Μην έχοντας διαφωνίες με την άσκηση της μνημονιακής πολιτικής -την οποία οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ υλοποιούν με περισσή συνέπεια και επιμονή, γι’ αυτό και αποτελούν σ’ αυτήν τη φάση τους πιο αξιόπιστους συνομιλητές των ιμπεριαλιστών δανειστών-, η ΝΔ έχει βάλει ψηλά στην αντιπολιτευτική της ατζέντα το ζήτημα της λεγόμενης «βίας και ανομίας» στα πανεπιστήμια. Πίσω από την προπαγάνδα της αυτή, που συντηρεί πότε με εσκεμμένες επισκέψεις του Κυρ. Μητσοτάκη στο Πανεπιστήμιο Αθήνας και το πεζοδρόμιο του Οικονομικού Πανεπιστήμιου και πότε με δηλώσεις και Ερωτήσεις στη Βουλή, κρύβονται οι πραγματικές προθέσεις της, που είναι η πλήρης και καθαρή κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Ο ίδιος ο Μητσοτάκης, γνωστός πωρωμένος νεοφιλελεύθερος, φρόντισε να το κάνει αυτό ξεκάθαρο: «Ενας από τους πρώτους νόμους της ΝΔ θα είναι η άμεση αλλαγή του θεσμικού πλαισίου για το άσυλο, ώστε να μην υπάρχει καμία γκρίζα ζώνη σχετικά με την αυτεπάγγελτη επέμβαση της Αστυνομίας σε περιπτώσεις αξιόποινων πράξεων», «το άσυλο θα αποκτήσει ξανά το πραγματικό του νόημα. Και το δημόσιο πανεπιστήμιο θα σταματήσει να είναι άντρο βίας και ανομίας».
Η καθαρή κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, και όχι η διατήρηση ενός ασύλου-φάντασμα, όπως προβλέπει η ψευδεπίγραφη ρύθμιση των συριζαίων, την οποία και θα υπενθυμίσουμε αναλυτικά παρακάτω, δεν είναι μια απλή ιδεολογική λόξα του Μητσοτάκη και της ΝΔ. Το κόμμα αυτό, ως γνήσιος και απροκάλυπτος εκφραστής των συμφερόντων του κεφαλαίου, θέλει να απελευθερώσει τη δραστηριοποίηση των καπιταλιστών σε όλα τα επίπεδα (εξ ου και η θέση για την κατάργηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και τον χωρίς όρους και όρια εναγκαλισμό των πανεπιστημίων με την καπιταλιστική αγορά και τις επιχειρήσεις), γι’ αυτό και φροντίζει να διακηρύττει τη στρατηγική του αυτή, στον ανταγωνισμό του για την εξουσία.
«Η ανεξέλεγκτη βία και ανομία στα πανεπιστήμια» ήταν το θέμα της νέας επίκαιρης ερώτησης της βουλευτού και τομεάρχη Παιδείας της ΝΔ Νίκης Κεραμέως και αυτήν τη φορά, η οποία επανέλαβε ως συμπέρασμα τη γνωστή θέση της ΝΔ: «Εμείς, ως υπεύθυνη αξιωματική αντιπολίτευση, έχουμε ξεκάθαρη θέση: αυτεπάγγελτη επέμβαση των αρχών για κάθε αξιόποινη πράξη, όπως ακριβώς συμβαίνει για οποιαδήποτε αξιόποινη πράξη σε οποιονδήποτε άλλον χώρο της επικράτειας. Και αυτό δεν είναι αστυνομοκρατία. Ζητάμε αυτεπάγγελτη επέμβαση των αρχών για κάθε αξιόποινη πράξη για να μπορεί κανείς στο ελληνικό δημόσιο Πανεπιστήμιο να μιλάει ελεύθερα, να σκέφτεται ελεύθερα, να διεξάγει έρευνα ελεύθερα, χωρίς να φοβάται, χωρίς να τρομοκρατείται, όπως συμβαίνει οπουδήποτε αλλού στη χώρα. Γιατί δυστυχώς σήμερα η ελευθερία λόγου και έκφρασης, ως ατομικό δικαίωμα, δεν προστατεύεται μόνο στο χώρο των Τριτοβάθμιων Ιδρυμάτων».
