Μεγαλεία για τη Φώφη. Ο ισπανός πρωθυπουργός και ηγέτης του PSOE, Πέδρο Σάντσεθ, της αφιέρωσε λίγα λεπτά. Ακόμα και αν η συνάντησή τους έγινε στο περιθώριο του Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, σημασία έχει ότι έγινε και κυρίως ότι δεν υπήρξε συνάντηση Σάντσεθ-Τσίπρα.
Η δήλωση της Φώφης ήταν… τυπική δήλωση Φώφης. Βαθυστόχαστη: «Την επόμενη ημέρα από την πανδημία, είναι πολύ σημαντικό εμείς οι σοσιαλιστές να είμαστε πρωταγωνιστές, γιατί υπάρχει η απειλή συντηρητικές και οπισθοδρομικές πολιτικές να οδηγήσουν σε νέα κοινωνική κρίση και σε αδιέξοδα την Ευρώπη. Οφείλουμε λοιπόν να πρωταγωνιστήσουμε για την ολοκλήρωση της Ευρώπης και για ένα νέο πράσινο κοινωνικό συμβόλαιο που θα εξασφαλίζει πλήρη απασχόληση και θα αντιμετωπίζει τις ανισότητες».
Ο Σάντσεθ δεν έκανε δηλώσεις, όμως το «περιβάλλον» της Φώφης (παρακαλούμε μην γελάτε, ναι έχει και η Φώφη «περιβάλλον») διέρρευσε ότι ο ωραίος Πέδρο είπε στην αχτύπητη Φώφη ότι «εσείς είστε η πολιτική μου οικογένεια στην Ελλάδα»!
Ο Σάντσεθ δεν μπορεί παρά να είναι χαρούμενος από την πολιτική αποστρατεία του Ιγκλέσιας και μάλλον η μη συνάντησή του με τον Τσίπρα σηματοδοτούσε κάτι σ’ αυτή την κατεύθυνση. Ξέρει ότι μόνο αν «καταπιεί» τους Podemos ή έστω ένα μεγάλο κομμάτι της εκλογικής τους πελατείας, μπορεί να σώσει την παρτίδα. Γιατί οι περιφερειακές εκλογές της Μαδρίτης είχαν νικητή (τη Δεξιά του PP με την Ισαμπέλ Ντίαθ Αγιούσο), είχαν έναν ηττημένο σε προσωπικό επίπεδο (τον αλαζόνα Πάμπλο Ιγκλέσιας, που νόμισε ότι έχει τόσο μεγάλο πολιτικό κύρος ώστε να εκτοπίσει τη Δεξιά στη Μαδρίτη μετά από 26 χρόνια συνεχούς κυριαρχίας), όχι όμως και σε κομματικό επίπεδο, καθώς οι Unidas Podemos αύξησαν σημαντικά το εκλογικό τους ποσοστό. Αντίθετα, σε κομματικό επίπεδο οι μεγάλοι ηττημένοι ήταν το PSOE και προσωπικά ο Σάντσεθ, που είχε πάρει πάνω του την εκλογική μάχη.
Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, κύριος στόχος του Σάντσεθ είναι να ξαναστηλώσει στα πόδια του το κόμμα του. Αλλιώς, θα υποστεί συντριπτική ήττα στις επόμενες εκλογές και οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι (που δεν είναι λίγοι) θα του δείξουν την πόρτα της εξόδου, μόνιμα αυτή τη φορά και όχι προσωρινά όπως το 2016. Εχουν έτοιμο και το διάδοχο, την πρωθυπουργό της Ανδαλουσίας, Σουσάνα Ντίαθ. Και όπως είπαμε, αν δε συρρικνώσει τους Unidas Podemos, ο Σάντσεθ δεν πρόκειται να δει χαΐρι.
Καθαρά για λόγους πολιτικού συμβολισμού, λοιπόν, ο Σάντσεθ απέφυγε να δει τον Τσίπρα (επικαλούμενος τη στενότητα του προγράμματός του) και είδε τη Φώφη. Ηταν σαν να έστελνε ένα μήνυμα στην Κουμουνδούρου: Κόψτε τα «ΣΥΡΙΖΑ Ποδέμος βενσερέμος», αν θέλετε να έχουμε στενές σχέσεις.
