Αφού τα πράγματα δεν ήταν ώριμα για συμφωνία, προς τι η συνάντηση Τσίπρα-Ζάεφ στο περιθώριο της διάσκεψης της ΕΕ για τα Δυτικά Βαλκάνια στη Σόφια; Πρώτο, για να δείξει ο Τσίπρας ότι διαπραγματεύεται προσωπικά (εξ ου και η δήλωση ότι το ξενύχτησαν διαπραγματευόμενοι με τον Ζάεφ). Δεύτερο, για να στείλουν μήνυμα στις «αγρυπνούσες» ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, ότι δεν κωλυσιεργούν, αλλά καταβάλλουν προσπάθειες για να βρουν συμβιβαστική λύση. Τρίτο, για να φτιαχτεί κλίμα και στις δύο χώρες, όπου η κάθε πλευρά αντιμετωπίζει ιδιαίτερα προβλήματα. Τέταρτο, για να δει η κάθε πλευρά μέχρι πού φτάνουν οι αντοχές της άλλης και να κερδίσει ό,τι περισσότερο μπορεί σε μια διαπραγμάτευση που μοιάζει… καταδικασμένη να αχθεί σε αίσιο τέλος.
Ο Τσίπρας, για παράδειγμα, πριν αναχωρήσει για τη Σόφια, είχε σύσκεψη στο Μαξίμου με τον Καμμένο, παρουσία και του Κοτζιά, ο οποίος παρουσίασε προφανώς στον συγκυβερνήτη τα αποτελέσματα της τελευταίας διαπραγμάτευσης που έκανε με τον Ντιμιτρόφ στο Σούνιο, παρουσία και του Νίμιτς. Και βέβαια, ο Τσίπρας πρέπει να ενημέρωσε τον Καμμένο τι συζήτηση θα κάνει με τον Ζάεφ και πού θα επιμείνει. Το γεγονός ότι ο Καμμένος δεν έκανε δηλώσεις, ούτε άλλος από πλευράς ΑΝΕΛ, ούτε επαναλήφθηκαν εκείνα τα «ηρωικά» περί γκρεμίσματος της κυβέρνησης αν υπάρξει σύνθετο όνομα που θα περιλαμβάνει και τον όρο Μακεδονία, μας προϊδεάζει για το ότι έχει βρεθεί η… συναινετική γραμμή: ο Καμμένος δε θα ψηφίσει τη συμφωνία, αν και όταν υπάρξει, αλλά θα παραμείνει στην κυβέρνηση! Το είπε -εμμέσως πλην σαφώς- και ο Τζανακόπουλος στις αρχές της εβδομάδας. Πού να πάει ο Καμμένος, τώρα που έχουν ανοίξει τα εξοπλιστικά προγράμματα;
Στη Σόφια είχαμε τον Τσίπρα να… χαιρετίζει τη δήλωση Μητσοτάκη, ο οποίος είχε ταχθεί υπέρ μιας συνολικής και ενιαίας λύσης, η οποία δεν θα αφορά μόνο το erga omnes, αλλά και τη συνταγματική αλλαγή στην ΠΓΔΜ. «Ακουσα χθες με χαρά -και δεν το λέω με διάθεση πολιτικής αντιπαράθεσης- τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να τοποθετείται υπερασπίζοντας ουσιαστικά τη θέση της κυβέρνησης», δήλωσε ο Τσίπρας, για να του απαντήσει μετά από λίγο η ΝΔ ότι «αργά τη θυμήθηκε τη συναίνεση, όταν επί μήνες διαπραγματεύεται εν κρυπτώ, διχάζοντας τον ελληνικό λαό και χλευάζοντας τις ευαισθησίες του».
Βαδίζουν προς συμφωνία; Ετσι δείχνουν τα πράγματα ή τουλάχιστον έτσι θέλουν να δείχνουν (αν παίζουν το γνωστό blame game). Σε κάθε περίπτωση, το καθήκον της καταπολέμησης του εθνικιστικού μίσους πέφτει στις πλάτες εκείνων των δυνάμεων που διαχωρίζονται από τον «εθνικό κορμό», που δεν παπαγαλίζουν τα αντιεπιστημονικά δόγματα περί «τρισχιλιετούς ιστορίας του ελληνικού έθνους», που δεν αρνούνται την ύπαρξη του σλαβομακεδονικού έθνους και της μακεδονικής γλώσσας, που δεν «ντρέπονται» να καταγγείλουν τον πολύχρονο διωγμό που υπέστησαν οι Σλαβομακεδόνες στην Ελλάδα από τον μεγαλοελλαδίτικο εθνικισμό και το κράτος του. Αυτή είναι η βάση για την οικοδόμηση της φιλίας ανάμεσα στους δύο λαούς.