Το ίδιο περιεχόμενο είχε και η ερώτηση του αναπληρωτή τομεάρχη Εσωτερικών της ΝΔ, αρμόδιου για «θέματα Προστασίας του Πολίτη» Μάξιμου Χαρακόπουλου, προς τους Κώστα Γαβρόγλου και Νίκο Τόσκα: «Το πρόβλημα της ανομίας στη χώρα καθίσταται καθημερινά ολοένα και οξύτερο. Η κατάσταση, ιδιαιτέρως, στον χώρο των Πανεπιστημίων έχει κυριολεκτικά ξεφύγει, λόγω του περιβόητου νόμου για το άσυλο της ασυδοσίας. Τα πανεπιστημιακά ιδρύματα έχουν παραδοθεί σε κάθε είδους παρανόμους και “μπαχαλάκηδες”, που σκορπούν τον φόβο σε διδάσκοντες και φοιτητές, οι οποίοι με τη σειρά τους απευθύνουν κραυγή απόγνωσης, χωρίς δυστυχώς, να βρίσκουν ουδεμία ανταπόκριση».
Απαντώντας, ο υπουργός Παιδείας, αφενός υπεραμύνθηκε της γνωστής διάταξης του νόμου της συγκυβέρνησης (γνωστός και ως νόμος Γαβρόγλου για την Ανώτατη Εκπαίδευση), αφετέρου υπενθύμισε και πάλι τη συγκρότηση της 12μελούς Επιτροπής υπό τον καθηγητή και βουλευτή Νίκο Παρασκευόπουλο, «η οποία σε συνεργασία με τις διοικήσεις των Πανεπιστημίων θα εξετάσει και θα προτείνει συγκεκριμένες λύσεις σε ζητήματα που αφορούν στην ακαδημαϊκή ελευθερία, στην ειρήνη και στην παραβατικότητα στους χώρους των ΑΕΙ».
Τι σηματοδοτεί η ίδρυση αυτής της Επιτροπής;
♦ Πρώτον, ότι οι συριζαίοι, παίζοντας το ρόλο του συστήματος, είναι πρόθυμοι να ανοίξουν θέμα «ανομίας» στα πανεπιστήμια, αν και τέτοιο δεν αποτελεί, κατά τα λεγόμενα του Κ. Γαβρόγλου, γενικευμένο φαινόμενο. Πίσω από τον όρο κρύβεται η εσκεμμένη ταύτιση των «παράνομων», αλλοδαπών κυρίως, μικροεμπόρων τους οποίους εκμεταλλεύονται κυκλώματα διακίνησης προϊόντων και των ναρκομαφιών με τα στέκια πολιτικών συλλογικοτήτων και παρατάξεων, που εδρεύουν στους πανεπιστημιακούς χώρους.
♦ Δεύτερον, η φιλολογία περί «ανομίας» θέτει υποχρεωτικά επί τάπητος ζήτημα κατάργησης του ασύλου. Εκεί, άλλωστε, παραπέμπει και η φράση Γαβρόγλου, ότι η Επιτροπή «θα εξετάσει και θα προτείνει συγκεκριμένες λύσεις».
♦ Τρίτον, επιβεβαιώνεται, με αφορμή και αυτό το ζήτημα, η σταθερή προσήλωση και της συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στη διαμόρφωση ενός πανεπιστήμιου που αναζητά πόρους από «τρίτους» για να επιβιώσει, που νομιμοποιεί τα δίδακτρα (για την ώρα στα μεταπτυχιακά), που έχει δεσμούς με επιχειρηματικά συμφέροντα, που συμπορεύεται και συναρτάται με τις στρατηγικές που υιοθετούνται για τις καπιταλιστικές οικονομίες από τα αστικά κράτη, που παρέχει πτυχία πολλών ταχυτήτων για κάθε «τσέπη», που συμβάλλει στην απάτη της «διά βίου μάθησης». Γι’ αυτό και απαιτεί «τάξη και ασφάλεια» και σιγή νεκροταφείου, με φοιτητές και εργαζόμενους ζωντανούς-νεκρούς, δεμένους πισθάγκωνα στους στόχους αυτούς, που δε θα αγωνιούν, δε θα διαμαρτύρονται, δε θα αγωνίζονται.
