Χτες το απόγευμα, ο υπουργός Χατζηδάκης έπαθε μια… έκλαμψη. Κάτι σαν το όραμα που, σύμφωνα με τη χριστιανική μυθολογία, είδε ο απηνής διώκτης των χριστιανών Σαούλ καθ’ οδόν προς τη Δαμασκό, και είχε ως αποτέλεσμα την πλήρη μεταστροφή του και τη μετατροπή του στον «απόστολο των εθνών Παύλο». ‘Η σαν το άλλο που «είδε» ο ρωμαίος αύγουστος Κωνσταντίνος, λίγο πριν από τη μάχη στη Μουλβία γέφυρα του Τίβερη, και τον οδήγησε στη νίκη επί του Μαξέντιου, στην κυριαρχία του επί σύμπαντος του ρωμαϊκού ιμπέριουμ και στην αναγνώριση του χριστιανισμού μέσω της καθιέρωσης ανεξιθρησκείας.
Ο Χατζηδάκης, λοιπόν, είδε το δικό του όραμα και διέταξε το Γραφείο Τύπου του ΥΠΕΝ να ανακοινώσει ότι «τηλεδιάσκεψη με στόχο την αντιμετώπιση του χρονίζοντος προβλήματος των ετοιμόρροπων κτισμάτων θα πραγματοποιηθεί αύριο, Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2020, στις 10:00, με πρωτοβουλία του υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Κωστή Χατζηδάκη».
Επρεπε να γίνει ο σεισμός της προηγούμενης βδομάδας, να χαθούν δυο έφηβοι που περπατούσαν ανέμελα στο δρόμο όταν τους καταπλάκωσε ένας ερειπωμένος τοίχος, για να θυμηθεί ο νεοφιλελεύθερος Χατζηδάκης ότι στη χώρα που δέχεται τη μεγαλύτερη ποσότητα σεισμικής ενέργειας στην Ευρώπη, πόλεις και χωριά είναι τίγκα στα ετοιμόρροπα κτίρια που ένας σεισμός μπορεί να τα σωριάσει πάνω στα κεφάλια ανυποψίαστων περαστικών.
Nα μην τον αδικούμε, όμως. Η αδιαφορία χαρακτηρίζει διαχρονικά όλες τις κυβερνήσεις και τους υπουργούς που πέρασαν απ’ αυτό το πόστο. Είμαστε σίγουροι ότι και ο Χατζηδάκης θ’ ακολουθήσει το δρόμο των προκατόχων του: σόου για ένα διάστημα και μετά όλα θα ξεχαστούν. Πώς έκαναν οι συριζαίοι με τα αυθαίρετα στις παραλίες, μετά τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι; Εστειλαν τις μπουλντόζες και γκρέμισαν μερικά κτίσματα (όλα παρατημένα), τράβηξαν πλάνα οι κάμερες και μετά όλα ξεχάστηκαν.
Αν δεν υπήρχαν τα δύο νεκρά παιδιά, δε θα υπήρχε ανάγκη ούτε για το σόου Χατζηδάκη. Θα μας έδειχναν συνεχώς πλάνα από την τραγωδία της Σμύρνης και θα μας έλεγαν «πόσο καλά είμαστε εμείς». H Σμύρνη των 4,3 εκατομμυρίων κατοίκων και των πολυόροφων κτιρίων μετράει αυτή τη στιγμή 85 νεκρούς που αναμένεται να αυξηθούν σε 120 (ο υπολογισμός γίνεται άτυπα από τις ίδιες τις τουρκικές αρχές, με βάση τους δηλωμένους αγνοούμενους). Η Σάμος των 33 χιλιάδων κατοίκων είχε δύο θύματα. Κάντε το λογαριασμό και θα διαπιστώσετε ότι η αναλογία νεκρών στο σύνολο του πληθυσμού είναι μεγαλύτερη στη Σάμο. Ας αφήσουμε, όμως, το παιχνίδι με τους αριθμούς, για να δούμε την ουσία.
