Με τη συνέχιση της συζήτησης επί του αιτήματος αναβολής της δίκης, που υπέβαλαν οι συνήγοροι της Ειρ. Αθανασάκη, συνεχίστηκε η διαδικασία στο έκτακτο τρομοδικείο του Κορυδαλλού.
Ο Κ. Αγαπίου, παίρνοντας το λόγο, υποστήριξε το αίτημα, δηλώνοντας ότι το θεωρεί ως αίτημα αναστολής και όχι αναβολής. Δεν μπορούμε –είπε- να θεωρούμε ως δεδομένο κάτι για το οποίο δεν υπάρχει τελεσίδικη απόφαση. Αλλωστε –κατέληξε- δεν γνωρίζουμε καν το σκεπτικό της απόφασης της προηγούμενης δίκης. Το αίτημα υποστήριξε και ο αυτεπαγγέλτως διορισθείς συνήγορός του κ. Βλάντης.
Ο συνήγορος του Α. Κανά, Α. Κούγιας, διαφοροποιήθηκε από τις απόψεις των υπόλοιπων υπερασπιστών. Το προηγούμενο δικαστήριο –είπε- θεώρησε παραγεγραμμένο το αδίκημα της συμμετοχής και είναι ευθέως παράτυπη η εισαγωγή αποσπάσματος της απόφασης εκείνης, γιατί απαγορεύεται ρητά από τον Κώδικα. Δήλωσε ότι έχει ευθεία αντίρρηση στο αίτημα της αναβολής, γιατί δεν έχει διευκρινιστεί ποιο τμήμα της απόφασης αυτού του δικαστηρίου θα αποτελεί οιονεί δεδικασμένο για την άλλη δίκη. Σύμφωνα με το σκεπτικό του Α. Κούγια, αυτό το δικαστήριο μπορεί να δικάσει καλύτερα από το προηγούμενο και να οδηγηθεί σε απαλλακτική απόφαση για τους κατηγορούμενους, η οποία θα αποτελέσει οιονεί δεδικασμένο για την έκβαση της άλλης δίκης στο δεύτερο βαθμό.
Ο τακτικός εισαγγελέας Μ. Ανδριωτέλλης είπε πως θα είχε νόημα το αίτημα αναβολής, αν υπήρχε κατηγορία με βάση το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα (τρομονόμος). Όμως τέτοια κατηγορία δεν υπάρχει και πουθενά στο διατακτικό του βουλεύματος δεν γίνεται αναφορά ή συσχετισμός των πράξεων που δικάζονται με το αδίκημα της συμμετοχής (187 ΠΚ). Το δικαστήριο μπορεί να μην ερευνήσει καθόλου τη συμμετοχή, αλλά μόνο τις εκρήξεις, αυτοτελώς. Αν ερευνήσει τη συμμετοχή θα το κάνει για το σχηματισμό της κρίσης του, για διερεύνηση κινήτρων, ελαφρυντικών κ.λπ. Γι’ αυτό και το αίτημα πρέπει να απορριφθεί ως νόμω και ουσία αβάσιμο.
Η πρόταση του εισαγγελέα αναδεικνύει όλα τα νομικά αδιέξοδα, τον τραγέλαφο αυτής της δίκης. Αν οι κατηγορούμενοι δικάζονταν μόνο για κάποιες εκρήξεις, τότε θα έπρεπε να δικάζονται σε Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο. Κι αν το δικαστήριο πρέπει να δικάσει αυτοτελώς τις εκρήξεις, τότε τι γυρεύουν στον κατάλογο των μαρτύρων ο Ζήσης, η Κυριακίδου και τ’ άλλα «καλόπαιδα»;
Αυτά επεσήμαναν στις δευτερολογίες τους οι συνήγοροι υπεράσπισης. Ο Α. Κωνσταντάκης υπενθύμισε στον εισαγγελέα, ότι στο σκεπτικό του βουλεύματος αναφέρεται συνεχώς ότι οι κατηγορούμενοι έκαναν τις εκρήξεις «ως μέλη της εγκληματικής οργάνωσης ΕΛΑ» και το βούλευμα είναι ενιαίο κείμενο. Ολο το βούλευμα είναι δομημένο πάνω σ’ αυτό το σκεπτικό. Προφανώς δεν μπορούσαν να δικαστούν για δεύτερη φορά με το 187 ΠΚ, όμως το σκεπτικό είναι σαφές: έδρασαν ως μέλη του ΕΛΑ και όχι ως κάποιοι που είχαν προσωπικές διαφορές με τη ΔΕΗ ή όποια άλλη κρατική υπηρεσία. Τις εκρήξεις τις έκανε μια οργάνωση και δεν μπορεί να γίνει αυτή η δίκη και να διερευνηθεί η σχέση των κατηγορούμενων με τις συγκεκριμένες κατηγορίες, αν προηγουμένως δεν κριθεί τελεσίδικα αν ήταν ή όχι μέλη αυτής της οργάνωσης.
