Αν ο Καραμανλής τηρούσε το fairplay, αν δεν φοβόνταν ότι ενδεχομένως θα χρησιμοποιήσει μια συμφωνία στο «Μακεδονικό» ως όπλο στην προεκλογική φαρέτρα του, προκηρύσσοντας σε συντομότατο χρόνο πρόωρες εκλογές, τότε η αντιπολίτευση ίσως να συναινούσε στη νέα πρόταση Νίμιτς. Επειδή, όμως, η συμφωνία στο «Μακεδονικό» είναι ένα από τα τελευταία όπλα που μπορεί να έχει ο Καραμανλής για ν’ αλλάξει την πολιτική ατζέντα και να ξαναπάρει την πρωτοβουλία, κανείς δε θέλει να του το παραχωρήσει. Προπαντός το ΠΑΣΟΚ. Αλλωστε, αρκετά κέρδισε ο Καραμανλής με το βέτο του Βουκουρεστίου, όπου εμφανίστηκε ως εκπρόσωπος της «εθνικής γραμμής», ας μη βγάλει πολιτική υπεραξία για δεύτερη φορά.
Ο Γιωργάκης ήταν ο πρώτος που συναντήθηκε με τη Μπακογιάννη και αμέσως μετά εμφανίστηκε κατηγορηματικότατα αρνητικός. Η πρόταση Νίμιτς –είπε– ξεπερνά την «κόκκινη εθνική γραμμή» και δεν πρέπει να γίνει δεκτή. Ανάλογες θέσεις, αν και σε πιο χαμηλούς τόνους, εξέφρασαν Παπαρήγα και ΣΥΝ.
Τι θα κάνει η κυβέρνηση; Με όλη την αντιπολίτευση απέναντί του ο Καραμανλής δύσκολα θα πει το «ναι», που είναι έτοιμη να πει η Μπακογιάννη, όπως φαίνεται απ’ αυτά που γράφουν τα παπαγαλάκια της. Αλλωστε, είναι ο Καραμανλής που έχει κατ’ επανάληψη δηλώσει «δεχόμαστε μόνο μια σύνθετη ονομασία erga omnes (για κάθε χρήση)» και η πρόταση Νίμιτς ουσιαστικά περιλαμβάνει διπλή ονομασία: Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας για τους διεθνείς οργανισμούς (και για όποια χώρα επιλέξει να αναγνωρίσει τη γειτονική χώρα μ’ αυτό το όνομα) και διατήρηση παράλληλα του συνταγματικού ονόματος Δημοκρατία της Μακεδονίας (που είναι αυτό με το οποίο δεκάδες χώρες έχουν ήδη αναγνωρίσει την άλλοτε FYROM). Αρα, στην ουσία προτείνεται μια ονομασία για την Ελλάδα και τους διεθνείς οργανισμούς και άλλη μία για τον υπόλοιπο κόσμο.
Αυτή είναι η λογική της «εποικοδομητικής ασάφειας» για την οποία γίνεται λόγος τους τελευταίους μήνες. Μια χαρά θα βολευόταν ο ελληνικός αστισμός με το «Βόρεια Μακεδονία», αφού θα μπορούσε να μείνει μόνο σ’ αυτό, για εσωτερική κατανάλωση. Ομως, καθώς το θέμα μπλέκεται άμεσα με το εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι, δύσκολα ο Καραμανλής θα δώσει τη συμφωνία του. Αλλωστε, ανάλογα προβλήματα αντιμετωπίζει και η σλαβομακεδονική πολιτική νομενκλατούρα, αφού οι παρατάξεις των Γκρού-εφσκι και Τσερβένσκοφσκι λύνουν τις εξουσιαστικές διαφορές τους ερίζοντας και δημαγωγώντας με το ίδιο ζήτημα.
Αυτό το έχει καταλάβει και ο παμπόνηρος Νίμιτς, γι’ αυτό και δεν έδωσε τελεσιγραφική μορφή στην πρότασή του, όπως έχει κάνει με άλλες στο παρελθόν. Δεν έθεσε καν χρονικό ορίζοντα. Παρουσίασε μια πρόταση η οποία θα μπορεί να απασχολήσει μερικούς γύρους συζητήσεων τους επόμενους μήνες. Στο μεταξύ, θα έχουν τελειώσει οι αμερικάνικες προεδρικές εκλογές, ο Νταν Φριντ και τ’ άλλα «bad boys» θα έχουν φύγει από τη μέση, μπορεί να έχουν κατασιγάσει λίγο τα πολιτικά πάθη σε Αθήνα και Σκόπια, οπότε τα πράγματα να καταστούν πιο εύκολα.
Εμείς, πάντως, με μια απορία μένουμε: αν υπάρξει κατάληξη στο όνομα Βόρεια Μακεδονία, erga omnes, πώς θα αποκαλούμε τους γείτονές μας; Βορειομακεδόνες ασφαλώς, οπότε Νοτιομακεδόνες θα είναι κάποιοι κάτοικοι της Ελλάδας και όλοι Μακεδόνες. Προς τι τότε όλος αυτός ο θρήνος και η οργή για το όνομα «της Μακεδονίας μας»; Τουλάχιστον ο Καρατζαφέρης είναι συνεπής.
