Ο αυτοκρατορίσκος Κούλης φαίνεται πως έχασε κάθε μέτρο, βλέποντας το σύνολο των Συγκλήτων να του αντιγυρίζει το νομοσχέδιο για τα ΑΕΙ, να ζητάει διορθώσεις και περαιτέρω «διαβούλευση» και να απορρίπτει συλλήβδην τα Συμβούλια Διοίκησης που αποτελούν την κορωνίδα του επιχειρηματικού πανεπιστήμιου.
Εχει μεγάλο εκνευρισμό από την επίθεση που δέχεται η ατμομηχανή της μεγάλης ιδεολογικής μάχης (κατά δήλωσή του) που προτίθεται να δώσει με πυρήνα το νεοφιλελεύθερο νομοσχέδιο ισοπέδωσης του δημόσιου Πανεπιστήμιου.
Αυτό φανερώνει η επίθεση που έκανε στις διοικήσεις των ΑΕΙ, που ως υψηλόβαθμο πανεπιστημιακό κατεστημένο είναι σημαντικός μοχλός του αστικού συστήματος εξουσίας, ενώ κατά τεκμήριο δεν αποτελείται από τίποτε επαναστάτες.
Χαρακτηρίζοντας το νομοσχέδιο «επανάσταση», ο Μητσοτάκης μίλησε με ιταμό και απαξιωτικό τρόπο για τα μέλη των διοικήσεων των ΑΕΙ, που αντιδρούν γιατί, λέει, θα χάσουν την εξουσία που έχουν ως τώρα: «Το νομοσχέδιο για την Παιδεία στο οποίο αναφερθήκατε είναι μια επανάσταση. Και κακώς η συζήτηση περιορίζεται μόνο στον τρόπο διοίκησης των πανεπιστημίων. Αυτό αφορά 500 άτομα. Οι οποίοι κάποιοι μπορεί να αισθάνονται ότι μπορούν να χάνουν πρόσβαση στην πανεπιστημιακή εξουσία».
Βέβαια, στο νομοσχέδιο δεν αντιδρούν μόνο οι κεφαλές των ΑΕΙ. Αυτές, μάλιστα έχουν τις ηπιότερες αντιδράσεις, αφού δέχονται ως θετικές πολλές από τις ρυθμίσεις που προωθούν το πανεπιστήμιο Α.Ε. (δείτε εδώ και εδώ).
Αντιδρά -και μάλιστα πολύ έντονα- το σύνολο των μελών ΔΕΠ (δείτε εδώ και εδώ), η ΠΟΣΔΕΠ και βεβαίως οι φοιτητές, που το απορρίπτουν στο σύνολό του. Και επειδή ο Μητσοτάκης βλέπει το θερμό φθινόπωρο που έρχεται και τον κίνδυνο η «μεταρρύθμισή» του να μείνει στα χαρτιά, όπως πολλές φορές συνέβη με αντιεκπαιδευτικούς νόμους στο παρελθόν -αν και θα την ψηφίσει ο κυβερνητικός λόχος-, εκνευρίζεται, πανικοβάλλεται και ανοίγει μέτωπο και με τις Συγκλήτους.
Τα παραπάνω, ο Κούλης τα δήλωσε σε συζήτηση που είχε με τον πρόεδρο του ΣΕΒ, Δ. Παπαλεξόπουλο, στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης του ΣΕΒ, με συντονιστή τον θλιβερό και αναφανδόν πλέον υπερασπιστή του συστήματος, Παύλο Τσίμα.
Εχοντας απέναντί του τον εκπρόσωπο των βιομήχανων, ο Κούλης έδωσε το στίγμα του νέου νόμου-πλαίσιο: τη δυνατότητα των καπιταλιστών να παρεμβαίνουν στα Πανεπιστήμια όλο και πιο έντονα με γνώμονα τα δικά τους επιχειρηματικά συμφέροντα και την αύξηση της κερδοφορίας τους και την πλήρη σύνδεση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων με τις επιχειρήσεις.
Διαφήμισε τα βιομηχανικά διδακτορικά, τα Κέντρα Διά Βίου (α)μάθειας, στα οποία οι καπιταλιστές έχουν λόγο στα προγράμματα σπουδών, την εξασφάλιση τσάμπα ή φθηνού εργατικού δυναμικού μέσω της μαθητείας και της «πρακτικής άσκησης» και ζήτησε από τους βιομήχανους να δεσμευτούν σε συγκεκριμένα αριθμητικά μεγέθη, μιας και αυτός τους κάνει όλα τα χατίρια, τα οποία, όμως, πρέπει να φανεί ότι «περπατούν» και στην πράξη.
Συγκεκριμένα, απευθυνόμενος στον Παπαλεξόπουλο, ο Μητσοτάκης, είπε τα εξής:
«Ας δούμε, όμως, όλα τα υπόλοιπα. Τα βιομηχανικά διδακτορικά, τη δυνατότητα των πανεπιστημίων να δημιουργούν τα ίδια Κέντρα Δια Βίου Μάθησης, ώστε να μπορείτε να πηγαίνετε σε ένα πανεπιστήμιο και να δρομολογείτε ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα επιμόρφωσης και κατάρτισης των στελεχών σας, είτε ως ΣΕΒ, είτε ως ατομική επιχείρηση.
Τη μαθητεία. Αλλά εκεί σάς θέλουμε αρωγούς. Πρέπει να δώσετε περισσότερες ευκαιρίες και να ανοίξετε περισσότερες θέσεις εργασίας για φοιτητές, ώστε να μπορούν να έχουν εμπειρία με την πραγματική οικονομία. Και εδώ θα χρειαστούμε συγκεκριμένες δεσμεύσεις, από εσάς και από τις επιχειρήσεις.
Αριθμούς συγκεκριμένους σε κλάδους. Τι μπορούμε πραγματικά να κάνουμε στο επίπεδο αυτό. Το ενδιαφέρον υπάρχει και σπάμε για πρώτη φορά αυτό το στεγανό το οποίο υπήρχε: τα πανεπιστήμια από τη μια πλευρά, οι επιχειρήσεις από την άλλη. Η κοινωνία είναι απολύτως ώριμη για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε σε τέτοιες τομές» (οι εμφάσεις δικές μας).
Γιούλα Γκεσούλη
