Η πτώση του εκλογικού ποσοστού του «Κ»ΚΕ στις εκλογές του Οκτώβρη, οδήγησε το κόμμα σε δραστικά μέτρα. Οπως αναγγέλθηκε πανηγυρικά από το «Ριζοσπάστη», την Παρασκευή 6 Νοέμβρη γεννήθηκε το «Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών». Αμέσως μετά τις εκλογές η ΚΝΕ/ΠΚΣ έθεσε σε εγρήγορση τον κομματικό μηχανισμό. Αφού προσπάθησαν χωρίς επιτυχία να νεκραναστήσουν το πτώμα της ΕΦΕΕ, άρχισαν να στήνουν «επιτροπές αγώνα» σε όλα τα τμήματα των ΑΕΙ-ΤΕΙ της χώρας. Περίπου 700 μέλη της ΚΝΕ και οι επιρροές τους βαφτίστηκαν «αντιπρόσωποι επιτροπών αγώνα» και σε μια εντυπωσιακή πανελλαδική επίδειξη δύναμης έστησαν το λεγόμενο «Μέτωπο».
Η ανακοίνωσή τους μιλά για «διαλυτική κατάσταση στο φοιτητικό κίνημα» και σημειώνει ότι «στις φοιτητικές – σπουδαστικές εκλογές, με εξαίρεση ελάχιστους συλλόγους (σ.σ. τους 17 που συμμετέχουν στο «Μέτωπο»), οι φοιτητές και οι σπουδαστές δεν ψηφίζουν παρά μόνο για να γίνεται μια απλή καταγραφή δυνάμεων των παρατάξεων». Μες στην πρεμούρα τους δεν σκέφτηκαν ότι έτσι ξεσκεπάζεται και η απάτη της ΕΦΕΕ που πήγαν να στήσουν! Ποιος είναι ο σκοπός τους; Οπως κάνουν και σε άλλους κοινωνικούς χώρους, προσπαθούν να αποδείξουν στην πράξη ότι το κόμμα έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται ότι εκφράζει πολύ κόσμο αλλά αυτό δεν καταγράφηκε στις κάλπες.
Και για την ΚΝΕ/ΠΚΣ για την κατάσταση του φοιτητικού κινήματος φταίνε όλοι οι άλλοι. Σημειώνουν: «Ακόμα και μεγάλοι φοιτητικοί αγώνες, όπως αυτός για το άρθρο 16, θα εγκλωβίζονται σε αυταπάτες ότι αρκεί να φύγει ένας “κακός” υπουργός και θα αλλάξουν όλα, δε θα ανεβαίνει ο βαθμός πολιτικοποίησης των φοιτητών και των σπουδαστών και θα βγαίνουν αλώβητες οι δυνάμεις του δικομματισμού και οι εκπρόσωποί τους σε ΑΕΙ και ΤΕΙ». Ντρέπονται να πουν ότι το μαζικό φοιτητικό κίνημα του 2006-07 δεν έριξε τον υπουργό Παιδείας, αλλά η ορμή του ανάγκασε το ΠΑΣΟΚ να μην συμμετάσχει στην αναθεώρηση του συντάγματος και έτσι να παραμείνει σε ισχύ το άρθρο 16. Ντρέπονται να μιλήσουν για νίκη του φοιτητικού κινήματος, τόσο γιατί ήταν ουρά του τότε, αλλά κυρίως γιατί δεν θεωρούν νίκη τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16. Νίκη γι’ αυτούς είναι μόνο η αλλαγή συσχετισμών στο κοινοβούλιο. Δηλαδή μόνο αν το κόμμα ή η νεολαία του ανεβάσουν τα ποσοστά τους θα υπάρχει νίκη! Πολιτικοποίηση για την ΚΝΕ/ΠΚΣ είναι να μαζέψει όσες επιρροές και μέλη μπορεί, ώστε να τους βάλει σαν αρνιά να συμφωνούν με την γραμμή και να ψηφίζουν βέβαια στις εκλογές.
Μπορεί όλα αυτά να τονώνουν το πεσμένο ηθικό τον κομματικών μελών και των επιρροών τους, αλλά το φοιτητικό κίνημα δεν έχει καμιά δουλειά να μπλεχτεί σ’ αυτή την απάτη. Η πολιτικοποίηση, για την οποία τόσο πολύ κόπτονται οι Κνίτες, δεν φοριέται καπέλο «από τα πάνω» με συντονιστικά-μαϊμού, αλλά κερδίζεται μέσα από ζύμωση μέρα με τη μέρα. Μια ζύμωση που θα συντείνει στην πολιτική ωρίμανση του φοιτητικού κινήματος, για να είναι έτοιμο όταν θα έρθει η στιγμή να βγει πάλι στο δρόμο και να να έρθει μια ώρα γρηγορότερα αυτή η στιγμή.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από το φοιτητικό κίνημα του 2006-07. Τότε που η ΚΝΕ/ΠΚΣ ακολουθούσε τη γνωστή διαλυτική της γραμμή με χωριστές πορείες και συγκεντρώσεις, τότε που το ίδιο το κίνημα την έκανε στην άκρη και την ανάγκασε να γίνει ουρά του. Αυτή τη φορά δείχνουν πιο προετοιμασμένοι. Ως τώρα μας συνήθιζαν να στήνουν τα «συντονιστικά» τους με αποφάσεις γενικών συνελεύσεων. Επειδή, όμως, αυτό τώρα δεν τους βγαίνει, με μια διαδικασία-εξπρές διάλεξαν το δρόμο των «επιτροπών αγώνα», ώστε να προλάβουν να ενσωματώσουν (το αν θα τα καταφέρουν είναι άλλο ζήτημα) το όποιο φοιτητικό σκίρτημα προκύψει. Φτιάχνουν δηλαδή ένα «ΠΑΜΕ» φοιτητών, το οποίο θα διοργανώνει χωριστές πορείες, στις οποίες μαζί με το ΠΑΜΕ θα μπορεί να καταγγέλλει όλους του υπόλοιπους ως μη-ταξικούς και ξεπουλημένους, που γίνονται ουρά της ΓΣΕΕ. Ετσι, θα συνεχίζουν ευτυχισμένοι το δρόμο τους στις περιχαρακωμένες κομματικές γραμμές.