Βέβαια, όσο προσπαθούσε να αποσπάσει την κοινοβουλευτική στήριξη των Unidas Podemos, χωρίς την οποία δεν μπορούσε να σχηματίσει η κυβέρνηση, ο Σάντσεθ δεν έχανε ευκαιρία να συναντηθεί και κυρίως να φωτογραφιστεί με τον Τσίπρα. Σε κάθε σύναξη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, όπου ο Τσίπρας συμμετέχει ως παρατηρητής, ο Σάντσεθ έκανε και μια γεμάτη πλατιά χαμόγελα μαζί του. Δε θεωρούσε, φυσικά, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να ασκήσει άμεση πίεση στους Unidas Podemos, οι συναντήσεις αυτές όμως δημιουργούσαν ένα κλίμα «εξ αντανακλάσεως» πίεσης στον Ιγκλέσιας και την παρέα του, προκειμένου να συμπράξουν κυβερνητικά με το PSOE. Η σύμπραξη έγινε τελικά, όχι όμως με τους όρους του Σάντσεθ, αλλά με τους όρους του Ιγκλέσιας, ο οποίος πήρε την αντιπροεδρία και μερικά υπουργεία.
Τώρα, όμως, έχουν αλλάξει τα «κόζα». Ο Ιγκλέσιας έπεσε θύμα της άμετρης αναζονείας του και αποχώρησε από την πολιτική. Επομένως, οι Unidas Podemos έχουν μείνει χωρίς αυτόν που θεωρούνταν ο φυσικός τους ηγέτης. Ο Σάντσεθ θα προσπαθήσει να τους περιθωριοποιήσει όσο μπορεί, γι’ αυτό και δε χρειάζεται τον Τσίπρα. Αντίθετα, κρατώντας αποστάσεις από τον Τσίπρα, ενισχύει (αυτό νομίζει τουλάχιστον) την «υγειονομική ζώνη» γύρω από τους παραζαλισμένους Unidas Podemos που αναγκαστικά θα βυθιστούν σ’ αυτό που οι αστοί πολιτικοί ονομάζουν «εσωστρέφεια».
Περιττεύει να πούμε ότι ο Σάντσεθ δεν είναι βλάκας για να ποντάρει στη Φώφη και το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, θεωρώντας ότι μαζί θα ξανακάνουν μεγάλη την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Ενδεχομένως σύντομα να τον δούμε να ξανασυναντιέται με τον Τσίπρα, αν αυτό του χρειάζεται για το ισπανικό εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι. Και ν’ ακούσουμε τον Τσίπρα να κάνει σπονδές στην «ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων», που στην Ισπανία μπορεί να υλοποιηθεί υπό τον Σάντσεθ και το PSOE, που πρέπει ν’ ακολουθήσουν οι Unidas Podemos, τώρα που ο «εριστικός» Ιγκλέσιας έφυγε από τη μέση.
Ολ’ αυτά δε θα άξιζαν κανενός σχολιασμού, καθώς ανήκουν καθαρά στη σφαίρα της παραπολιτικής, αν δε χρησιμοποιούνταν –με αποτελεσματικό τρόπο μάλιστα- ως εργαλείο πολιτικής εξαπάτησης των λαϊκών μαζών, οι οποίες άγονται και φέρονται μεταξύ των αστικών κομμάτων και γοητεύονται από την προπαγάνδα λαοπλάνων αστών πολιτικών. Η αστική πολιτική στην ευρωπαϊκή ήπειρο έχει εδώ και χρόνια «εξαμερικανιστεί». Οσο περισσότερο ασκείται με όρους παραπολιτικής, με όρους θεάματος, τόσο περισσότερο διαφθείρονται πολιτικά οι εργαζόμενες μάζες, τόσο περισσότερο πέφτει το πολιτικό τους επίπεδο.
Ιδού ένας επιπλέον σημαντικός λόγος για την ανάγκη πολιτικής συγκρότησης της εργατικής τάξης. Μόνο ένα επαναστατικό-κομμουνιστικό κόμμα της εργατικής τάξης μπορεί να ορθωθεί ως αντίπαλο δέος στον αστισμό σε όλες τις αποχρώσεις του.
