Είδαν κι απόειδαν Κουβέλης και Λοβέρδος (κυρίως ο πρώτος), κατάλαβαν ότι χώρια δεν έχουν χαΐρι κι αποφάσισαν να πορευτούν μαζί. Σε επίπεδο θέσεων κοινωνικής πολιτικής, ανακοίνωσαν και γέλασαν και οι πέτρες. Λες και η ΔΗΜΑΡ ή το κόμμα του Λοβέρδου έχουν την παραμικρή δυνατότητα κοινωνικής παρέμβασης ή έχουν καμιά διάθεση να κάνουν κοινωνική παρέμβαση, εκτός από το να βγάζουν καμιά ψευτοαντιμνημονιακή ανακοίνωση, μπας και ξεχαστεί (λέμε τώρα) ο μνημονιακός φανατισμός τους.
Πάντως, πριν καλά καλά κοπάσουν οι πανηγυρισμοί από τη συνάντηση και την ανακοίνωση της συνεργασίας για τη δημιουργία «του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού», κατέφθασε η πρώτη λυπητερή από τον Μόσιαλο, που ως ομαδάρχης κι αυτός ενοχλήθηκε και ανακοίνωσε δηκτικά, ότι «οι φυγόκεντρες συσπειρώσεις αφαιρούν αντί να προσθέτουν και διαιρούν αντί να πολλαπλασιάζουν τις προσπάθειες». Είναι φανερό ότι ο Μόσιαλος έχει «πλησιαστεί» από το ΠΑΣΟΚ και παίζει παιχνίδι εκεί. Οπως και ο Μπίστης, άλλωστε, που κατά τα άλλα… είναι μέλος της ΔΗΜΑΡ.
Ο Βενιζέλος ακολουθεί τη δική του πορεία. Στενή συμμαχία με τον Σαμαρά σε κυβερνητικό επίπεδο και προσπάθεια να δημιουργηθεί στις ευρωεκλογές ένα ψηφοδέλτιο που θα φέρει το όνομα του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, οπότε δε θα ταυτίζεται τυπικά με το ΠΑΣΟΚ και θα μπορεί να μαζέψει διάφορα από τα διασκορπισμένα συντρίμμια της άλλοτε κραταιάς ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Αρχισε μάλιστα και μια φιλολογία ότι θα ζητηθεί από τον Σημίτη να ηγηθεί αυτού του ψηφοδελτίου ή, αν αυτός δεν μπορεί, από τον Γιαννίτση!
