Καυγαδάκι ερωτευμένου ζευγαριού ανάμεσα στη Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ και στη Νεολαία ΑΝΕΛ (ναι, έχουν και τέτοιες οργανώσεις). Οι συριζαίοι σε συνεδριακό τους κείμενο χαρακτηρίζουν τις μαθητικές παρελάσεις αναχρονιστικές και οι ανελαίοι τους απαντούν πως αυτή η τοποθέτηση «προκαλεί αλγεινή εντύπωση», γιατί «μέσω του θεσμού της μαθητικής και στρατιωτικής παρέλασης διατρανώνεται το αίτημα διασφάλισης της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, επιβεβαιώνεται και ενισχύεται η εθνική μας ταυτότητα και συνοχή, διατηρείται αλώβητη η συλλογική μνήμη του λαού μας και η συνείδηση της ιστορικής του συνέχειας».
Δεν είδαμε αν ανταπάντησαν οι συριζονεολαίοι, όμως ουδείς ανησύχησε από το καυγαδάκι. Τους ενώνουν πιο δυνατά πράγματα. Τους ενώνει η νομή της εξουσίας. Τα υπόλοιπα είναι… πολιτιστικές διαφορές, με τις οποίες μπορούν να συνυπάρχουν, όπως δυο ερωτευμένοι που υποστηρίζουν διαφορετικές ποδοσφαιρικές ομάδες και παρακολουθούν ένα ντέρμπι ανάμεσά τους. Στη διάρκεια του ντέρμπι μπορεί ακόμα και να βριστούν, όμως στο τέλος θα αγκαλιαστούν και θ' ανταλλάξουν παθιασμένα φιλιά.
Η φαινομενική παραδοξότητα της κυβερνητικής συνεργασίας ανάμεσα σ' ένα κόμμα σοσιαλδημοκρατικό (που δήλωνε αριστερό) και σ' ένα κόμμα ακροδεξιό καλύφθηκε αρχικά με το αντιμνημονιακό νέφος. Η υπογραφή του τρίτου Μνημόνιου διέλυσε αυτό το νέφος, όμως η κυβερνητική συνεργασία ανάμεσα στην «Αριστερά» και την Ακροδεξιά συνεχίστηκε κανονικότατα και μετά τις δεύτερες εκλογές του 2015. Επιβεβαιώθηκε έτσι πως εκείνο που τους ένωνε είναι η νομή της εξουσίας. Τη μοιρασιά την είχαν κάνει κάποια στιγμή το 2014 και είναι ευδιάκριτη. Αλλωστε, στις συνθήκες της μνημονιακής επιτήρησης, οι κυβερνήσεις δεν ασκούν αυτόνομη πολιτική. Η πολιτική καθορίζεται με κάθε λεπτομέρεια από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα και οι κυβερνήσεις ασκούν απλώς τη διαχείρισή της, ενώ τα κυβερνητικά κόμματα «ρουφάνε» τα οφέλη που παράγει η κυβερνητική διαχείριση.
Οσο για κάποια θέματα-ταμπού για την Ακροδεξιά, όταν αυτά δεν εμποδίζουν τη λειτουργία του συστήματος, έχει όλη την άνεση να μην τα ψηφίσει, χωρίς αυτό να θέτει σε κίνδυνο την κυβερνητική συμμαχία (π.χ. σύμφωνο συμβίωσης). Οταν αυτά αφορούν τη λειτουργία του συστήματος (π.χ. ρόλος του ιερατείου στο νεοελληνικό κράτος), τότε μπορεί άνετα να θέτει βέτο, προσφέροντας έτσι το απαραίτητο άλλοθι στην «Αριστερά». Ρωτήστε και τον Φίλη…
