Τρομοκρατικές διώξεις

Ενα πανεπιστήμιο σε στενή σύνδεση με τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, ένα πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί το ίδιο ως ΑΕ, με στρατηγική την «ανταποδοτικότητα» και την «ανταγωνιστικότητα», ένα πανεπιστήμιο-νεκροταφείο με φοιτητές και εργαζόμενους ζωντανούς-νεκρούς, δεμένους πισθάγκωνα στους στόχους αυτούς, που δε θα αγωνιούν, δε θα διαμαρτύρονται, δε θα αγωνίζονται είναι ο ευσεβής πόθος του αστισμού.
 
Το σκοπό αυτό πασχίζει και ο ελληνικός καπιταλισμός να προωθήσει εδώ και δυο δεκαετίες περίπου (αφετηρία κυρίως η Διακήρυξη της Μπολόνια), άλλοτε επιθετικά και άλλοτε με πλάγια μέσα, διώκοντας κάθε αντίθετη φωνή που υψώνεται διεκδικητικά, καταστέλλοντας με μανία κάθε αγωνιστική ανάταση στον πανεπιστημιακό χώρο.
 
Νόμοι που προωθούν το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο και καταργούν το πανεπιστημιακό άσυλο πέρασαν πολλές φορές διά πυρός και σιδήρου, φοιτητικοί αγώνες συκοφαντήθηκαν και κατεστάλησαν, απεργίες εργαζόμενων χτυπήθηκαν. Αποκορύφωμα αποτέλεσε η μεγαλειώδης απεργία των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ που χρειάστηκε ν’ αντιπαλέψει με χίλιους «δαίμονες» και υπήρξε σταθμός, σφραγίζοντας το 2013, με τη διάρκεια, την αποφασιστικότητα και τα ιδιαίτερα ποιοτικά χαρακτηριστικά της, που άφησαν παρακαταθήκες για το εκπαιδευτικό και εργατικό κίνημα.
 
Ολο αυτό το διάστημα στήθηκε πολλές φορές βιομηχανία διώξεων, ενάντια σε κάθε αγωνιστή, συλλογικότητα ή σωματείο που αντιστάθηκε και αντιστέκεται στη μνημονιακή βαρβαρότητα.
 
Οι δίκες που θα γίνουν στις 13  του Μάρτη  2018 στο Ζ’ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών εναντίον των διοικητικών υπαλλήλων Αθηνάς Αλεξανδρή και Βανέσσας Πεντογάλου και εναντίον του Παναγιώτη Σωτήρη, διδάσκοντος στο ΕΑΠ, πρώην μέλους της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΠΟΣΔΕΠ, και στις 29 του Μάρτη στο Θ' Πλημμελειοδικείο Αθηνών κατά του Χρήστου Ξαγοράκη, πρώην φοιτητή του ΕΚΠΑ, είναι ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα των διώξεων.
 
Σε ανακοίνωσή του, με την  οποία καταγγέλλεται η ποινικοποίηση των αγώνων και της συνδικαλιστικής – αγωνιστικής δράσης εργαζόμενων και φοιτητών, ο Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) αναφέρει:
 
«Κατηγορούνται  (οι ανωτέρω) ότι “υποχρέωσαν διά της βίας τον Θ. Φορτσάκη να παραμείνει παρά τη θέλησή του, για βραχύ χρονικό διάστημα, εντός της αίθουσας όπου επρόκειτο να διεξαχθεί η συνεδρίαση της Συγκλήτου […] καθώς με το σώμα τους έφραζαν την πόρτα […] και στη συνέχεια κλείδωσαν αυτή, εξαναγκάζοντάς τον με αυτόν τον τρόπο να παραμείνει, ακουσίως, περιορισμένος για βραχύ χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να στερηθεί κατά το χρόνο αυτό, χωρίς τη θέλησή του, την ελευθερία της κίνησης“».
 
Ο τέως πρύτανης του ΕΚΠΑ, Θ. Φορτσάκης, ζήτησε την ποινική δίωξη των συναδέλφων μας για γεγονότα που ο ίδιος δημιούργησε στη συνεδρίαση της Συγκλήτου στις 30/10/2014, τα οποία φρόντισε να μεταδοθούν απευθείας στο πανελλήνιο, στο πλαίσιο του δικής του παραγωγής σίριαλ “Νόμος και Τάξη“. Για να στήσει τελικά την πολιτική του καριέρα πάνω στο δημόσιο πανεπιστήμιο, το οποίο κατά τα λοιπά δε σεβάστηκε, πάνω σε σπασμένα κεφάλια φοιτητών από τις δυνάμεις των ΜΑΤ και σε διώξεις εργαζομένων, φοιτητών και διδασκόντων…».
 
