Και με τον Μπουτάρη ο ΣΥΡΙΖΑ!

Πληροφορίες από συριζοπηγές αποκάλυψαν ότι ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ, Παναγιώτης Ρήγας, πήγε στη Θεσσαλονίκη για να πείσει τα στελέχη του κόμματος να στηρίξουν στις επόμενες εκλογές τον Μπουτάρη, βάζοντας και μερικούς συμβούλους στο ψηφοδέλτιό του. Και έγινε της π@@@@νας, καθώς οι εν Θεσσαλονίκη συριζαίοι δε θέλουν να βλέπουν τον Μπουτάρη ούτε ζωγραφιστό. Ετσι, ο Ρήγας αναγκάστηκε να βάλει την ουρά στα σκέλια, να αποσύρει την πρόταση και να γυρίσει άπρακτος στην Αθήνα. Λογικό και αναμενόμενο, αν σκεφτούμε ότι δεν είχε μαζί του για να στηρίξει την πρόταση έναν Τάσο Κουράκη ή έστω έναν Σωκράτη Φάμελλο, τον οποίο τα τοπικά στελέχη θα ήθελαν να δουν ως υποψήφιο δήμαρχο.
 
Το θέμα, όμως, δεν είναι η αντίδραση των συριζαίων της Θεσσαλονίκης στο καπέλο Μπουτάρη, που πήγε να τους φορέσει η ηγεσία, αλλά αυτή καθαυτή η κίνηση της ηγεσίας. Που δεν είναι κίνηση της Κουμουνδούρου αλλά του Μαξίμου, με τον Ρήγα να παίζει τον ρόλο του ταχυδρόμου του Τσίπρα (και τον ρόλο αυτού που θ' ακούσει τα πρώτα μπινελίκια). Η κίνηση προς τον Μπουτάρη εντάσσεται στο σχέδιο «διεύρυνση προς το Κέντρο», που σηματοδοτήθηκε πεντακάθαρα όταν στο περιφερειακό συνέδριο της Κρήτης στο Ηράκλειο, ο Τσίπρας έχρισε τον πασόκο Αρναουτάκη υποψήφιο περιφερειάρχη και για την επόμενη περίοδο (το 2019 θα γίνουν τοπικές εκλογές). Γιατί ο Αρναουτάκης και όχι ο Μπουτάρης, αφού και οι δύο θεωρούνται «επιτυχημένοι»;
 
Είναι φανερό ότι οι Τσιπραίοι φοβούνται πως το νέο κόμμα της Κεντροαριστεράς, παρά τα προβλήματα που εκ γενετής θα κουβαλάει, ενόψει της συμμετοχής του σε μια συγκυβέρνηση με τη ΝΔ θα μπορούσε να κρατήσει συσπειρωμένους τους βαρόνους του και να κόψει σημαντικό ποσοστό από την εκλογική πελατεία του κοινωνικά και πολιτικά απαξιωμένου ΣΥΡΙΖΑ. Με τέτοιες κινήσεις, λοιπόν, εντοπισμένες σε εκλογικές περιφέρειες στις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ «πονάει», θα μπορούσε σε κάποιο βαθμό να ανακοπεί το ρεύμα της «επιστροφής ψηφοφόρων στη μητρική κοιτίδα». Από την άλλη, αν οι τοπικές εκλογές γίνουν πριν από τις βουλευτικές, ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει μεγάλο πρόβλημα αν οι υποψήφιοί του συντριβούν και πάλι από τους Μπουτάρηδες και Αρναουτάκηδες (χωρίς να είναι καθόλου σίγουρος ότι θα καταφέρει να ισορροπήσει τις εντυπώσεις με μια νίκη τύπου Δούρου), γεγονός που -πέραν των άλλων- θα δώσει την ευκαιρία στο νέο κόμμα της Κεντροαριστεράς να πανηγυρίσει για την επανάκαμψή του. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάθε λόγο να κρυφτεί πίσω από «επιτυχημένους», τη νίκη των οποίων θα παρουσιάσει σαν «αυτοδιοικητική» και όχι κομματική.
 
Και βέβαια, δεν πρέπει να εγείρουμε κανέναν προβληματισμό σχετικά με το αν πρόκειται για πολιτική χωρίς αρχές. Αυτό το τσούρμο των τυχοδιωκτών, που κατάφερε να εκμεταλλευτεί τις συγκυρίες και να γίνει αστικό κόμμα εξουσίας, ξέρει πως μόνο χωρίς αρχές μπορεί να παραμείνει στο παιχνίδι της κορυφής και να μην κατρακυλήσει και πάλι στο 4% από το οποίο ξεκίνησε.