Το φοιτητικό κίνημα έχει πλέον κατακτήσει το δικό του τρόπο οργάνωσης. Οταν το κίνημα βρίσκεται στο δρόμο και αγωνίζεται, δεν έχει ανάγκη ούτε τα ΔΣ ούτε τα συντονιστικά-κομματικά καπέλα. Μέσα από τις γενικές συνελεύσεις και τις αμεσοδημοκρατικές επιτροπές που το ίδιο φτιάχνει βρίσκει το δικό του συντονισμό. Δεν θα είχαμε καμία αντίρρηση στο να συντονίζονταν σήμερα επιτροπές αγώνα που το ίδιο το κίνημα έχει φτιάξει. Βλέπουμε, όμως, έστω και την παραμικρή κίνηση μέσα στους φοιτητές; Φαίνεται πουθενά η διάθεση για δράση, ώστε οι φοιτητές να νιώσουν την ανάγκη να οργανωθούν παραπέρα, όπως έχει γίνει παλιότερα; Το μόνο που φαίνεται είναι ότι το φοιτητικό κίνημα είναι ακόμα μουδιασμένο, ότι έχει χάσει με την απραξία του πολύτιμο χρόνο και ότι πρέπει άμεσα να αρχίσει να ανασυγκροτείται.
Με «μέτωπα» που σκοπό έχουν να βάζουν κάτω από την κομματική αγκαλιά την όποια φοιτητική κίνηση δεν αλλάζει η κατάσταση. Είναι υποκριτικό και συνάμα προκλητικό να μιλούν αυτοί οι ουρανοκατέβατοι «αντιπρόσωποι» στο όνομα του φοιτητικού κινήματος και μάλιστα να απαιτούν στο τέλος της ιδρυτικής τους ανακοίνωσης: «Με κίνημα μαζικό, οργανωμένο, περιφρουρημένο, ενάντια στην καταστολή που πάει χέρι-χέρι με την προβοκάτσια. Καμιά ανοχή σε προβοκατόρικα φαινόμενα». Οποιος δηλαδή δεν πάει στις δικές τους διασπαστικές πορείες είναι a priori προβοκάτορας, όποιος επιλέξει τον μαχητικό τρόπο δράσης δρα σαν όργανο του κράτους! Ερχεται και Δεκέμβρης βλέπετε και θέλουν να προλάβουν να περιχαρακώσουν όσο μεγαλύτερο τμήμα της νεολαίας μπορούν, ώστε να μην διαταραχθεί η κοινωνική ειρήνη. Να κάνουν ανενόχλητοι τις κομματικές τους παρελάσεις υπό τον υποκριτικό τίτλο του «Μετώπου», ελέγχοντας την κατάσταση και μετρώντας κομματικά οφέλη.
Οι φοιτητές έχουν ένα ακόμα βαρίδι στα πόδια τους και θα πρέπει να δράσουν άμεσα, ώστε να απομονώσουν το νέο καπέλο που πάνε να τους φορέσουν. Τα καθήκοντα του φοιτητικού κινήματος είναι αυξημένα. Οχι μόνο πρέπει να ξανα–ανοίξει το θέμα του νόμου-πλαίσιο και να απαιτηθεί από τη νέα κυβέρνηση να τον πάρει πίσω, αλλά πρέπει ακόμα να παλέψουν για να καταργηθεί η ρύθμιση για τα κολέγια και την αξιολόγηση και να προασπίσουν το πανεπιστημιακό άσυλο, που με ενορχηστρωμένο τρόπο οδεύει προς κατάργηση. Τι έχουν να μας πουν οι «αντιπρόσωποι» της ΚΝΕ γι’ αυτά; Στην ανακοίνωσή τους, πέραν των γενικόλογων θέσεών τους περί δημόσιας δωρεάν παιδείας, δεν αναφέρουν λέξη για το σήμερα. Αλλά ξέρουμε, αρκεί να τους ψηφίσουμε και θα κανονίσουν αυτοί για μας.
Γιάννης Ξ.
