Ο γνωστός Γιώργος Παπαχρήστος ανέλαβε να υπερασπιστεί (και) την άρνηση της νεοδημοκρατικής πλειοψηφίας και του προέδρου της Βουλής Τασούλα να κληθεί ο πρόεδρος της ΑΔΑΕ Χ. Ράμμος, που ζήτησε με επιστολή του να ενημερώσει την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής για σημαντικά ζητήματα της αρμοδιότητάς του. «Εχει πολύ παραμύθι αυτή η ιστορία με τη “συνταγματική εκτροπή“ που καταγγέλλει η αντιπολίτευση» γράφει ο Παπαχρήστος. Και εξηγεί (λέμε τώρα):
«Εγκειται δε το παραμύθι στο γεγονός ότι είναι η Βουλή εκείνη η οποία – πάντοτε! – καλεί φορείς ή πρόσωπα να την ενημερώσουν. Προηγούμενο να επιζητεί φορέας ή πρόσωπο να ενημερώσει τη Βουλή, αυτοβούλως, δεν υπάρχει. Αν συνέβαινε αυτό, θα μπορούσα και εγώ, ας πούμε, να αιτηθώ ακρόαση από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής για να περιγράψω μερικά ωραία θέματα που άπτονται είτε της δημοκρατικής νομιμότητας στη χώρα είτε της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων – συνέβησαν εις βάρος μου (όπως και εις βάρος διαφόρων άλλων) κατά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Πλην όμως δεν βλέπω ότι θα είχε επιτυχία κάποιο σχετικό διάβημα. Θα απορριπτόταν πριν καν υποβληθεί από τους πλέρια δημοκράτες συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ…»
Πρώτο, δε θα πήγαινε μόνος του ο Ράμμος, η Βουλή θα τον καλούσε. Ο Ράμμος έστειλε μια επιστολή και τους είπε «παιδιά, καλέστε με, γιατί έχω κάποια σοβαρά πράγματα να σας πω». Κι αυτοί έπρεπε να τον καλέσουν και αφού τον ακούσουν να κάνουν ό,τι θέλουν μ’ αυτά που θα τους πει. Δεύτερο, ο Ράμμος δεν είναι «ο πάσα ένας πολίτης», όπως ο Παπαχρήστος ή εμείς, είναι πρόεδρος ανεξάρτητης (ξανα-λέμε τώρα) Αρχής, που έχει υποχρέωση (υποχρέωση, όχι απλώς δικαίωμα) να ενημερώνει τη Βουλή.
Αρα… τόσο φτηνιάρης, ωρέ Γιώργη, εσύ που… σεμνύνεσαι να προβάλλεσαι ως… αγλάισμα της δημοσιογραφίας;
Φτήνιας συνέχεια
Συνεχίζει ο φτηνιάρης Γιώργης: «Ακόμη και αν η ΑΔΑΕ ανακάλυψε ότι από τις έρευνές της προέκυψε πως όντως παρακολουθούνταν μερικοί ή και οι περισσότεροι εξ όσων αναφέρονται στα δημοσιεύματα του Τύπου, μπορούσε να το επιβεβαιώσει ενώπιον της Επιτροπής Διαφάνειας της Βουλής; Οχι, διότι θα υπέπιπτε σε σκαστή παράνομη πράξη. Μπορούσε να επιβεβαιώσει ότι διαπίστωσε πως από τους έξι αναφερομένους στην επιστολή του “Λεγάμενου“ προς την ίδια παρακολουθούνταν δύο, τρεις, τέσσερις ή και όλοι; Ούτε αυτό μπορούσε να το κάνει. Αρα; Γενική ενημέρωση θα έκανε, και τίποτε περισσότερο. Ούτε νομιμοποιείται να έκανε κάτι άλλο».
