Μετά τον Γ. Παπανδρέου, που είχε πει ότι τον συνάντησε ένας συνταξιούχος και του προσέφερε τη σύνταξή του για να σωθεί η χώρα, μετά τον Γ. Παπακωνσταντίνου, που δήλωσε ότι τον συναντούν στο δρόμο και του λένε «υπουργέ κουράγιο», μετά τη Λ. Κατσέλη που δήλωσε στο Mega ότι όπου πάει της λένε «προχωρήστε, προχωρήστε, αυτά έπρεπε να είχαν γίνει πριν 15 χρόνια», ήρθε η σειρά του Πολ Τόμσεν, γκαουλάιτερ του ΔΝΤ στην Ελλάδα, να μας κάνει το ίδιο δούλεμα. Με άψογο πολιτικό στιλ, γεγονός που αποδεικνύει ότι και οι τεχνοκράτες έχουν… ψυχή, ο μίστερ Τόμσεν είπε στο «Βήμα»: «Το αίσθημα που εισπράττω από τη συνομιλία μου με πολίτες στον δρόμο είναι ότι καταλαβαίνουν ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, δεν έχουν ψευδαισθήσεις. Συναντώ συνεχώς ανθρώπους που μου λένε ότι θέλουν μια οικονομία που θα δημιουργεί θέσεις εργασίας για τα παιδιά τους. Πρόσφατα κάποιος μου είπε: τα παιδί μου έχει κάνει πολύ καλές σπουδές αλλά δουλεύει ταμίας σε σουπερμάρκετ. Πιστεύω ότι υπάρχει κατανόηση ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν αλλά με τρόπο κοινωνικά δίκαιο και ισορροπημένο».
Εκτός από το δούλεμα, όμως, ο γκαουλάιτερ Πόλσεν υπήρξε ιδιαίτερα προσεκτικός σε ό,τι είπε. Οταν για παράδειγμα ρωτήθηκε αν θα επιστραφούν και πότε οι δυο συντάξεις που κόπηκαν, απάντησε: «Δεν θα με ακού-σετε να λέω ότι θα επιστρα- φούν η 13η και η 14η σύνταξη μια συγκεκριμένη ημερομηνία». Οταν η ερώτηση επανήλθε, (ρωτήθηκε αν έστω θα επιστρα- φούν οι δυο συντάξεις που κόπηκαν μετά το τέλος του τριετούς προγράμματος και εφόσον αυτό είναι επιτυχές), υπήρξε το ίδιο… σαφής: «Δεν θα κάνω τέτοια πρόβλεψη»! Εδειξε όμως μεγαλόψυχος: «Τον δεύτερο και τον τρίτο χρόνο, το 2011 και το 2012, δεν προβλέπει νέα μείωση, προβλέπει πάγωμα των συντάξεων». Να είμαστε και ευχαριστημένοι, δηλαδή! Στη συνέχεια της φράσης του, δεν δίστασε να «αδειάσει» μεγαλοπρεπέστατα τον Λοβέρδο και άλλα κυβερνητικά στελέχη, που παραμυθιάζουν τα πράγματα λέγοντας ότι μάλλον θα υπάρξουν περιθώρια για να επανέλθουν κάποια από τα κομμένα, ακόμα και μέσα στο 2011. «Δεν εκτιμώ ότι αυτό θα αλλάξει», είπε κοφτά ο Τόμσεν, παραπέμποντας για μετά το 2012 την όποια συζήτηση για αυξήσεις και αυτό υπό την προϋπόθεση όχι της μείωσης του ελλείμματος, αλλά της δημιουργίας «διατηρήσιμης ανάπτυξης». Παρέπεμψε στις ελληνικές καλένδες, δηλαδή, γιατί ανάπτυξη –έστω και πρόσκαιρη– με τη θηλιά του χρέους στο 150% του ΑΕΠ δεν πρόκειται να υπάρξει στο ορατό μέλλον.
