Πιστεύει κανείς ότι οι Πασόκοι, πολιτικοί και συνδικαλιστές, δεν ήξεραν για την επαίσχυντη συμφωνία στον ΟΤΕ, αιφνιδιάστηκαν και γι’ αυτό άργησαν να αντιδράσουν; Οι Πασόκοι είναι «μανούλες» σ’ αυτά. Εκαναν πλάτες στα στελέχη τους στον ΟΤΕ να υπογράψουν τη συμφωνία, τους έδωσαν μερικές μέρες καιρό, ώστε να μην έχουν κανένα πρόβλημα στο συνέδριο της ΟΜΕ ΟΤΕ (πάνω από 70% υπερψήφισε τη συμφωνία) και μετά άρχισαν δήθεν τις καταγγελίες. Ακόμα και σ’ αυτή τη φάση, όμως, τη φάση των καταγγελιών, φροντίζουν να σπείρουν σύγχυση και αποπροσανατολισμό.
Ποιο είναι το περιεχόμενο των καταγγελιών των Πασόκων; Οτι η συμφωνία για την εθελούσια έξοδο είναι χαριστική γι’ αυτούς που θα ενταχθούν και θα επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό και τα ασφαλιστικά ταμεία. Για το ξεθεμέλιωμα των εργασιακών σχέσεων δε λένε κουβέντα. Ετσι, πολύς κόσμος που δεν έχει πληροφορηθεί το ακριβές περιεχόμενο της συμφωνίας νομίζει πως δεν πρόκειται για αντεργατική ρύθμιση αλλά για ρύθμιση που μοιράζει λεφτά σε κάποιους προνομιούχους εργαζόμενους!
Μεγαλύτερη υπηρεσία απ’ αυτή δεν θα μπορούσε να προσφέρει στην κυβέρνηση και στο σύστημα του ΠΑΣΟΚ. Υπήρξαν, βέβαια, και κάποιες εσωκομματικές γκρίνιες, στο κόμμα και στην ΠΑΣΚΕ. Γιατί; Επειδή υπογράφτηκε μια ιστορικής σημασίας συμφωνία και αντί να τη χρεωθεί η κυβέρνηση τη χρεώθηκε το ΠΑΣΟΚ. Αντί να πληρώσει πολιτικό κόστος η κυβέρνηση το πλήρωσε το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και ο Γιωργάκης με τον Πολυζωγόπουλο αποφάσισαν να αντιδράσουν κατόπιν εορτής, για να μετριάσουν κάπως το δικό τους πολιτικό κόστος. Η πολιτική, όμως, είναι μια κατ’ εξοχήν πρακτική υπόθεση. Από πρακτική άποψη, λοιπόν, οι αντιδράσεις τους δεν έχουν καμιά σημασία. Είναι σκέτος πολιτικαντισμός.
Την πρακτική σημασία της συμφωνίας μπορούμε να τη δούμε στις δηλώσεις των στελεχών της κυβέρνησης, που την παρουσιάζουν σαν πιλότο για τις ΔΕΚΟ και το Δημόσιο, στις εκφράσεις ικανοποίησης των στελεχών του ΣΕΒ, σε ενέργειες σαν κι αυτή της διοίκησης των ΕΛΠΕ, που δοκίμασε να περάσει την καταστρατήγηση κι αυτής ακόμα της Εθνικής Γενικής Σύμβασης Εργασίας. Μπορούμε να τη δούμε στον τσαμπουκά του Καραμανλή, που ενώ μέχρι τώρα μιλούσε για συναινέσεις και κοινωνικούς διαλόγους, τώρα δηλώνει ότι η κυβέρνηση θα προχωρήσει γρήγορα στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις (έτσι αποκαλούνται στη γλώσσα των τεχνοκρατών τα αντεργατικά μέτρα), ανεξάρτητα από το αν θα υπάρξει ή όχι συμφωνία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Ολα δείχνουν ότι η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να περάσει κάποια νομοσχέδια μέσα στο καλοκαίρι. Θεωρεί πως τη διευκολύνουν το γενικότερο κοινωνικό περιβάλλον, οι πλάτες που της κάνει το ΠΑΣΟΚ και η καλοκαιρινή συγκυρία. Και γιατί να μην το κάνει; Εκτιμά ότι δεν θα έχει αντιδράσεις ή αυτές θα είναι υποτονικές και πρόσκαιρες. Με τον Γιωργάκη και τον Πολυζωγόπουλο απέναντί της έχει εύκολο έργο. Και με την ψευτοαριστερά, βέβαια, να ενδιαφέρεται μόνο για το πώς θα μαζέψει κάποιες ψήφους (έρχονται και δημοτικές εκλογές, βλέπετε) και να παίζει μέσα στο κίνημα το ρόλο του χωροφύλακα και του πυροσβέστη.
Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεν πρόκειται να κάνει τίποτα το διαφορετικό απ’ αυτό που έκανε μέχρι τώρα. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να της έχουν καμιά εμπιστοσύνη. Ας πάρουν την υπόθεση στα δικά τους χέρια. Ας βγουν στους δρόμους και ας χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα για να προστατεύσουν τα δικαιώματά τους. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος έξω απ’ αυτόν.