Ο Δ. Τσοβόλας μίλησε περισσότερο πολιτικά, αναφερόμενος στις σκοπιμότητες αυτών των δικών, ενώ ο Σ. Καμπάνης έθεσε στο δικαστήριο το ερώτημα: αν οι κατηγορούμενοι δικάζονται μόνο για τις εκρήξεις, τότε γιατί δεν παραπέμφθηκαν στο Μικτό Ορκωτό; Τι τους συνδέει με τον Γιάννη Σερίφη, που έχει εντελώς διαφορετικές κατηγορίες, εκτός του ότι θεωρούνται όλοι μέλη της οργάνωσης ΕΛΑ;
Αίσθηση προκάλεσε η παρέμβαση του Χρήστου Τσιγαρίδα, μια παρέμβαση καθαρά πολιτική, που προκάλεσε κάποια μικρή ενόχληση στον πάντα ήρεμο πρόεδρο. Ακούμε για επίορκους δικαστές –είπε ο Χρ. Τσιγαρίδας- και εννοούν μόνο αυτούς που τα πιάνουν. Κανείς δεν μιλά για τους δικαστές που δικάζουν υπηρετώντας πολιτικές σκοπιμότητες και εκτελώντας πολιτικές εντολές. Αυτό ακριβώς έγινε στην προηγούμενη δίκη. Το δικαστήριο μας καταδίκασε εκτελώντας πολιτικές εντολές. Αυτό το βούλευμα βγήκε διαρκούσης της προηγούμενης δίκης. Πρώτη στόχευσή του ήταν να ασκήσει πίεση στο δικαστήριο. Φαίνεται πως δεν είχαν καμφθεί ακόμα κάποιες αντιστάσεις. Το αποτέλεσμα αυτής της πίεσης ήταν η καταδίκη μας, όπως έγινε. Εκείνο που επιδιώκουν τώρα, ενόψει της απόφασης που βγήκε, είναι να ξανακάνουν τη δίκη. Εκείνο που σας λέω, λοιπόν, είναι να πάρετε μια γενναία απόφαση και να σταματήσετε τώρα αυτή τη δίκη.
Το δικαστήριο αποσύρθηκε για διάσκεψη και όταν επανήλθε, ο πρόεδρος κ. Ι. Τέντες ανακοίνωσε πως η ιδιότητα των κατηγορουμένων ως μελών του ΕΛΑ, που αναφέρεται στο βούλευμα και αποτέλεσε ζήτημα προηγούμενης δίκης, δεν εμποδίζει το παρόν δικαστήριο να προχωρήσει στην εξέταση των κατηγοριών, γι’ αυτό και το αίτημα αναβολής της δίκης απορρίπτεται.
Αμέσως μετά, ο Δ. Τσοβόλας ζήτησε το λόγο και δήλωσε ότι παραιτείται από συνήγορος υπεράσπισης της Ειρ. Αθανασάκη, γιατί αυτή είναι δίκη σκοπιμότητας και όχι νομιμότητας.
Στη συνέχεια, ο Σ. Καμπάνης, συνήγορος του Χρ. Τσιγαρίδα, υπέβαλε ένσταση περί νομιμότητας της διαδικασίας – συγκρότησης του δικαστηρίου. Πρόκειται για τον γνωστό νόμο Πετσάλνικου (3090/2002), που έγινε για να ρυθμίσει θέματα των πολιτικών δικών, των «δικών τρομοκρατίας», όπως ονομάστηκαν. Οι συνήγοροι Σ. Καμπάνης, Γ. Κούρτοβικ και Α. Κωνσταντάκης είπαν πως προβάλλουν τη συγκεκριμένη ένσταση για λόγους αρχής. Επειδή ο συγκεκριμένος νόμος παραβιάζει την αρχή του φυσικού δικαστή και παραβιάζει το Σύνταγμα και την ΕΣΔΑ. Πρόκειται για έναν ad hoc νόμο –είπε ο Σ. Καμπάνης- προκειμένου να καθορίζονται οι συνθέσεις στις πολιτικές δίκες. Ο Α. Κωνσταντάκης σημείωσε πως οι τρομονόμοι που ψήφισαν τα δυο μεγάλα κόμματα αποτελούν την ευρωπαϊκή εκδοχή του Patriot Act, που η προτεσταντική σέχτα που κυβερνά την Αμερική επέβαλε στους υποτελείς τους. Δυστυχώς, στην Ελλάδα οι δικαστές νομιμοποιούν μόνοι τους μια διαδικασία που τους χωρίζει σε καλούς, καλύτερους και άριστους.
