Ασκήσεις πολιτικού τυχοδιωκτισμού

Ολα είναι σχεδιασμένα από ένα επιτελείο που αντιμετωπίζει την πολιτική ως project. Οχι άδικα, αφού πολιτική (αστική πολιτική) είναι η τέχνη της υφαρπαγής της λαϊκής ψήφου. Από τότε, μάλιστα, που εξαφανίστηκαν οι παλιές διαφορές ανάμεσα σε αστοσυντηρητικούς και αστοφιλελεύθερους και η οικονομική πολιτική έχει μπει σ' έναν αυτόματο πιλότο, τον οποίο προγραμματίζουν τεχνοκράτες, η αστική πολιτική σχεδιάζεται με τον τρόπο που σχεδιάζεται η διαφήμιση ενός εμπορεύματος.
 
Πολύ συχνά οι διάφοροι image makers που αναλαμβάνουν το σχεδιασμό της πολιτικής των αστικών κομμάτων χρησιμοποιούν τον όρο «προϊόν» αναφερόμενοι στα κόμματα ή στους ηγέτες τους. Εχει φάτσα που «γράφει», έχει ρητορική ικανότητα, απομνημονεύει καλά, είναι αρκετά εύστροφος ώστε να μπορεί να σταθεί σε μια «ζωντανή» συνέντευξη Τύπου ή σε μια αντιπαράθεση με τον αντίπαλο αρχηγό; Τότε έχουμε να κάνουμε με καλό «προϊόν» που πρέπει να «προμοταριστεί» κατάλληλα, ώστε να αποδώσει τα μέγιστα στην αγορά (δηλαδή στην κάλπη).
 
Είναι γνωστό ότι το project «ΣΥΡΙΖΑ» εδώ και λίγο καιρό προβλέπει ανανέωση της συσκευασίας. Οι αγκαλιές και η στενή συνεργασία με τον αναγκαίο Καμμένο έχουν παραχωρήσει τη θέση τους στις εκκλήσεις για τη συνεργασία «των προοδευτικών δυνάμεων». Σύμφωνα με το master plan, ο Τσίπρας έπρεπε να εμφανιστεί την Κυριακή στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ (ένα σώμα χειροκροτητών) για να απευθύνει «τολμηρό κάλεσμα συμπαράταξης ενόψει των ευρωπαϊκών εκλογών, σε όλες τις δυνάμεις, τα κόμματα, τις συλλογικότητες, τις προσωπικότητες και τους πολίτες που αναπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί και συμμερίζονται τις δικές μας ανησυχίες για την Ευρώπη αλλά και για τον τόπο μας. Χωρίς ηγεμονισμούς και χωρίς αποκλεισμούς, για να βάλουμε φρένο στις δυνάμεις της ακροδεξιάς και της εθνικιστικής περιχαράκωσης, να παλέψουμε από κοινού για μια Ευρώπη περισσότερης δημοκρατίας και κοινωνικής προστασίας, να αποτρέψουμε την παλινόρθωση στη χώρα μας μιας δεξιάς ακραίας, βαθιά διεφθαρμένης και εκδικητικής και για να δουλέψουμε μαζί, χέρι χέρι για την Ελλάδα της επόμενης μέρας».
 
Το ίδιο κάλεσμα -πάντα σύμφωνα με το master plan- έπρεπε να απευθύνει την επομένη σε μια φιέστα που οργανώθηκε σε συνεργασία με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, παρουσία του γερμανού σοσιαλδημοκράτη Ούντο Μπούλμαν, προέδρου της ευρωβουλευτικής ομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Εννοείται πως η εισήγηση Τσίπρα εγκρίθηκε από τη μάζωξη των χειροκροτητών, για τους οποίους υπάρχουν μόνο οι επερχόμενες εκλογικές μάχες, τις οποίες θα δώσουν έχοντας ως βαρίδι τη φθορά της εξουσίας.
 
