Αλαβάνος τέλος, θα μπορού-σε να γράψει ένας συντάκτης της παλιάς εποχής. Τελευταίος και καταϊδρωμένος ο πρώην ηγέτης του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, είδε ολόκληρη τη στρατηγική του να καταρρέει. Το ίδιο είδαν και οι ομάδες που τον στήριξαν, θεωρώντας ότι θα λεηλατήσουν για λογαριασμό τους την εκλογική βάση του ΣΥΡΙΖΑ. Ομως, στο εκλογικό παιχνίδι ο ΣΥΝ έχει παράδοση. Εχει μια μίνιμουμ βάση, η οποία δεν πηγαινοέρχεται ανάλογα με τους αρχηγίσκους που τίθενται επικεφαλής. Από την άλλη, έγινε φανερό και στους πλέον αδαείς, ότι δεν γινόταν κάποια εσωκομματική μάχη πολιτικών διαφωνιών, αλλά μια μάχη προσώπων για την κατάληψη αξιωμάτων και πολιτικής εξουσίας. Για να μην πούμε για τον αισχρό λαϊκισμό της προεκλογικής περιόδου («για να βρούνε οι νέοι δουλειά είμαστε έτοιμοι να πάμε και φυλακή»), που ο κόσμος που ψηφίζει ΣΥΝ ή ΣΥΡΙΖΑ τον θεώρησε φτύσιμο της νοημοσύνης του.
Με το γνωστό αυτοκρατορικό του στιλ ο Αλαβάνος δήλωσε: «Αναλαμβάνω την ευθύνη για ένα αποτέλεσμα που δεν είναι καλό». Αντί, όμως, να ανακοινώσει την πολιτική συνταξιοδότησή του, το γύρισε στο λεβέντικο: «Υπάρχει και τρίτος γύρος. Και θα είναι κοινωνικός. Και θα είμαστε παρόντες». Η μόνη λύση που έχουν, όμως, και ο ίδιος και οι ομάδες που τον στηρίζουν, είναι να επαναδιαπραγματευθούν με την ομάδα Τσίπρα (που έχει τα δικά της προβλήματα, διότι το «πείραμα Μητρόπουλος» έσκασε στα χέρια τους) και με μεσάζοντα τον Λαφαζάνη και τους άλλους του «Αριστερού Ρεύματος» για μια νέα συμφωνία επανασυγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι μας λέει ότι θα ζήσουμε νέα σπαρταριστά επεισόδια το επόμενο διάστημα.
Αν θέλουμε, πάντως, να κάνουμε μια σύντομη αλλά βαθύτερη ανάλυση για το «φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ», δηλαδή για την οπορτουνιστική ένωση ενός ετερόκλητου φάσματος ευρωκομμουνιστών, μαοϊκών, νεοαριστερών, τροτσκιστών και άλλων παρεμφερών ομάδων μικροαστικής-διανοουμενίστικης κοινωνικής αναφοράς, θα πρέπει να σταθούμε σε δυο περιόδους που αποδυνάμωσαν το συνονθύλευμα και το έφεραν στα πρόθυρα της διάλυσης. Η πρώτη ήταν ο Δεκέμβρης του 2008, με τη βιαιότητα των οδοφραγμάτων και τη λυσσασμένη επίθεση της αστικής τάξης, και η δεύτερη είναι η καπιταλιστική κρίση, το Μνημόνιο και η επίθεση του κεφάλαιου. Στα εύκολα καλά τα πήγαιναν, όταν όμως άρχισαν τα δύσκολα οι φυγόκεντρες τάσεις έγιναν περισσότερες από τις κεντρομόλες.
