«Πράξη δικαιοσύνης η διατήρηση του μειωμένου ΦΠΑ για τα πέντε νησιά που δέχονται το μεγαλύτερο όγκο από τις προσφυγικές ροές». Μ' αυτόν τον τίτλο παρουσιάζεται στην επίσημη ιστοσελίδα του πρωθυπουργού (https://primeminister.gr/2018/06/29/20196) η συνέντευξη Τύπου που έδωσε ο Τσίπρας στις Βρυξέλλες, μετά την ολοκλήρωση των εργασιών της συνόδου κορυφής της ΕΕ, που είχε ως κύριο θέμα της το Μεταναστευτικό. Η είδηση για τους γκεμπελίσκους του Μαξίμου είναι η διατήρηση του μειωμένου ΦΠΑ στα νησιά και όχι τα βάρβαρα και απάνθρωπα αντιμεταναστευτικά μέτρα που αποφασίστηκαν.
Για να τελειώνουμε μ' αυτό το ζήτημα, να ενημερώσουμε ότι -σύμφωνα με την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου που δημοσιεύτηκε αμέσως- δεν υπάρχει μόνιμη διατήρηση του μειωμένου καθεστώτος ΦΠΑ στα πέντε ελληνικά νησιά, αλλά παράταση του καθεστώτος για άλλους έξι μήνες (μέχρι το τέλος του 2018). Μπορεί, βέβαια, να δοθεί και άλλη παράταση. Οσο το ελληνικό κράτος λειτουργεί όχι απλά σαν συνοριοφύλακας, αλλά και σαν ανθρωποφύλακας της ΕΕ, φυλακίζοντας στην επικράτειά του χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες, οι ιμπεριαλιστές της Ευρώπης-φρούριο δεν έχουν αντίρρηση να πληρώσουν κάποια τροφεία για τους έγκλειστους-αποκλεισμένους και κάποια «αντιμισθία» για τους γηγενείς που εκόντες άκοντες βλέπουν τον τόπο τους να μετατρέπεται σε μια τεράστια φυλακή. Οι δήμαρχοι των πέντε νησιών έσπευσαν αμέσως να απορρίψουν το «δώρο». Οχι πως τους έπιασε πόνος για τους μετανάστες. Απλά έχουν διαφορετικό… business plan. Αντί για διαχειριστές στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών, προτιμούν να είναι διαχειριστές τουριστικών επιχειρήσεων.
Ο Τσίπρας πήγε στις Βρυξέλλες αποφασισμένος να ενεργήσει σαν γιουσουφάκι της Μέρκελ και του Μακρόν. Ιδιαίτερα της Μέρκελ που είχε και το ζόρι της κυβερνητικής κρίσης και ήθελε να γυρίσει στο Βερολίνο έχοντας στα χέρια της «απτές αποδείξεις» για την ορθότητα της «ευρωπαϊκής λύσης» που πρεσβεύει. Ετσι, εκτός από τη συμφωνία, που επέτρεψε στη Μέρκελ να «δώσει» στον «αντάρτη» Ζεεχόφερ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης («κέντρα transit») επί γερμανικού εδάφους, η Μέρκελ έκανε και τις δυο πρώτες διμερείς συμφωνίες, με Ελλάδα και Ισπανία, με μια θεαματική τριμερή σύσκεψη Μέρκελ-Σάντσεθ-Τσίπρα. Ο ίδιος ο Τσίπρας, στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε, ισχυρίστηκε ότι «το συνολικό ισοζύγιο για την Ελλάδα θα διαμορφωθεί εξαιρετικά θετικό». Δηλαδή, θα φύγουν από την Ελλάδα για τη Γερμανία περισσότεροι πρόσφυγες, στο πλαίσιο του προγράμματος οικογεναιακής επανένωσης, απ' αυτούς που θα επιστραφούν από τη Γερμανία στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της εφαρμογής του «Δουβλίνου» για τις λεγόμενες δυτερογενείς μετακινήσεις (θα επιστρέφεται στην Ελλάδα όποιος έχει καταγραφεί εδώ και συλλαμβάνεται στη Γερμανία).
Μολονότι και σ' αυτό ο Τσίπρας λέει ψέματα, θα ήταν λάθος να εγκλωβιστούμε στην… πονηρή αριθμητική (πόσοι θα φύγουν πόσοι θα έρθουν). Γιατί εκείνο που έχει σημασία είναι η πλήρης νομιμοποίηση της «στρατηγικής του Δουβλίνου». Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες θα πρέπει να εγκλωβίζονται στις χώρες της πρώτης εισόδου. Το όνειρό τους για μια καλύτερη ζωή θα πρέπει να τελειώνει σε κάποιο ελληνικό νησί ή το πολύ στην ελληνική ενδοχώρα, όπου θα ζουν χωρίς χαρτιά, με το φόβο του χωροφύλακα και της απέλασης.
Ο Τσίπρας προσπάθησε να δώσει ένα σόου κοινωνικής ευαισθησίας. Ισχυρίστηκε ότι έδωσε μάχη, για να υπάρξει στο τέλος κατάληξη «σε μια λύση, η οποία δεν είναι η καλύτερη δυνατή, αλλά αποφύγαμε μια σειρά κινδύνων, που θα είχαν εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις στο μέλλον και στην ίδια τη φυσιογνωμία, την ταυτότητα της ΕΕ». Κι αμέσως μετά, άρχισε να αναλύει τα… θετικά της συμφωνίας και να στέκεται κυρίως στα «αρνητικά που αποφεύχθηκαν».
Αυτοί που πριν από μερικά χρόνια συμμετείχαν με καμάρι στο κίνημα «no border» τώρα δεν υπερασπίζονται μόνο τα κλειστά σύνορα και την Ευρώπη-φρούριο, αλλά υπερασπίζονται τις μαζικές απελάσεις, τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης και στις ευρωπαϊκές χώρες και στη Βόρεια Αφρική και απλώς την αναθεώρηση του «Δουβλίνου» σε τρόπο ώστε «να κατανέμει καλύτερα τα βάρη ανάμεσα στους εταίρους». Η «ουμανιστική λύση» του Τσίπρα δεν είναι η ελεύθερη διακίνηση των ανθρώπων, αλλά… να μην τους πνίγουμε. Να τους συλλαμβάνουμε, να τους κλείνουμε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης (μετά απ' όσα έχουν τραβήξει) και να τους απελαύνουμε. Να κάνουμε το βίο αβίωτο σε όσους καταφέρουν να πατήσουν το πόδι τους σε ευρωπαϊκό έδαφος, για να ταξιδεύει η φήμη και να αποθαρρύνονται όσοι στις ζώνες της έσχατης φτώχειας και του πολέμου σκέπτονται να κάνουν το ίδιο ταξίδι. Δεν είναι τυχαίο πως όλη η αντιπαράθεση ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την αντιπολίτευση δεν αφορά το δικαίωμα των μεταναστών να μεταναστεύσουν και τη διευκόλυνσή τους να φτάσουν στον προορισμό τους, αλλά το ποιος είναι πιο αποτελεσματικός συνοριοφύλακας και μεταναστοφύλακας.
Το Μεταναστευτικό, παρά την έντονη ανθρωπιστική του διάσταση, είναι πρωτίστως ένα πολιτικό ζήτημα. Απέναντί του οι επιλογές είναι δύο: ή με τα ταξικά μας αδέρφια, απ' όπου κι αν έρχονται, ή με την Ευρώπη-φρούριο του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.