Οι αγώνες των φοιτητών που προηγήθηκαν και είχαν στόχο την αποτροπή εφαρμογής του νόμου-ταφόπλακα  για το δημόσιο πανεπιστήμιο, του νόμου Διαμαντοπούλου, ήταν στην ουσία η αιτία που έκανε έξαλλο τον Φορτσάκη, τότε πρύτανη του ΕΚΠΑ και σήμερα ευρωβουλευτή της ΝΔ.
 
Θυμίζουμε τα γεγονότα:
 
Τη Δευτέρα, 13 του Οκτώβρη 2014, ομάδες φοιτητών προσπάθησαν να προσεγγίσουν το κεντρικό κτίριο της πρυτανείας στα Προπύλαια, για να διαμαρτυρηθούν για τους νόμους-εκτρώματα (Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου), τη διαγραφή των λεγόμενων «αιώνιων φοιτητών» και την εγκατάσταση εταιριών «σεκιούριτι» στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Η προσπάθεια προσέγγισης των φοιτητών στο κτίριο της πρυτανείας υπήρξε μάταιη, γιατί ο πρύτανης Φορτσάκης κλείδωσε το κτίριο του πανεπιστήμιου, μαζί με τους εργαζόμενούς του μέσα (επέβαλε λοκ άουτ) και παράλληλα κάλεσε τα μαντρόσκυλα των ΜΑΤ να εμποδίσουν τη φοιτητική κινητοποίηση.
 
Τα ΜΑΤ έκλεισαν όλες τις διόδους προς το πανεπιστήμιο και δεν επέτρεπαν στους φοιτητές να προσεγγίσουν, αλλά ούτε ακόμη και να μπουν στο μετρό, όπως κατήγγειλαν οι ίδιοι οι φοιτητές.
 
Στη συνέχεια τα ΜΑΤ εγκαταστάθηκαν μόνιμα στο χώρο γύρω από το πανεπιστήμιο και ο Φορτσάκης κρατούσε μανταλωμένη την πρυτανεία.
 
Εξω, λοιπόν, από το κτίριο της πρυτανείας, στο οποίο ο Φορτσάκης επέβαλε λοκ άουτ, κατέφθασαν η Επιθεώρηση Εργασίας, μετά από καταγγελία της ΑΔΕΔΥ, αλλά και νέα φοιτητική συγκέντρωση, την οποία τα μαντρόσκυλα των αφεντικών διέλυσαν με χημικά. Μέσα στο κτίριο-φυλακή οι εργαζόμενοι διπλομανταλωμένοι «εξέτιαν ποινή» αναγκαστικής εργασίας, ενώ δεν επιτρεπόταν η είσοδος σε αντιπροσωπία της ΑΔΕΔΥ.
 
Τελικά, φοιτητές και διοικητικοί υπάλληλοι κατόρθωσαν να μπουν στο κτίριο της πρυτανείας, όταν κατέφθασαν εκεί και ζήτησαν να συναντηθούν με τις πρυτανικές αρχές βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που τότε ως αντιπολίτευση είχε λόγους να «το παίζει» λάβρος υπέρ των δικαιωμάτων φοιτητών και εργαζόμενων.
 
Εξαλλος ο Φορτσάκης, βγάζοντας όλο το φασιστικό του μένος, επιδόθηκε σε ανακοινώσεις που έφεραν στο μυαλό μας τις άγριες καταστάσεις στα πανεπιστήμια την περίοδο της χούντας, όταν δεν επιτρεπόταν οι φοιτητικές συνελεύσεις χωρίς άδεια, όταν οι φύλακες-ρουφιάνοι έκαναν face control στις πύλες και το σπουδαστικό της ασφάλειας είχε έντονη και απροκάλυπτη παρουσία στα Ιδρύματα. Και τι δεν είπε! Κατήγγειλε τους φοιτητές ότι πραγματοποιούν «συνάντηση- συνέλευση σε αίθουσα του κτιρίου με εγκατάσταση μικροφωνικών και μεγαφωνικών συστημάτων!» «χωρίς σχετική άδεια», ενώ ακολουθώντας πιστά τη γραμμή Σαμαρά, στην κόντρα με τον ΣΥΡΙΖΑ, απέδωσε στους βουλευτές του ευθύνες που συνιστούν  «πολιτειακή ανωμαλία, βία και αντισυνταγματική συμπεριφορά»!
 