Στη Σμύρνη φάνηκε και πάλι το μακάβριο πρόσωπο της εργολαβικής ασυδοσίας. Πολυόροφα κτίρια κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι. Η Σάμος γλίτωσε, από τη μια γιατί έχει κυρίως χαμηλά κτίρια και από την άλλη γιατί το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό σεισμικής ενέργειας κατευθύνθηκε προς την Τουρκία και έπληξε τη Σμύρνη. Καταρρεύσεις κτιρίων και πολλούς νεκρούς έχουμε δει και στην Ελλάδα, όποτε ο σεισμός χτύπησε μεγάλη πόλη. Ποιος ξεχνάει το σεισμό των 5,9 της κλίμακας Ρίχτερ, που «έδωσε» το ρήγμα της Πάρνηθας στις 7 Σεπτέμβρη του 1999, με τους 145 νεκρούς, οι περισσότεροι από τους οποίους σκοτώθηκαν σε τρία εργοστάσια που κατέρρευσαν (40 σκοτώθηκαν μόνο στη ΡΙΚΟΜΕΞ);
Τα ερειπωμένα κτίρια στα κέντρα των πόλεων και κωμοπόλεων της χώρας αποτελούν αναμφισβήτητα μια απειλή. Δεν είναι, όμως, η μόνη απειλή. Είναι η ορατή και γι’ αυτό προσφέρεται για πολιτική σπέκουλα, ιδιαίτερα μετά το τραγικό γεγονός της Σάμου. Τι γίνεται, όμως, με τα δημόσια κτίρια, που έπρεπε να έχουν ελεγχθεί για τη στατική αντοχή τους, δεδομένου ότι έχουν κατασκευαστεί παλαιότερα, όταν ίσχυαν χαλαρότεροι όροι αντισεισμικής μελέτης; Μιλάμε για σχολεία, για νοσοκομεία, για στρατώνες για κτίρια δημόσιων υπηρεσιών, στα οποία εργάζεται ή διαμένει πολύς κόσμος, ο οποίος μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις έχει αδυναμία άμεσης αντίδρασης.
Μετά από κάθε ισχυρό σεισμό, ιδιαίτερα όταν πλήττονται μεγάλες πόλεις και υπάρχουν θύματα, πολλά ή λίγα, ακούμε τις ίδιες υποσχέσεις για πρόγραμμα ελέγχου της στατικής επάρκειας όλων των δημόσιων κτιρίων. Ενα πρόγραμμα που έχει ξεπεράσει το γεφύρι της Αρτας. Το γεφύρι κάποια στιγμή τελείωσε και στέφει ακόμα περήφανο τον Αραχθο, όμως το πρόγραμμα ελέγχου της στατικής επάρκειας των δημόσιων κτιρίων είναι ακόμα στα χαρτιά και στέφει με ντροπή το ανάλγητο ελληνικό αστικό κράτος.
Το ίδιο ισχύει για τα ιδιωτικά κτίρια. Από τα συγκροτήματα κατοικιών μέχρι τα εργοστάσια. Ιδιαίτερα αυτά που χτίστηκαν παλιά και στο άρπα-κόλλα. Κανένας έλεγχος στατικής επάρκειας, με βάση τον ισχύοντα αντισεισμικό κανονισμό δεν έχει γίνει. Το κράτος αδιαφορεί, οι υπηρεσίες αδιαφορούν, οι καπιταλιστές δεν έχουν καμιά ανάγκη να δώσουν λεφτά για κάτι που θεωρούν… αντιπαραγωγικό.
Γι’ αυτό, όταν βλέπουμε τον πόνο και το σπαραγμό πάνω στα ερείπια της Σμύρνης, να μην συμπάσχουμε μόνο με τον αδελφό τουρκικό λαό. Να βλέπουμε εικόνες από το μέλλον των δικών μας πόλεων. Οι αρχαίοι Ελληνες, έδωσαν στο σεισμό τη μορφή του μυθικού γίγαντα Εγκέλαδου. Από τότε πέρασαν χιλιάδες χρόνια, στη διάρκεια των οποίων συσσωρεύτηκε πολλή γνώση. Από τα πρώτα χρόνια μας στο σχολείο, ακούμε τους δασκάλους να μας λένε ότι ζούμε στην πιο σεισμογενή χώρα της Ευρώπης και γι’ αυτό θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με το σεισμό. Σωστά. Ας μη μάθουμε, όμως, να ζούμε με την καπιταλιστική ασυδοσία και την κρατική αναλγησία και ανηθικότητα. Ας απαιτήσουμε αντισεισμική θωράκιση, όπως επιβάλλεται.
