Αλλοι καιροί, άλλα ήθη

Ο Κούλης διέγραψε τον Μίχαλο από τη ΝΔ, κατηγορώντας τον ως «Δούρειο ίππο» (των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προφανώς). Για να το κάνει κάτι θα ξέρει κι εμάς λόγος δεν μας πέφτει. Ισως περίμενε (ή είχε πληροφορηθεί για) συμμετοχή του Μίχαλου στους πανηγυρισμούς του success story και έσπευσε να τον αφοπλίσει πολιτικά, υποδεικνύοντάς τον ως άνθρωπο της κυβέρνησης.
 
Χωριό που φαίνεται κολαούζο δε θέλει. Ο Μίχαλος εδώ και καιρό μιλούσε σαν κυβερνητική «ντουντούκα». Αυτά τα πράγματα δε γίνονται, φυσικά, «αζημίως». Προηγείται παρασκήνιο, παζάρι, συμφωνία (οι όροι της οποίας δεν ανακοινώνονται, φυσικά). Ο σκληρός δεξιός Μίχαλος (ο πατέρας του υπήρξε υπουργός της χούντας) δεν είναι πολιτικό πρόσωπο. Ηταν και είναι ένας καπιταλιστής που ασκεί και πολιτική ενταγμένος στη Δεξιά, όπως η πλειοψηφία των παραδοσιακών ελλήνων καπιταλιστών. Τον θυμόμαστε επί χρόνια να είναι «πρώτη μούρη» στα τηλεπαράθυρα, μ’ έναν σκληρό νεοφιλελεύθερο λόγο, να ζητά όλο και πιο σκληρά αντεργατικά μέτρα. Είχε γίνει σύμβολο ταξικής σκληρότητας, καπιταλιστικού κυνισμού, πολιτικής επιθετικότητας. Πώς βρέθηκε αυτός ο σκληρός δεξιός στον «περίγυρο» του ΣΥΡΙΖΑ; Ρητορικό είναι το ερώτημα. Πάει πολύς καιρός από τότε που οι έννοιες «δεξιά», «κέντρο», «αριστερά» σήμαιναν κάποιους διαχωρισμούς στην αστική πολιτική. Πλέον αποτελούν απλώς διαφορετικά κοστούμια. Γι’ αυτό και οι μεταπηδήσεις στελεχών από το ένα στρατόπεδο στο άλλο, οι «κουμπαριές» και οι «σεμπριές» έχουν γίνει πιο εύκολες. Αυτό δεν είναι ειδικά ελληνικό φαινόμενο, αλλά παρατηρείται σε όλη την Ευρώπη.
 
Γιατί, λοιπόν, να μη βρεθεί και ο Μίχαλος στη «γειτονιά» του ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ακολουθεί με συνέπεια και φανατισμό τη μνημονιακή πολιτική, ένθερμος θιασώτης της οποίας υπήρξε εξαρχής ο Μίχαλος; Επαναλαμβάνουμε ότι τέτοιες μετακινήσεις δε γίνονται μόνο για ιδεολογικούς λόγους, αλλά συνοδεύονται και με αφανή ανταλλάγματα. Ετσι οικοδομείται αυτό που έχουν ονομάσει «διαπλοκή».
 
Ο Μίχαλος, όπως αναμενόταν, σήκωσε το γάντι που του πέταξε ο Μητσοτάκης. Αφού δήλωσε οπαδός του… «κοινωνικού φιλελευθερισμού» (για να παραπέμπει στον καραμανλισμό της μεταπολίτευσης), σημείωσε ότι διαγράφοντάς τον ο Μητσοτάκης «οδηγεί τη ΝΔ σε μια βαθειά εσωστρέφεια και δεν ανέχεται τις διαφορετικές απόψεις». Στη συνέχεια, απαρίθμησε τα «ατοπήματά» του, όπως του εξηγήθηκαν τηλεφωνικά: Εκρινε με δηλώσεις του «θετικά την ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης και την έξοδο από τα μνημόνια», δήλωσε σε συνεντεύξεις του ότι «πάγια θέση του επιχειρηματικού κόσμου είναι η πολιτική σταθερότητα και ως εκ τούτου η αποφυγή μακροχρόνιων προεκλογικών περιόδων και πρόωρων εκλογών», τάχθηκε «υπέρ μιας λύσης στο ονοματολογικό της πΓΔΜ, όπως άλλωστε ήταν και η αρχική θέση της ΝΔ, πριν ο κ. Μητσοτάκης αλλάξει απόψεις», συμμετέχει στην επιτροπή για την αναθεώρηση του Συντάγματος «και ακόμη και αυτό θεωρείται μείζον ατόπημα από τον κ. Μητσοτάκη» και κατηγορείται ότι έχει «επαφές με υπουργούς της σημερινής κυβέρνησης, οι οποίες άλλωστε και είναι άκρως επιβεβλημένες, καθώς τα Επιμελητήρια είναι οι θεσμοθετημένοι σύμβουλοι της εκάστοτε κυβέρνησης για οικονομικά θέματα και όχι κομματικά όργανα κανενός».
 
Λογικό είναι να τον διαγράψει για όλα τα παραπάνω ο Μητσοτάκης. Απαριθμώντας τα, ο Μίχαλος απευθύνεται σ’ ένα κομμάτι μεγαλοαστών, μεσοαστών και μικροαστών και εμφανίζεται ως η «κεντροδεξιά»… συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, καλυμμένος πίσω από τον μανδύα του «θεσμικού» ρόλου του. Είναι σαν να λέει ότι ως πρόεδρος του ΕΒΕΑ είναι υποχρεωμένος να πει την αλήθεια (υπονοώντας ότι η ΝΔ λέει ψέματα, για αντιπολιτευτικούς λόγους).
 
Λαζαρίδη εσείς; Μίχαλο εμείς! Κι όποιος αντέξει. Ο νεοφιλελεύθερος συντάσσεται με την «Αριστερά», η οποία τον αποδέχεται πλήρως.. Οι διαγραφές και μεταγραφές θυμίζουν περίοδο ανασχηματισμού του ρόστερ ποδοσφαιρικών ομάδων.