Ο Μπούλμαν έπαιξε τέλεια το ρόλο του. «Δεν ερχόμαστε στην Ελλάδα για να αναμειχθούμε στις εσωτερικές πολιτικές συζητήσεις», είπε στο ΑΠΕ (είμαστε σίγουροι ότι το έλεγε και κρατιόταν για να μη σκάσει στα γέλια). «Μας ενδιαφέρει η ουσία και γι' αυτό προσκαλούμε όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις να συζητήσουν μαζί μας για τα θέματα αυτά», συμπλήρωσε, υποδεικνύοντας ως… ριψάσπιδες όσους δε θα συμμετείχαν στη συζήτηση μαζί του. Δηλαδή, τη Φώφη και τον Σταύρο (αυτός δεν πολυμετράει πια). Οχι όμως και τον Γιωργάκη, ο οποίος δεν πήγε στη φιέστα, όμως συναντήθηκε και συζήτησε με τον Μπούλμαν.
 
«Θεωρώ ότι είναι καθήκον μας σε αυτή την ιστορικά δύσκολη κατάσταση να επικεντρωθούμε σε ό,τι μας ενώνει, αντί να επικεντρωνόμαστε σε ό,τι μας χωρίζει», δήλωσε με νόημα ο Μπούλμαν. Μα τα ίδια δε λέει και ο Τσίπρας; Τα ίδια ακριβώς. Οταν ρώτησαν τον Μπούλμαν (Open tv) αν είναι ερωτευμένος με τον Τσίπρα, δε δυσκολεύτηκε να βρει την απάντηση-ευφυολόγημα: «Είμαι ερωτευμένος με τη γυναίκα μου, όχι με τον Τσίπρα»!
 
Το σκηνικό είχε στηθεί, όλα εξελίχθηκαν όπως προέβλεπε το master plan, ώστε να εμφανιστεί ο Τσίπρας, δίπλα στον Μπούλμαν, σε μια εκδήλωση που οι καρέκλες της Φώφης και του Σταύρου είχαν παραμείνει κενές, για να υποδηλωθεί και… εικαστικά η απουσία τους. Ο «κεντρώος» Τύπος που στηρίζει το ΚΙΝΑΛ για να στηρίξει τη ΝΔ (κυρίως ο ελεγχόμενος από τον Μαρινάκη) τόνισε τις απουσίες, για να υποστηρίξει ότι η «γέφυρα» κατέρρευσε. Δεν είναι, όμως, αφελείς οι Τσιπραίοι για να έχουν πιστέψει ότι θα πήγαιναν στη φιέστα η Φώφη και ο Σταύρος. Ολα είχαν οργανωθεί έτσι ώστε να φανεί η απουσία τους και να καταδειχτεί ως άρνηση συστράτευσης σ' ένα τίμιο κάλεσμα αντιδεξιάς συνεργασίας.
 
Το master plan προέβλεπε ότι η ομιλία Τσίπρα θα αναδείκνυε τα στοιχεία της… πολιτικής εντιμότητας. Οπως: «Θα ήμουν ανόητος αν πίστευα ότι ένας ιστορικός πολιτικός χώρος μπορεί να αλωθεί ή να εξαϋλωθεί και θα ήμουν ακόμη πιο ανόητος αν ήταν και πολιτική μου στρατηγική». Αλλωστε, «ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα της Αριστεράς, δεν επιθυμεί να γίνει κόμμα της Κεντροαριστεράς». Εκείνο που θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ, βρε κουτά, είναι να δημιουργηθεί «μια πλατιά κόκκινη και πράσινη συμμαχία». Το ίδιο που θέλουν και ο Μπούλμαν με τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές και Δημοκράτες. Για να γίνει αυτό, πρέπει «να ξεπεράσουμε τη βολική σιωπή και βολική ακινησία». Γιατί στις ευρωεκλογές το δίλημμα είναι σαφές: «με την Αριστερά ή με τη Δεξιά, με την πρόοδο ή με τη συντήρηση;».
 
