Ευτυχώς που κατέφθασαν τα «Ραφάλ» και με το θόρυβο των κινητήρων τους σκέπασαν τις δηλώσεις Ροζάκη, που παραλίγο να χαλάσουν την εθνικιστική σούπα. Ο θόρυβος από τις δηλώσεις Ροζάκη κράτησε κάνα διήμερο και μετά ασχολήθηκαν όλοι με τα χρυσοπληρωμένη γαλλικά πολεμικά αεροπλάνα που έκοβαν βόλτες πάνω από την Ακρόπολη (η κορύφωση της εθνικιστικής αθλιότητας του ελληνικού αστισμού).
Τι είπε ο τέως υφυπουργός Εξωτερικών (κυβέρνηση Σημίτη), επί πολλά χρόνια επικεφαλής του συμβούλιου εμπειρογνωμόνων του ΥΠΕΞ, τέως αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστήριου Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, ομότιμος καθηγητής του ΕΚΠΑ και θεωρούμενος ως γκουρού του Διεθνούς Δικαίου στην Ελλάδα; Τα ίδια που έχει πει πολλές φορές και τα έχει γράψει σε άρθρα και βιβλία, υποστηρίζοντας πάντοτε τις απόψεις του «εκσυγχρονιστικού» ρεύματος περί αναζήτησης «ρεαλιστικής» λύσης στις ελληνοτουρκικές διαφορές.
Η διαφορά είναι πως αυτή τη φορά ο Ροζάκης δεν αναφέρθηκε σε προσωπικές του απόψεις, αλλά σε απόψεις που έχουν κατατεθεί από την ελληνική πλευρά στις διερευνητικές επαφές με την Τουρκία. Είπε συγκεκριμένα, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη στο Alpha Radio: «Προς το παρόν δεν έχουμε αίσθηση ότι η Τουρκία επιβαρύνει τις διερευνητικές. Ως εκ τούτου ενώ η Ελλάδα είναι καλόπιστη και προχωράει με μια πλήρη σειρά προτάσεων οι οποίες είναι εποικοδομητικές, με την έννοια ότι δεχόμαστε ίσως και τα 10 ν.μ. ως αιγιαλίτιδα ζώνη, η Τουρκία αρνείται να μας δώσει τη δυνατότητα να έχουμε 10 ή 12 νμ και στα ηπειρωτικά εδάφη…».
Ο τουρκικός Τύπος άρπαξε την ευκαιρία στον αέρα. «Η Ελλάδα παραιτήθηκε από το αίτημά της για επέκταση χωρικών υδάτων στα 12 μίλια», έγραφε η Star. «Η Ελλάδα υπαναχώρησε από το αίτημά της για επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 μίλια. Ο ισχυρισμός έγινε από τον πρώην υφυπουργό Εξωτερικών Χρήστο Ροζάκη. Ο Ροζάκης υποστήριξε ότι η Ελλάδα είχε αποδεχθεί τη φόρμουλα των 10 μιλίων, παραιτούμενη από το αίτημα των 12 μιλίων», μετέδωσε το ερντογανικό Α Ηaber.
Μολονότι οι εθνικισταράδες σήκωσαν και πάλι τα λάβαρα ενάντια στον «ενδοτισμό» (πρώτος έσπευσε ο Ανδρέας Λοβέρδος), το ΥΠΕΞ απάντησε με καθυστέρηση και με μια εξαιρετικά χλιαρή ανακοίνωση «διπλωματικών πηγών» (όχι του Δένδια), η οποία περιορίστηκε να σημειώσει ότι «πάγια θέση της Ελλάδας ήταν και παραμένει το αναφαίρετο δικαίωμα της χώρας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, όπως προβλέπεται ρητώς από το Διεθνές Δίκαιο και συγκεκριμένα τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS)».
Δεν είπε τίποτα διαφορετικό ο Ροζάκης ως προς το «δικαίωμα». Αλλο είναι το θέμα: μπορεί να εφαρμοστεί αυτο το δικαίωμα στο Αιγαίο; Αν είναι τόσο εύκολο, γιατί δεν το εφαρμόζουν; Δεν είναι μόνο το τουρκικό casus belli (που όσο να ‘ναι δεν ξεπερνιέται εύκολα «στην πράξη»). Είναι και το ότι μια γενική επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ναυτικά μίλια (δηλαδή όχι μόνο από το ηπειρωτικό τμήμα της χώρας αλλά και από τα νησιά) θα μετέτρεπε το Αιγαίο σε ελληνική λίμνη, μην αφήνοντας χώρο ούτε για την ελεύθερη διεθνή ναυσιπλοΐα, γεγονός που θα έφερνε το ελληνικό κράτος σε αντίθεση με όλες τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του πλανήτη. Ετσι και η Ελλάδα δοκίμαζε να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη στα 12 ν.μ. θα δικαιωνόταν διεθνώς η τουρκική πολιτική.
Πρέπει, λοιπόν, να γίνει ένα παζάρι με την Τουρκία. Αυτό που είπε ο Ροζάκης είναι πως το παζάρι γίνεται τώρα, στο πλαίσιο των ατέρμονων διερευνητικών επαφών. Δεν αναφέρθηκε σε κάτι που έχει γίνει στο παρελθόν (π.χ. επί κυβερνήσεων Σημίτη). Και σ’ αυτό ακριβώς τους χάλασε τη σούπα. Γιατί «είπε» αυτά που «πρέπει να γίνονται και να μη λέγονται».
Ο Ροζάκης είχε προηγουμένως εξηγήσει στο Πρώτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ πώς πρέπει να γίνει το παζάρι, λέγοντας πως, αν η συζήτηση ήταν καλόπιστη, θα έπρεπε να γυρίσουμε στις προηγούμενες θέσεις της Τουρκίας, η οποία είχε αποδεχθεί τα 12 ναυτικά μίλια για την ηπειρωτική χώρα και τα 6 ναυτικά μίλια για τα νησιά. «Εκεί η μόνη εύλογη προσπάθεια της Ελλάδας θα ήταν να συζητήσει όχι 6 ναυτικά μίλια για τα νησιά, αλλά κάποιο διαφορετικό εύρος, στα 8 ή στα 10 ναυτικά μίλια», προσέθεσε.
Ετσι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, με την εθνικιστική ρητορική στα ύψη και στις δυο όχθες του Αιγαίου, με τον Ερντογάν και τον Μητσοτάκη να αντιμετωπίζουν «χοντρά» εσωτερικά προβλήματα (διαφορετικά σε κάθε χώρα, όμως με αποτέλεσμα και στις δύο χώρες την πτώση της «δημοφιλίας» των κυβερνήσεων), δεν νομίζουμε ότι υπάρχουν περιθώρια επίτευξης κάποιας συμφωνίας στο άμεσο μέλλον. Οι «ρεαλιστικές» ιδέες, όμως, πρέπει να κυκλοφορούν, να «δουλεύονται» στην «κοινή γνώμη». Είναι το γνωστό δίπολο του ελληνικού αστικού εθνικισμού: από τη μια οι έξαλλοι εθνικιστές (και πολεμοκάπηλοι της πορδής), από την άλλη οι Ροζάκηδες του «ρεαλισμού».
ΥΓ. Περιττεύει να θυμίσουμε πως αν δεν καθοριστεί η αιγιαλίτιδα ζώνη, δεν μπορεί να καθοριστεί ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ, που εκτείνονται πέρα από την αιγιαλίτιδα ζώνη (χωρικά ύδατα).
