Κουτόχορτο για αφελείς

Το πολιτικό κιτς, με τη γραβάτα που φόρεσε και στο τέλος έβγαλε με θεατρικό τρόπο ο Τσίπρας, το προσπερνάμε. Αυτό δεν ήταν παρά το απαραίτητο ντεκόρ σε μια φιέστα που σκοπό είχε να παραπληροφορήσει όσους μπορούσε να παραπληροφορήσει, στοιβάζοντας ψέματα, κατά την αγαπημένη συνήθεια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
 
Νομίζουμε πως και η αποκατάσταση των σχέσεων ανάμεσα στους δύο κυβερνητικούς εταίρους, μετά την… ταραχή με το «Μακεδονικό», ήταν επίσης στοιχείο του πολιτικού κιτς. Αυτές οι σχέσεις ουδέποτε διασαλεύτηκαν. Ο Τσίπρας έδειξε απόλυτη κατανόηση για την ανάγκη του Καμμένου να «παίξει» με το «Μακεδονικό», καθώς δεν έχει τίποτ’ άλλο για να σταθεί «ευπροσώπως» μπροστά στο ακροδεξιό εκλογικό ακροατήριο. Μαζί βρήκαν τη λύση και την εφάρμοσαν με απόλυτη συνέπεια, σηκώνοντας το πολιτικό κόστος που η μεθόδευση συνεπαγόταν και για τους δύο (ο Καμμένος κατηγορήθηκε για υποκρισία, αρχομανία και κωλοτούμπα, ο Τσίπρας κατηγορήθηκε για πολιτικό αμοραλισμό και αρχομανία).
 
Το Ζάππειο χρησιμοποιήθηκε ως ευκαιρία για να επανασηματοδοτηθεί η συμμαχία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Γι’ αυτό και δε σχεδιάστηκε μια φιέστα με ομιλία του Τσίπρα σε επιλεγμένο ακροατήριο, αλλά μια φιέστα με ομιλία του Τσίπρα στην κυβερνητική πλειοψηφία, στις κοινοβουλευτικές ομάδες του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Και δόθηκε ο λόγος και στον Καμμένο, όχι ως υπουργό, αλλά ως συγκυβερνώντα εταίρο και εξίσου «νικητή στον αγώνα τον καλό».
 
Η ομιλία Καμμένου ήταν, φυσικά, παραληρηματική. Το βασικό που πρέπει να επισημανθεί, όμως, είναι πως δεν ήταν μια ομιλία ενός κυβερνητικού εταίρου με ημερομηνία λήξης τη μέρα που ο άλλος εταίρος θα πάει στη Βουλή για κύρωση τη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ. Ηταν η ομιλία ενός εταίρου… νυν και αεί. Γι' αυτό, άλλωστε, δεν υπήρξε η παραμικρή αναφορά στο «Μακεδονικό» ούτε καν υπαινιγμός. Αντίθετα, υπήρξε η εξής χαρακτηριστική αναφορά: «Αλλά και στα εθνικά θέματα αποδείξαμε ότι είμαστε αποφασισμένοι να κρατήσουμε Θερμοπύλες και να μην αφήσουμε τον “αέρα να παίρνει πάλι τις σημαίες“ από το Αιγαίο. Επανακτήσαμε στην πράξη την εθνική κυριαρχία στις “γκρίζες ζώνες“ του Σημίτη.
 
 Ιδού χαρακτηριστικές καμμένειες ατάκες, που δείχνουν αποφασιστικότητα για συγκυβέρνηση μέχρι το τέλος: «Δεν φτάσαμε, όμως, στο τέλος αυτής της κοινής πορείας με τον Αλέξη Τσίπρα, όπως πολλοί το επιθυμούν – Συγκρουστήκαμε και θα συγκρουστούμε – Αντέξαμε, αντέχουμε και θα νικήσουμε – Αυτό θα συνεχίσει με ακόμα μεγαλύτερη ένταση». Ακολούθησε όρκος πίστης: «Θέλω Αλέξη Τσίπρα να σε διαβεβαιώσω ότι οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ παραμένουμε σταθεροί στις αξίες και στις αρχές μας από την ημέρα που ιδρυθήκαμε και αυτή η συνεργασία ήταν, είναι και θα είναι μία έντιμη συνεργασία. Μία συνεργασία προς όφελος της πατρίδας και του λαού της». Και το αποκορύφωμα: «Θέλω να διαβεβαιώσω τον ελληνικό λαό ότι σήμερα έχει ηγέτη του έναν έντιμο και άξιο Πρωθυπουργό, τον καλύτερο Πρωθυπουργό που έχει περάσει από τα χρόνια της μεταπολίτευσης, τον Αλέξη Τσίπρα»! Σας φαίνεται έτοιμος να φύγει, μόλις ο Τσίπρας καταθέσει για κύρωση τη συμφωνία με τον Ζάεφ;
 
