Το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης, ίσως η πιο μαζική και η πιο μαχητική μεταναστευτική συλλογικότητα που δραστηριοποιείται στη χώρα, ανακοίνωσε ότι δεν συμμετέχει στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ των Χανίων, με ένα σκεπτικό που δεν μπορεί να το ξεπεράσει κανείς αβασάνιστα ή να το αποδώσει σε «σκοπιμότητες». Ενα σκεπτικό που θέτει επί τάπητος την ανάγκη για έναν αναπροσδιορισμό αυτών των εκδηλώσεων, που έχουν κάνει πλέον ένα μεγάλο κύκλο. Παραθέτουμε ολόκληρη την ανακοίνωση του ΦΜΚ (απόφαση για αποχή πήρε και η γενική συνέλευση του Συλλόγου των μεταναστευτικών κοινοτήτων των χωρών της Β.Αφρικής «MAGREB ARABI στην Κρήτη»), προκειμένου να δώσει το έναυσμα για μια γενικότερη συζήτηση που πρέπει να γίνει.
Το Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης ανακοινώνει ότι δεν θα συμμετέχει στις εργασίες του 4ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ για τους παρακάτω λόγους:
♦ Τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ, σε πανελλαδική κλίμακα, εμφανίστηκαν πριν πολλά χρόνια ως ένας μη κρατικός θεσμός με σκοπό την γνωριμία των ντόπιων με τους μετανάστες, όχι ως φτηνά εργατικά χέρια, αλλά ως συμπολίτες και ενεργά υποκείμενα που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους.
♦ Τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ συνιστούν τα τελευταία χρόνια το κύριο ετήσιο γεγονός του εγχώριου αντιρατσισμού, την «κορωνίδα» της δράσης του. Δεν θα είχαμε πρόβλημα με αυτό, αν τα φεστιβάλ απλά καθρεφτίζαν τα χαρακτηριστικά του αντιρατσισμού κάθε τόπου. Ωστόσο, δεν τα καθρεφτίζουν απλά, αλλά με τη δημοσιότητα που παίρνουν και τους πόρους –χρόνο, κόπο, χρήμα– που διοχετεύονται σε αυτά, τείνουν ή αφήνονται ή έχουν σα στόχο να τα καθορίσουν. Και με αυτό έχουμε πρόβλημα, στο βαθμό που, στην πορεία –παντού σχεδόν όπου λαμβάνουν χώρα, έτσι και στα Χανιά– τα φεστιβάλ αυτά κατάντησαν γραφικά φολκλορικά πανηγύρια, στα οποία η γνωριμία εξαντλείται στην “εξωτική” κουζίνα – με την πολιτική κουβέντα ως καρύκευμα, ως “βαρετό” αλλά απαραίτητο συνοδευτικό.
♦ Το Φ.Μ.Κ. προσπαθεί καιρό τώρα, σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο, να ανοίξει έναν διάλογο γύρω από αυτά τα χαρακτηριστικά. Η εικόνα π.χ. του μετανάστη που σερβίρει χαμογελαστός, μαγειρεύει, παίζει μουσική για τον ντόπιο –κάθε χρόνο στα φεστιβάλ ή και κάθε μέρα στα Στέκια Μεταναστών– κατά πόσον συμβάλλει, μετά από 20 χρόνια υποδοχής κολασμένων ψυχών, στην εξίσωσή του με όρους δικαιωμάτων και αμοιβών με τον έλληνα εργαζόμενο;
♦ Η απάντηση στο ερώτημα εξηγεί γιατί τα αντιρατσιστικά φεστιβάλ έχουν απαξιωθεί από τους μετανάστες. Ολοένα και λιγότερα αδέρφια μας συμμετέχουν σε αυτά καθώς οι καιροί απαιτούν πολλά παραπάνω από τις όποιες φιλοδοξίες αυτών των διοργανώσεων – κι όχι από “απάθεια” ή “αδιαφορία” ή “έλλειψη κουλτούρας”. Από την άλλη, δε μας λέει τίποτα το πόσες χιλιάδες επισκέπτονται ένα φεστιβάλ, αν ο ρόλος των μεταναστών και μεταναστριών παγιώνεται, με το κάθε νέο φεστιβάλ, στο να μαγειρεύουμε και να μαζεύουμε τα κουπόνια… Αντιλαμβανόμαστε διαφορετικά, πολύ διαφορετικά πλέον, τη συν-δημιουργία και συμπαράταξη μεταναστών και ντόπιων.
Απέχουμε, λοιπόν, από την ετήσια ρουτίνα της μικρής μας πόλης, αλλά και από τις αντιλήψεις παραγοντισμού που τόσο εύκολα αναπτύσσονται στο περιβάλλον της. Οι προτεραιότητές μας κινού-νται στην κατεύθυνση της δημιουργίας δομών αυτοοργάνωσης και αλληλοβοήθειας των μεταναστών, καθώς και της έμπρακτης στήριξής τους από τους έλληνες αντιρατσιστές.
Ο δρόμος αυτός απαιτεί κόπο, υπομονή, αγώνες, συγκρούσεις. Γνωρίζουμε ότι υπάρχει ανάλογο “ανασκούμπωμα” και σε άλλες πόλεις της χώρας.
Κοινός μας στόχος, των ενεργών ανθρώπων του Φόρουμ, είναι να βοηθήσουμε να αποκτήσουν φωνή αυτοί που δεν έχουν, όχι να γίνουμε η δική τους φωνή.