Ο τακτικός εισαγγελέας παραδέχτηκε πως ο συγκεκριμένος νόμος εισάγει εξαιρετικό δίκαιο, όμως κατά την κρίση του δεν παραβιάζει την αρχή του φυσικού δικαστή. Αντίθετα, ο Κατσαντώνης το χόντρυνε, λέγοντας πως μπορεί κανένας να έχει οποιαδήποτε άποψη για το νόμο, αλλά ο νόμος είναι νόμος και αυτός πρέπει να εφαρμόζεται. Για να εισπράξει την εύστοχη απάντηση από τον Α. Κωνσταντάκη: Και η χούντα αυτό έλεγε, ο νόμος είναι νόμος. Οταν όμως ο νόμος αντίκειται στο Σύνταγμα, δεν πρέπει να δεσμεύει το δικαστήριο. Ο Σ. Καμπάνης επανήλθε σημειώνοντας ότι διολισθαίνουμε συνεχώς σε λύσεις αυταρχικές, που αναιρούν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που αναγνωρίζει το ισχύον αστικό δημοκρατικό σύστημα.
Το δικαστήριο διέκοψε για την Τρίτη το πρωί, οπότε και θα ανακοινώσει την απόφασή του και για τη συγκεκριμένη ένσταση. Η πρόβλεψη δεν είναι δύσκολη. Θα την απορρίψει μετ’ επαίνων, όπως έκαναν και τα δυο προηγούμενα τρομοδικεία. Για να επιβεβαιωθεί για μια ακόμη φορά ότι εκείνο που μετράει σ’ αυτές τις μεγάλες πολιτικές δίκες είναι η σκοπιμότητα της εξουσίας και όχι η τήρηση του ισχύοντος δικαίου. Τι άλλη απόδειξη χρειαζόμαστε πέραν της άποψης του εισαγγελέα για εισαγωγή έκτακτου δικαίου, που όμως πρέπει να γίνει αποδεκτό; Επιχειρήματα δεν εισέφερε, ίσως γιατί θέλει να κρατήσει τη σοβαρότητά του. Γιατί το επιχείρημα για δίκες που αναμένεται να κρατήσουν πολύ και απαιτούν δικαστές με… αντοχή, δεν ευσταθεί, ειδικά γι’ αυτή τη δίκη. Από την άποψη του αριθμού των μαρτύρων είναι πολύ μικρότερη από άλλες δίκες του λεγόμενου κοινού ποινικού δικαίου, όμως σε καμιά τέτοια δίκη δεν εφαρμόστηκε ο νόμος του ορισμού των δικαστών και των εισαγγελέων από ένα εξαιρετικά μικρό σύνολο. Αυτός ο νόμος έχει εφαρμοστεί μόνο στις τρεις τρομοδίκες που έχουν γίνει μέχρι στιγμής.
ΥΓ: Στην αρχή της σημερινής διαδικασίας εμφανίστηκε ο Αλ. Κατσαντώνης και δήλωσε παράσταση πολιτικής αγωγής για τη χήρα Βέλιου και για 7 τραυματισθέντες στην έκρηξη κατά του αστυνομικού λεωφορείου στον Περισσό, κατά του Γιάννη Σερίφη. Ομως, παρόντες ήταν μόνο η χήρα Βέλιου και άλλοι δύο και μετά από παρέμβαση της υπεράσπισης η παράσταση έγινε δεκτή μόνο γι’ αυτούς τους τρεις και όχι για τους απόντες. Ζητούν αποζημίωση 40 ευρώ (!), για ψυχική οδύνη η χήρα Βέλιου και ηθική βλάβη οι υπόλοιποι. Αναρωτιέται κανείς, γιατί επιμένουν να παρίστανται ως πολιτική αγωγή και να μπαίνουν σε έξοδα, όταν ζητούν τέτοια ποσά; Αρα, η παρουσία τους μόνο από άποψη πολιτικής σκοπιμότητας μπορεί να εξηγηθεί. Ειδικά ενάντια στον Γ. Σερίφη, που και οι πέτρες σ’ αυτή τη χώρα ξέρουν για ποιο λόγο βρίσκεται κατηγορούμενος (και) σ’ αυτή την υπόθεση.