Αναμένονται, λοιπόν, νέες τροποποιήσεις της ψευδεπίγραφης σχετικής διάταξης για το άσυλο, που θέσπισαν οι συριζαίοι, προφανώς σε αντιδραστικότερη κατεύθυνση, ενώ τα αστικά ΜΜΕ, σαν έτοιμα από καιρό, με πηχιαίους τρομοκρατικούς τίτλους, ανέλαβαν να σπρώξουν ακόμη πιο δεξιά την επιτροπή Παρασκευόπουλου.
Ο νόμος Γαβρόγλου για το άσυλο
Το άσυλο ορίζεται ως «ακαδημαϊκό» και αναγνωρίζεται «για την κατοχύρωση… των ακαδημαϊκών ελευθεριών στην έρευνα και τη διδασκαλία… την προστασία του δικαιώματος στη γνώση και τη μάθηση, έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει.
Επέμβαση δημόσιας δύναμης σε χώρους των Α.Ε.Ι. επιτρέπεται αυτεπαγγέλτως σε περιπτώσεις κακουργημάτων και εγκλημάτων κατά της ζωής και ύστερα από απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση» (οι εμφάσεις δικές μας).
Συμπέρασμα:
♦ Το άσυλο ορίζεται μόνον ως «ακαδημαϊκό» και αναγνωρίζεται για την προστασία της έρευνας, της διδασκαλίας, του δικαιώματος στη γνώση και τη μάθηση. Ο «οποιοσδήποτε» «επιχειρεί να το καταλύσει» επομένως, παραπέμπει ευθέως σε κάθε διαμαρτυρία και μαχητική εκδήλωση των φοιτητών, σε κάθε απεργία των εργαζόμενων του πανεπιστήμιου, εφόσον με αυτές τις πράξεις παρεμποδίζονται η διεξαγωγή της έρευνας και της διδασκαλίας. Το άσυλο απογυμνώνεται από κάθε έννοια προστασίας της λαϊκής γενικότερα αντίστασης, με την οποία είναι ιστορικά φορτισμένο, ειδικά μετά την επταετή δικτατορία των συνταγματαρχών.
♦ Οχι μόνον τα κακουργήματα και τα εγκλήματα κατά της ζωής μπορούν να αποτελέσουν αιτία για την αυτεπάγγελτη επέμβαση των δυνάμεων καταστολής. Η φράση «και ύστερα από απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση», καλύπτει όλες τις πράξεις διαμαρτυρίας και αντίστασης των φοιτητών και των εργαζόμενων των ΑΕΙ, αφού αυτές κάλλιστα μπορούν να θεωρηθούν «έκνομες», να θεωρηθούν πλημμελήματα.
♦ Η απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου, (αποτελείται από τον Πρύτανη, τους Αντιπρυτάνεις, έναν εκπρόσωπο των φοιτητών και τον εκπρόσωπο των διοικητικών υπαλλήλων) δεν απαιτεί ομοφωνία, αλλά λαμβάνεται κατά πλειοψηφία. Ο νόμος προβλέπει ότι «Το Πρυτανικό Συμβούλιο συγκροτείται και λειτουργεί νόμιμα έστω και αν δεν έχει υποδειχθεί ο εκπρόσωπος των φοιτητών», ενώ «σε περίπτωση ισοψηφίας υπερισχύει η άποψη υπέρ της οποίας τάχθηκε ο Πρύτανης». Κοντολογίς, ο Πρύτανης στην ουσία είναι αυτός που αποφασίζει να επιτρέψει την επέμβαση των δυνάμεων καταστολής στο Πανεπιστήμιο και άσυλο ουσιαστικά δεν υφίσταται.
Γιούλα Γκεσούλη
