Δεν ξέρουμε αν ήταν στημένο (το πιθανότερο), πάντως ο δημοσιογράφος του κομματικού ραδιοφώνου ρώτησε τον Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη σχετικά με τον Μάνφρεντ Βέμπερ, θυμίζοντάς του ότι ο γερμανός ακροδεξιός πολιτικός τον αποκαλεί κομμουνιστή. «Ισως έχει δίκιο σε αυτό», απάντησε αυτάρεσκα ο Τσίπρας!
Ο Τσίπρας κομμουνιστής! Θα γελούσαν και τα τσιμέντα, αλλά το θέμα δεν είναι για γέλια. Αυτός που δηλώνει κομμουνιστής (όπως και ο Κατρούγκαλος, άλλωστε) ηγείται της πιο αμερικανόδουλης κυβέρνησης που γνώρισε ο ελληνικός καπιταλισμός μετά τη χούντα. Ο ίδιος προσωπικά έχει αφήσει πίσω τον Σημίτη του «Ευχαριστώ την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών» και συναγωνίζεται επάξια τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο του «Στρατηγέ, ιδού ο στρατός σας» (ο στρατηγός ήταν ο αμερικανός Βαν Φλιτ).
Ακόμα και ο δεξιός Τύπος βρήκε την ευκαιρία να κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων, σημειώνοντας τον γλοιώδη τρόπο με τον οποίο ο Τσίπρας έγλειψε τους Αμερικανούς. Για την ουσία, βέβαια, δεν είπε τίποτα ο δεξιός Τύπος, γιατί η ελληνική Δεξιά υπήρξε ανέκαθεν αμερικανόδουλη και γιατί κανένας αστός πολιτικός δε θέλει και δεν μπορεί να σταθεί -έστω και κατ' ελάχιστον- εμπόδιο στα σχέδια των αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Γι' αυτό και ο αστικός Τύπος (πλην των φυλλάδων που αποτελούν κυβερνητικές ντουντούκες, οι οποίες συναγωνίστηκαν τον Τσίπρα στο γλείψιμο – χαρακτηριστικό το πρωτοσέλιδο της ΕφΣυν με την αστερόεσσα και το «Yankees go… ΔΕΘ»), προσπάθησε μόνο να εκθέσει τον Τσίπρα για την ξέχειλη αμερικανοδουλεία του, θυμίζοντας και τι έλεγαν παλιά ο ίδιος και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.
«Τους δύο λαούς μάς ενώνουν πολλά. Πάνω από όλα μάς ενώνουν κοινές αξίες, αγώνες για κοινές αξίες και κοινούς στόχους για την ελευθερία και τη δημοκρατία. Εχουμε ιστορικούς δεσμούς, πολύ δυνατούς δεσμούς στο διάβα της ιστορίας, σκληρή δουλειά, δύσκολες στιγμές, όμως και μια διαρκή και ακατάβλητη προσπάθεια για την πρόοδο και την ευημερία (…) να επαναλάβω τη βεβαιότητά μου ότι η στρατηγική συνεργασία της Ελλάδας με τις ΗΠΑ θα αποτελέσει την καλύτερη βάση, θα έλεγα, το καλύτερο θεμέλιο μιας νέας προοπτικής τόσο για την Ελλάδα όσο και για την ευρύτερη περιοχή. Προοπτική ασφάλειας, ανάπτυξης, ειρήνης και σταθερότητας» (ο Τσίπρας στα εγκαίνια του αμερικάνικου περίπτερου στη ΔΕΘ, παρουσία του υπουργού Εμπορίου και εμπίστου του Τραμπ, Γουίλμπορ Ρος).
«Και θέλω, με την ευκαιρία αυτή, να καλωσορίσω την αντιπροσωπεία των Ηνωμένων Πολιτειών που είναι φέτος η τιμώμενη χώρα της ΔΕΘ. Μια χώρα με την οποία μας συνδέει μια ισχυρή στρατηγική σχέση. Αλλά και αγώνες για κοινές αξίες σε σημαντικές στιγμές της ιστορίας. Από τον αγώνα για την ανεξαρτησία ενάντια στην αποικιοκρατία και την διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, μέχρι τους αγώνες για την κατάργηση της δουλείας με την σφραγίδα του Προέδρου Λίνκολν. Και από τους κοινούς αγώνες ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό, μέχρι τις μεγάλες μάχες για την κατοχύρωση και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις».