Μήπως (λέμε μήπως) να μας έλεγες, ωρέ Γιώργη, ποια σκαστή παρανομία θα διέπραττε η AΔΑΕ αν ενημέρωνε τη Βουλή για το αν παρακολουθούνταν «νομίμως» ο Χατζηδάκης, ο Φλώρος και οι υπόλοιποι στραταίοι και γενικώς κάποια από τα τρανταχτά ονόματα που ακούστηκαν το τελευταίο διάστημα; Νόμος τάδε, άρθρο τάδε, παράγραφος τάδε, εδάφια τάδε. Γιατί ο νόμος που ψήφισε τον Δεκέμβρη ο φίλος σου ο Κούλης απαγορεύει να ανακοινώνεται η παρακολούθηση στους παρακολουθούμενους πριν από την παρέλευση τριετίας και με απόφαση τριμελούς επιτροπής (ΑΔΑΕ και δύο εισαγγελείς). Δεν απαγορεύει να ενημερωθεί η Βουλή και μάλιστα σε απόρρητη συνεδρίαση, όπως ζήτησε ο Ράμμος.
Και πώς ξέρει ο Παπαχρήστος τι θα έλεγε ο Ράμμος στη Βουλή; Δεν ξέχασε, ασφαλώς, ότι ο Ράμμος, από τον Ιούλη που ξέσπασε το σκάνδαλο των υποκλοπών, έχει εμφανιστεί κάμποσες φορές στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής και -σε αντίθεση με τους Δημητριάδη, Κοντολέοντα, Δεμίρη- ουδέποτε επικαλέστηκε το απόρρητο. Αντίθετα, έχει σταθερή άποψη ότι ενώπιον της Βουλής δεν ισχύει κανένα απόρρητο. Γιατί θα άλλαζε τώρα τη στάση του;
Βέβαια, θα έβγαιναν μετά οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και θα ψιθύριζαν «off the record» στ’ αυτιά των κοινοβουλευτικών συντακτών ότι ο Ράμμος είπε το και το. Τι θα έκαναν οι βουλευτές της ΝΔ, θα έλεγαν ότι ο Ράμμος δεν έδωσε ονόματα «νομίμως επισυνδεθέντων» αλλά είπε κάτι γενικότητες; Θα γέλαγε και το παρδαλό κατσίκι στην Κράψη. Το πιθανότερο είναι να έλεγαν πως δεν μπορούν να μιλήσουν γιατί δεσμεύονται από το απόρρητο. Ετσι, θα επιβεβαίωναν –εμμέσως πλην σαφέστατα- τις διαρροές των συριζαίων. Ο Ράμμος, πάντως, δε θα είχε καμιά ευθύνη, γιατί αυτός θα μιλούσε σε μια απόρρητη συνεδρίαση της Βουλής.
Επί τη βάσει της… δικής του νομοθεσίας, που δεσμεύει δήθεν τον πρόεδρο της ΑΔΑΕ να μην αποκαλύψει τίποτα ούτε στη Βουλή, ο Παπαχρήστος επιτιμά την κυβέρνηση για την άρνησή της: «Κακώς κατά τη γνώμη μου, αφού το πράγμα με το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων έχει φτάσει εδώ που έχει φτάσει. Δεν καταλαβαίνω τι είχε να φοβηθεί η κυβέρνηση αν ας πούμε γινόταν δεκτό» (το αίτημα να κληθεί ο Ράμμος).
Κάτι παραπάνω ξέρουν οι κυβερνητικοί και αρνήθηκαν, πετώντας τη μπάλα στην εξέδρα (για να κληθεί ο Ράμμος πρέπει να τον καλέσει η αντιπολίτευση –με πλειοψηφία 2/5- η οποία μπορεί να ασκήσει το δικαίωμα μια φορά το μήνα), μέχρι να δουν πώς θα μπορέσουν να μπλοκάρουν τον Ράμμο. Ο Παπαχρήστος θεωρεί τους αναγνώστες του Χαχόλους και τους πλασάρει το παραμύθι πως «όλο αυτό ανήκει στην κατηγορία “τζερτζελές να γίνεται“…» και κακώς ταράχτηκε η κυβέρνηση.
Υπάρχει, όμως, και μια άλλη ανάγνωση του παπαχρήστειου παραμυθιού: συμβουλή προς την κυβέρνηση να βρει τρόπο να βουλώσει το στόμα του Ράμμου και ενώπιον της Βουλής. Κάτι πιο αυταρχικό από τη γνωμοδότηση Ντογιάκου, δηλαδή. Ιδωμεν…
