόγος κατά του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δεν χαρακτηρίζεται με τη συνήθη φρασεολογία μιας κυβέρνησης (αυτή που χρησιμοποιεί, ας πούμε, το ΠΑΣΟΚ), αλλά σαν «ακραίος» και «φωλιά τρομοκρατών». Η εκτίμησή τους μάλλον είναι ότι ο περιβόητος «μεσαίος χώρος», τον οποίο στόχευε η καραμανλική δεξιά, με βασικούς συμβούλους τον Λούλη και τον Ρουσόπουλο, έχει πολωθεί προς τ’ αριστερά και τα δεξιά, οπότε το μικρό κομμάτι που απέμεινε μπορούν να το διεκδικήσουν οι κεντροαριστεροί. Ο Σαμαράς με τη ΝΔ θα διεκδικήσουν το κομμάτι που πολώθηκε προς τα δεξιά, αφού εκείνο που πολώθηκε προς τ’ αριστερά δύσκολα μπορούν να το διεκδικήσουν από τον ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και επιλέγουν τον παλαιοδεξιάς κοπής αντικομμουνιστικό λόγο, ο οποίος παράλληλα εξυπηρετεί και το δόγμα της «μηδενικής ανοχής», το δόγμα της άγριας καταστολής του ελληνικού λαού.