«Ξέχασε» κάποια… πραγματάκια ο Τσίπρας. Την αμερικανοκρατία μετά το 1947, τις ναπάλμ που πρώτη φορά δοκιμάστηκαν στα ελληνικά βουνά, τον Πιουριφόι και τα έκτακτα στρατοδικεία, τις εκτελέσεις κομμουνιστών και αριστερών, τη χούντα, το Βιετνάμ, την Καμπότζη και το Λάος, το Αφγανιστάν και το Ιράκ, το Γκουαντανάμο και το Αμπού Γκρέιμπ, τη Χιλή και τον Αλιέντε, τη Βολιβία και τον Τσε κτλ. κτλ. Ο ίδιος μοιράζεται όντως κοινές «αξίες» με τους μακελάρηδες των λαών αμερικάνους ιμπεριαλιστές, όχι όμως ο ελληνικός λαός, όχι ο κόσμος της Αριστεράς που ακόμα θρηνεί θύματα της αμερικανοκρατίας και πάντα θα τιμά τους αγώνες ενάντιά της.
Φυσικά, ο κυβερνητικός εταίρος Π. Καμμένος αισθανόταν σαν το ψάρι στο νερό. Κορδωνόταν δίπλα στον Τσίπρα και φρόντισε να πει τα πράγματα πιο… λαϊκά, για να τα καταλάβουν όλοι: «Η Ελλάδα αποτελεί παράδειγμα για το ΝΑΤΟ, έχοντας κάνει στρατηγικές συμμαχίες με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ιορδανία – και τριμερείς με την Κύπρο. (…) ελπίζω να πραγματοποιηθεί πολύ σύντομα αυτό το οποίο έχουμε αναγγείλει επίσημα και εμείς, αλλά και η αμερικανική πλευρά, η Ελλάδα μέσα στους επόμενους μήνες να γίνει ενεργειακό κέντρο της Ευρώπης».
Το τελευταίο είναι, βέβαια, μια κλασική… καμενιά, όμως μια άλλη αποστροφή του συγκυβερνήτη δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη (παρά το εμφανές πρόβλημα σύνταξης που χαρακτηρίζει τον ψεκασμένο λόγο): «Η Ελλάδα ενισχυμένη πλέον και με στρατιωτικές δυνάμεις που μεταφέρονται εδώ, γιατί ακριβώς μετατρέπεται σε χώρα σταθερότητας, θα αποτελεί τον κύριο πόλο διακίνησης ενέργειας, με ό,τι αυτό σημαίνει για το μέλλον». Τι ακριβώς εννοεί ο Καμμένος;
Οι Αμερικάνοι μετατρέπουν την Ελλάδα σε αβύθιστο αεροπλανοφόρο τους στην περιοχή. «Εάν κοιτάξετε τη γεωγραφία και δείτε τις τρέχουσες επιχειρήσεις στη Λιβύη, στη Συρία, τις πιθανές επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, οι ευκαιρίες στην Ελλάδα είναι σημαντικές», έλεγε ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, στρατηγός Τζόζεφ Ντάνφορντ, μιλώντας στους αμερικανούς δημοσιογράφους μετά τη συνάντησή του με τον έλληνα ομόλογό του, ναύαρχο Αποστολάκη. Λίγες μέρες μετά, ο Ντάνφορντ κατέφθασε στην Αθήνα και ξανασυναντήθηκε με τον Αποστολάκη. Μολονότι από την ελληνική πλευρά δεν ανακοινώθηκε τίποτα επίσημα, η αμερικάνικη φρόντισε να κάνει γνωστό ότι ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ «έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον» για την παροχή πρόσβασης και χρήσης από τις ΗΠΑ σε περισσότερες ελληνικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις! Τη δε περασμένη Τρίτη, η Wall Street Journal, σε άρθρο με τίτλο «Οι ΗΠΑ ενδιαφέρονται για στρατιωτική επέκταση στην Ελλάδα εν μέσω κρίσης με την Τουρκία», έγραφε -επικαλούμενη πηγές στο αμερικάνικο Πεντάγωνο- ότι γίνονται διμερείς συνομιλίες για τη χρήση περισσότερων αεροπορικών και ναυτικών βάσεων στην Ελλάδα. «Υπάρχουν τόσο γεωπολιτικοί όσο και γεωγραφικοί παράγοντες που καθιστούν την Ελλάδα ελκυστική περιοχή για τον αμερικάνικο στρατό», έγραφε η εφημερίδα.
Είναι φανερό ότι οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές τροποποιούν το στρατιωτικό στρατηγικό τους σχέδιο στην περιοχή και θέλουν το «ελεύθερο» να χρησιμοποιούν υπάρχουσες στρατιωτικές βάσεις στην Ελλάδα (έτσι θα τους έρθει πιο φτηνά). Η δε συγκυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων τους έχει στρώσει κόκκινο χαλί. Δε θα συζητήσουμε, βέβαια, για τα όποια «ανταλλάγματα», γιατί βοά γι' αυτά η νεότερη ιστορία της Ελλάδας.