Εμάς μας φάνηκαν όλα μιλημένα. Αλλωστε, ήταν ο Τσίπρας αυτός που έδωσε την πάσα στον Καμμένο, διαγράφοντας μονοκοντυλιά όλα τα αρνητικά σχόλια που έχουν κάνει στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για τους ΑΝΕΛ και προδιαγράφοντας συνέχιση της συνεργασίας για όσο χρειαστεί: «Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ. Με μια έντιμη συμμαχία ετερόκλητες ιδεολογικά δυνάμεις αλλά με μια έντιμη συμμαχία που λοιδορήθηκε, πολλές φορές συκοφαντήθηκε, που πολεμήθηκε. από όλες τις δυνάμεις του παλιού καθεστώτος. (…) Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ πετύχαμε να φθάσουμε ως εδώ. (…) Δεν έχουν το θάρρος, την μεγαλοψυχία να παραδεχθούν ότι είναι αυτή μία σημαντική εξέλιξη για τον τόπο. (…) Για αυτό Πάνο, να ξέρεις, έχουμε ακόμη δρόμο μπροστά μας. Εχουμε να δώσουμε ακόμη πολλές μάχες για να αποδοθεί δικαιοσύνη, κάθαρση και θα αποδοθεί. Για να καθαρίσουμε τη χώρα από τα παραθεσμικά δίκτυα εξουσίας, από τη διαφθορά, τον ηθικό εκφυλισμό και θα τα καταφέρουμε. Πετύχαμε τον πρώτο μας στόχο, έχουμε ακόμη 15 μήνες μπροστά μας για να πετύχουμε και το δεύτερο μεγάλο στόχο της κυβέρνησής μας. Και θα τον πετύχουμε».
 
Δώσε στον Καμμένο «κάθαρση», «πάταξη της διαφθοράς», εισαγγελικές παραγγελίες, ανακρίσεις, παραπομπές και τα παρόμοια και πάρ' του την ψυχή. Ολόκληρη η πολιτική του καριέρα είναι γεμάτη με τέτοιες «πρωτοβουλίες». Τη μισή ζωή του την έχει περάσει στα δικαστήρια, πότε ως μηνυτής και πότε ως μηνυόμενος. Μένει να δούμε αν, εκτός από τη Novartis που από τότε που την ξεφορτώθηκε η Βουλή έχουμε «σιγή ασυρμάτου», υπάρχουν και άλλες υποθέσεις για να πέσουν στην πιάτσα, να σφραγίσουν την πολιτική επικαιρότητα  και να λειτουργήσουν ως συγκολλητική ουσία για τη συμμαχία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (αν και μετά τη «βόμβα» Λαζαρίδη, άλλα τους απασχολούν).
 
Δεν πρόκειται, φυσικά, να σχολιάσουμε τα άπειρα ψέματα που εκστόμισε ο Τσίπρας. Ούτε θ' ανοίξουμε «διάλογο» μαζί του. Στο «σαλόνι» αυτό το φύλλο παραθέτουμε ολόκληρη την απόφαση του Eurogroup και τη σχολιάζουμε αρνητικά, για να καταλάβει ο καθένας τι είναι αυτό που αποφασίστηκε τις πρώτες πρωινές ώρες στις 22 του Ιούνη. Ο Τσίπρας ποντάρει στην έλλειψη ενημέρωσηςκαι στη σύγχυση που μπορούν να δημιουργήσουν τα «χοντρά» ψέματα, όταν εκφέρονται χωρίς ντροπή, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Ποντάρει ακόμα στην προπαγανδιστική βοήθεια που του προσφέρουν οι ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις και οι τεχνοκράτες των διάφορων μηχανισμών της Ευρωένωσης. Κι όποιον κορόιδεψε κορόιδεψε. Αλλωστε δεν είχε άλλη επιλογή εκτός από τα ψέματα.
 
ΥΓ1. Ο Τσακαλώτος απουσίαζε επιδεικτικά από τη φιέστα του Ζαππείου. Ο Τσίπρας έσπευσε –για ευνόητους λόγους- να τον δικαιολογήσει, λέγοντας ότι ήταν κουρασμένος και γι’ αυτό του έδωσε άδεια να πάει στο σπίτι του να ξεκουραστεί. Είμαστε σίγουροι ότι ο ποδοσφαιρόφιλος Τσακαλώτος προτίμησε να παρακολουθήσει τους βραδινούς αγώνες του Μουντιάλ, παρά να συναγελαστεί με τους ψεκασμένους, αλλά και να καταστεί συνυπεύθυνος για τα χοντρά ψέματα που θα έλεγε ο Τσίπρας. Προτίμησε να μείνει έξω απ’ αυτό το κάδρο. Ως εκεί. Τα υπόλοιπα που γράφτηκαν εντάσσονται στην αντιπολιτευτική παραφιλολογία. Βούτυρο στο ψωμί του Τσακαλώτου, που έσπευσε να διαψεύσει τα σχετικά σενάρια, μέσω ΑΠΕ. Σιγά μην τα σπάσουν Τσίπρας και Τσακαλώτος, ΣΥΡΙΖΑ και «53». Είναι τόσο δυνατή συγκολλητική ουσία η νομή της εξουσίας που τους κρατά ενωμένους. Αλλωστε, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ΑΝΕΛ, δε βαράει διάλυση.
 
ΥΓ2. Ο Μητσοτάκης ζήτησε προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση στη Βουλή για τη συμφωνία του μετα-Μνημόνιου. Ο Τσίπρας την έκανε ασμένως δεκτή. Τον βολεύουν οι περιοδικές κοινοβουλευτικές κοκορομαχίες. Οχι μόνο γιατί εμπεδώνεται η εικόνα του δικομματισμού ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, αλλά και γιατί τον Μητσοτάκη γενικά «τον έχει». Και οι δυο επιδίδονται σε διαγωνισμό ψεμάτων, οπότε κερδίζει ο καλύτερος ηθοποιός (ενώπιον όσων παρακολουθούν αυτές τις κοκορομαχίες).