Δίπλα του είχε όλον τον συρφετό των ΜΜΕ, τη φράου Αννα Διαμαντοπούλου και τον Σταύρο Θεοδωράκη του Ποταμιού (εξέδωσαν σχετικές ανακοινώσεις).
 
Στο ίδιο κλίμα με τον Φορτσάκη, το Πανεπιστήμιο της Αθήνας, έβγαλε ανακοίνωση, με την οποία αντιληφθήκαμε τα νέα ήθη που επικρατούσαν πλέον σε αρκετές σχολές (επίδειξη φοιτητικής ταυτότητας για να μπει κανείς στους πανεπιστημιακούς χώρους, «φουσκωτοί» ιδιωτικών εταιριών με αλεξίσφαιρα γιλέκα στις πόρτες, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, εισβολή των δυνάμεων καταστολής όταν γίνονται φοιτητικές κινητοποιήσεις, απεργίες εργαζόμενων, κ.λπ.).
 
Χρειάστηκε η επιμονή και ο αγώνας των φοιτητών και των διοικητικών υπάλληλων του ΕΚΠΑ για να αναγκαστεί ο Φορτσάκης, να συναντηθεί στις 22 του Οχτώβρη με μέλη του ΔΣ και την εκπρόσωπο στη Σύγκλητο του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστήμιου Αθηνών.
 
Παρόλ’ αυτά, ο Φορτσάκης επέμενε στη θέση για ελεγχόμενη πρόσβαση στο κτίριο της Πρυτανείας (οι εργαζόμενοι με ειδική κάρτα, οι φοιτητές καθόλου, καθόσον υπήρχε πρόθεση να μεταφερθούν οι υπηρεσίες που τους αφορούν σε άλλα κτίρια), στη θέση του για «πανεπιστημιακή αστυνομία», έχοντας και τις πλάτες του τότε υπουργού Παιδείας Ανδρέα Λοβέρδου, που δήλωσε σε συνέντευξη: «Το πόσος θα είναι ο έλεγχος, πού θα είναι, δεν το αποφασίζει το Υπουργείο Παιδείας, αλλά τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ. Συνεπώς εγώ δεν έχω κανένα περιθώριο να παρέμβω, απλώς μπορώ να έχω άποψη ως Υπουργείο Παιδείας και η άποψή μας είναι θετική, δηλαδή υπέρ του κ. Φορτσάκη».
 
Τα γεγονότα αυτά ήταν η αφορμή για να ξεκινήσουν οι πρώτες διώξεις. Σε πολλούς διοικητικούς υπάλληλους ασκήθηκε αυτεπάγγελτη δίωξη για «παράβαση καθήκοντος» και «πλαστογραφία»!
 
Στις 30 του Οκτώβρη συνεδρίαζε η Σύγκλητος του ΕΚΠΑ για τα θέματα της «φύλαξης», της καθαριότητας, των μετεγγραφών και της διαγραφής των «αιώνιων φοιτητών» (νόμος Διαμαντοπούλου). Φοιτητές μπήκαν στην αίθουσα της Πρυτανείας ζητώντας να λάβουν μέρος στη διαδικασία. Ο Φορτσάκης απαίτησε να φύγουν από την αίθουσα, οι φοιτητές δεν το έπραξαν, ο Φορτσάκης απείλησε ότι θα φωνάξει την αστυνομία, διέκοψε τη συνεδρίαση και στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι οι πόρτες είχαν κλείσει και δεν μπορούσε να βγει έξω. Για περίπου μία ώρα συνεχίστηκε η αντιπαράθεση Φορτσάκη-φοιτητών.
 
Η συνεδρίαση επαναλήφθηκε το επόμενο Σάββατο, χωρίς τους φοιτητές, η παρουσία των οποίων αποκλείστηκε από ισχυρές δυνάμεις των ΜΑΤ, που είχαν ζώσει το κτίριο.
 
Ο τότε πρωθυπουργός Σαμαράς έσπευσε να συγχαρεί τηλεφωνικώς τον Φορτσάκη. Την πολιτική του «νόμος και τάξη» εκθείασε ο Σαμαράς και σε ομιλία του στην ΟΝΝΕΔ, κατά την οποία χαρακτήρισε «θρασίμια που δεν έχουν αγωγή από την οικογένειά τους και δεν έχουν μάθει το πρώτο μάθημα δημοκρατίας, να σέβονται την γνώμη των άλλων», τους φοιτητές που αγωνίζονται.
 
Γιούλα Γκεσούλη