Ο Νίκος Μπίστης, γνωστός γυρολόγος των αστικών κομμάτων, αλλά σταθερά του σημιτικού μπλοκ, πήρε δημόσια το μέρος του Σημίτη στην αντιπαράθεσή του με τον Καραμανλή σχετικά με το Ελσίνκι και με το ποια είναι η σωστή στρατηγική στα ελληνοτουρκικά.
Εισαγωγικά, αποθεώνοντας τον Σημίτη, ο Μπίστης ενέταξε τη Συμφωνία των Πρεσπών στην ίδια πολιτική κατεύθυνση, γράφοντας: «Ο Κώστας Σημίτης έδωσε στο κείμενο του την εικόνα της συνεκτικής και με σχέδιο επιτυχημένης εξωτερικής πολιτικής που ακολούθησε και καταγράφηκε στο Ελσίνκι. Νομίζω ότι μένει κάτι ακόμα. Οχι για το μακρινό 2000 αλλά για το κοντινό 2018. Η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν απότοκος της ίδιας φιλοσοφίας που οδήγησε στο Ελσίνκι».
Στη συνέχεια, περιέγραψε τις δυο κατευθύνσεις στην εξωτερική πολιτική ως εξής: «Η δημόσια αντιπαράθεση Σημίτη-Καραμανλή για την απόφαση του Ελσίνκι (Δεκέμβριος του 1999) ανέδειξε με τον πιο καθαρό τρόπο τις μεγάλες διαφορές που χωρίζουν τις δύο κυρίαρχες σχολές στην εξωτερική πολιτική. Αυτήν της ακινησίας και της “μίας μόνο διαφοράς με την γείτονα“ – με κύριους εκπροσώπους τους Μολυβιάτη, Καραμανλή και ακρότατο εκφραστή τον Σαμαρά – και την σχολή της επίλυσης των προβλημάτων με διάλογο, που αξιοποιεί ευκαιρίες και συσχετισμούς για να προωθήσει τα εθνικά μας συμφέροντα στο πλαίσιο μιας πολιτικής η οποία διασφαλίζει ταυτοχρόνως την ειρήνη στην περιοχή».
Ο Μπίστης «ξεχνά» ότι πριν από τον Καραμανλή τον Β’, θεμελιωτής της σχολής της «μίας μόνο διαφοράς με την Τουρκία» ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Με πιο επιθετική ρητορική από τον Καραμανλή, μάλιστα (έφτασε μέχρι το διαβόητο «βυθίσατε το “Χόρα“»). «Ξεχνά» τον Παπανδρέου, τον οποίο όμως θυμήθηκε ο Καραμανλής, γράφοντας ότι όλοι πλην Σημίτη ήταν στην ίδια γραμμή.
Για εμάς, βέβαια, οι δύο γραμμές δεν συνιστούν παρά μια ψευδεπίγραφη αντίθεση. Οτι οι δυο προτάσεις, όπως παρουσιάστηκαν για μια ακόμα φορά από τους Σημίτη και Καραμανλή, δεν είναι παρά οι δυο όψεις του νομίσματος του ελληνικού αστικού εθνικισμού. Ούτε που θα ασχολούμασταν με τον γυρολόγο Μπίστη, αν αυτός δεν είχε θέση στα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ (συμπότης στον «πρωινό καφέ» του Τσίπρα, που έχει αποκτήσει θεσμική ιδιότητα με το όνομα Πολιτικό Κέντρο) και αν οι απόψεις του δεν εξέφραζαν, όχι μόνο μια σειρά σημιτικούς που έχουν ενταχθεί στον ΣΥΡΙΖΑ (Λιάκος, Μουζέλης, Βαλντέν, Παναγιώτου κ.ά.), αλλά και το -γνωστό για τον αστικό κοσμοπολιτισμό του- παλιό «εσωτερικό» (Φίλης, Βούτσης, Παπαδημούλης, Λάμπρου κ.ά.).
Ετσι, αυτά που είπε δημόσια ο Βούτσης ακούγονται περισσότερο ως προειδοποίηση στον Τσίπρα που με τρόπο καθαρά τυχοδιωκτικό ακολουθεί τη «σκληρή» γραμμή στα ελληνοτουρκικά, ανταποδίδοντας στον Μητσοτάκη όσα αυτός του είχε κάνει με τις Πρέσπες. Ολη η ρητορική του Τσίπρα τους τελευταίους μήνες, από τότε που η Τουρκία έστειλε το «Ορούτς Ρέις» να κόβει βόλτες σε μη οριοθετημένες περιοχές στην Ανατολική Μεσόγειο, που Ελλάδα και Τουρκία διεκδικούν ως «δική τους» ΑΟΖ, συνιστά μια από τα δεξιά εθνικιστική πίεση στον Μητσοτάκη, τον οποίο κατηγορεί για… υποχωρητικότητα.
Δεν νομίζουμε ότι ο Μητσοτάκης θα τολμήσει να κάνει προσέγγιση προς την Τουρκία για από κοινού προσφυγή στη Χάγη για όσα ζητήματα εγείρει η κάθε χώρα. Με Σαμαρά και Καραμανλή «απέναντι» δεν έχει το περιθώριο να πάρει τέτοιο ρίσκο. Τη μπάλα στην εξέδρα θα πετάξει κι αυτός, όπως οι προηγούμενοι, όση πίεση κι αν του ασκούν τα ορφανά του σημιτισμού από το ΕΛΙΑΜΕΠ και τις στήλες του Συγκροτήματος Μαρινάκη και ο ίδιος ο Σημίτης με τις παρεμβάσεις του.
Το πρόβλημα για τον Τσίπρα παραμένει, όμως. Ενώ έχει επιλέξει μια εθνικιστική ρητορική απέναντι στον «ενδοτικό» Μητσοτάκη (και την ακόμα πιο «ενδοτική» Ντόρα, η οποία έχει κάνει δημόσια αυτοκριτική, ενώπιον του Σημίτη, για την κριτική που του άσκησε η ΝΔ –δηλαδή η κυβέρνηση Καραμανλή- για το Ελσίνικι), δέχεται προειδοποιήσεις από κάτι τύπους σαν τον Μπίστη, τους οποίους ο ίδιος έκανε «νοματαίους», για να δείξει ότι μαζεύει κόσμο απ’ όλες τις πτέρυγες του παλιού ΠΑΣΟΚ. Το μόνο που απομένει στον Τσίπρα είναι να βγουν οι εκπρόσωποι του ανδρεοπαπανδρεϊσμού (Κουρουπλής, Σπίρτζης, Κοτσακάς και σία) και να τον πιέζουν να συνεχίσει τον… ανένδοτο του «αείμνηστου» στα ελληνοτουρκικά. Κουλουβάχατα θα γίνουν οι συριζαίοι, προς μεγάλη χαρά του Κούλη.