Δε χρειαζόταν, λοιπόν, τη Φώφη και τον Σταύρο στη σύναξη, δεδομένων των πολιτικών θέσεών τους. Ηταν αρκετή η παρουσία της ΔΗΜΑΡ (Θεοχαρόπουλος, Χατζησωκράτης και άλλοι), η παρουσία του ποταμίσιου ευρωβουλευτή Μ. Κύρκου, της πρώην σημιτικής ευρωβουλευτίνας Κοππά και των γνωστών καραμανλικών μαϊντανών (Αντώναρου, Ζώη). Κανένας απ' αυτούς δεν αποτελεί «νέα εγγραφή» (πλην των δημαριτών), είναι όμως αρκετοί για να φιλοτεχνούν το αμπαλάζ ενός δήθεν έντιμου ΣΥΡΙΖΑ, που διέρρηξε οριστικά τις σχέσεις του με τον Καμμένο και προσπαθεί να φτιάξει μια πλατιά αντι-νεοφιλελεύθερη, αντι-φασιστική, αντι-εθνικιστική, φιλο-κοινωνική συμμαχία, με ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά.
 
Πρόκειται ασφαλώς για πολιτικό τυχοδιωκτισμό, αλλά πότε η αστική πολιτική κινήθηκε με βάση αρχές και προγράμματα; Οι συριζαίοι ποντάρουν στο μιθριδατισμό που έχει διαφθείρει με το δηλητήριο του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, εδώ και δεκαετίες, τη λαϊκή συνείδηση, έτσι που το μεγαλύτερο τμήμα της να σηκώνει αδιάφορα τους ώμους μπροστά στις εκδηλώσεις πολιτικού τυχοδιωκτισμού των αστικών κομμάτων.
 
Οι συριζαίοι εκτιμούν πως το πρόβλημα δε θα το έχουν οι ίδιοι (αυτοί μόνο να κερδίσουν έχουν), αλλά το ΠΑΣΟΚ που μοιάζει με φτερό στον άνεμο.
 
Οταν Βενιζέλος, Λοβέρδος και αρθρογράφοι που έχουν ταυτιστεί με το ΠΑΣΟΚ (Πρετεντέρης, Καψής κ.ά.) προωθούν τη γραμμή της «στρατηγικής ήττας» του ΣΥΡΙΖΑ, διευκρινίζοντας πως αναφέρονται στη δυνατότητα της ΝΔ να καθορίσει μαζί με το ΚΙΝΑΛ τις εξελίξεις μετά τις επόμενες εκλογές (να σχηματίσουν κυβέρνηση, να εκλέξουν πρόεδρο της Δημοκρατίας και να καθορίσουν το περιεχόμενο των αναθεωρητέων διατάξεων του Συντάγματος), δημιουργείται μια σαφής πολιτική κατεύθυνση για το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ.
 
Οταν την ίδια στιγμή ιστορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως ο Λαλιώτης και ο Γιωργάκης Παπανδρέου, επαναφέρουν το σύνθημα «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» (με την προσθήκη από πλευράς Γιωργάκη ότι έχει τραυματικές εμπειρίες από τη συγκυβέρνηση με τον Σαμαρά το 2011-2012 – ενώ ο Βενιζέλος λέει τα αντίθετα για το 2012-2014), κλείνοντας έτσι εκ των προτέρων το δρόμο για κυβερνητική συνεργασία με τη ΝΔ, εμφανίζεται μια δεύτερη -εξίσου σαφής- πολιτική κατεύθυνση για το ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ.
 
Το αποτέλεσμα είναι αυτό το κόμμα να μετεωρίζεται ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, γεγονός που εκ των πραγμάτων το καθιστά συμπληρωματική δύναμη (και τίποτα παραπάνω απ' αυτό). Και βέβαια, να ενισχύει το δικομματισμό, γιατί ένα κομμάτι των ψηφοφόρων θα προτιμήσει να ψηφίσει κατευθείαν τον ισχυρό πόλο (τον ΣΥΡΙΖΑ ή τη ΝΔ) και όχι τη συμπληρωματική δύναμη. Ετσι, αν το ΚΙΝΑΛ παραμείνει στα σημερινά επίπεδά του, μόλις βρεθεί μπροστά στο δίλημμα της συμμετοχής ή μη σε μια κυβέρνηση της ΝΔ, αναπόφευκτα θα διασπαστεί. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αισθάνεται άνετα ως η μοναδική άξια λόγου δύναμη της εγχώριας σοσιαλδημοκρατίας. Αυτός είναι ο στόχος του πολιτικού σχεδιασμού του.