Χαράς ευαγγέλια για τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών, που έχουν συνάψει με πανεπιστήμια του εξωτερικού συμφωνίες δικαιόχρησης. Ο Big Boss (ΕΕ), ικανοποιώντας απαιτήσεις των ιμπεριαλιστικών του χωρών -κυρίως της Μ. Βρετανίας- έκανε ακόμη ένα βήμα προς την αναγνώριση των πτυχίων, που χορηγούν τα ξένα πανεπιστήμια, που συνεργάζονται με τα λογής-λογής κολέγια, δημοσιεύοντας στην Ευρωπαϊκή Εφημερίδα Κυβερνήσεως τη σχετική Οδηγία.
Οι χώρες-μέλη της ΕΕ έχουν πια την υποχρέωση μέσα σε 20 μήνες να ενσωματώσουν τη νέα Οδηγία στη νομοθεσία τους.
Βέβαια, τα «δικά μας» τσακάλια του υπουργείου Παιδείας -που σημειωτέον είχαν σοβαρή συμμετοχή στα τεκταινόμενα δια της γνωστής τροπολογίας του ευρωβουλευτή της ΝΔ Χατζηδάκη- φωνασκούν ότι πρόκειται περί απλής αναγνώρισης επαγγελματικών δικαιωμάτων, καθόσον το Σύνταγμα δεν αναγνωρίζει τα κολέγια ως εκπαιδευτική βαθμίδα.
Πλην όμως περιττή η υποκρισία, αφού είναι γνωστός από τούδε και στο εξής ο δρόμος της διολίσθησης, μιας και σε πρώτη φάση ικανοποιείται ένα βασικότατο αίτημα των αποφοίτων αυτής της κατηγορίας, που είναι η πρόσβαση στην αγορά εργασίας. Επειτα όλα και όλοι δουλεύουν γι’ αυτούς. Οργασμός επικρατεί σ’ όλη την ΕΕ για τη γενική καθιέρωση των βασικών τριετών σπουδών (Μπολόνια), ενώ και στη χώρα μας το ΥΠΕΠΘ έχει ανασκουμπώσει για τα καλά τα μανίκια του. Αλλωστε δεν πέρασε καιρός από την ψήφιση του νόμου για το ΔΟΑΤΑΠ (το νέο ΔΙΚΑΤΣΑ), ο οποίος άνοιξε διάπλατα την πόρτα στην ακαδημαϊκή ισοτίμηση των ξένων πτυχίων τριετούς διάρκειας με τα ελληνικά πτυχία τετραετούς φοίτησης και στα πτυχία των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών.
Επανερχόμενοι στο προκείμενο, αναφέρουμε ότι η νέα Οδηγία καλύπτει πλήρως αυτούς που έχουν πτυχίο πανεπιστημίου από χώρα της ΕΕ.
Για τα μάτια και για να ικανοποιηθούν οι «αντιρρήσεις» χωρών όπως η Ελλάδα, οι οποίες -χώρες- πρέπει να δικαιολογηθούν κάπως και στους «ιθαγενείς» τους, η Οδηγία προβλέπει ότι το κάθε κράτος, που εξετάζει την αναγνώριση των επαγγελματικών δικαιωμάτων, που αντιστοιχούν σε ένα πανεπιστημιακό πτυχίο, δικαιούται, αν θέλει, να ζητά από την αρμόδια Αρχή, στο κράτος όπου εδρεύει το πανεπιστήμιο που εξέδωσε το πτυχίο, να επιβεβαιώσει αν ισχύουν οι τρεις προϋποθέσεις του άρθρου 50 της Οδηγίας. Από κει και πέρα, το κράτος που υποδέχεται τον πτυχιούχο είναι υποχρεωμένο να δεχτεί την απάντηση που θα δοθεί και δε μπορεί μετά από αυτήν να μην αναγνωρίσει το πτυχίο.
Οι τρεις αυτές προϋποθέσεις του άρθρου 50 είναι:
α) η εκπαίδευση στο ίδρυμα που παρέχει την κατάρτιση πρέπει να έχει πιστοποιηθεί επισήμως από το εκπαιδευτικό ίδρυμα που βρίσκεται στο κράτος-μέλος καταγωγής του τίτλου σπουδών
β) οι τίτλοι εκπαίδευσης που εκδίδονται πρέπει να είναι ίδιοι με εκείνους που θα είχαν χορηγηθεί αν η εκπαίδευση είχε πραγματοποιηθεί εξ ολοκλήρου στο κράτος-μέλος καταγωγής του τίτλου σπουδών και
γ) οι τίτλοι εκπαίδευσης πρέπει να προσδίδουν τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα στην επικράτεια του κράτους-μέλους που χορήγησε τον τίτλο.
Σημειώνουμε ότι στις προϋποθέσεις δεν περιλαμβάνεται κανένας περιορισμός ως προς τον τόπο σπουδών και τη μέθοδο διδασκαλίας.
Θα ήταν, βέβαια, αφελές να πιστέψουμε ότι τα πανεπιστήμια του εξωτερικού, κυρίως της Μ. Βρετανίας, που έχουν επιδοθεί σ’ αυτή την προσοδοφόρα μπίζνα (του franchising) για να επιβιώσουν έπειτα από την θατσερική λαίλαπα, θα γνωματεύσουν τώρα, σε τυχόν ερώτημα που θα τους υποβάλει η χώρα που δέχεται τον πτυχιούχο αυτής της κατηγορίας, ότι το «πτυχίο» αυτού του τύπου είναι για πέταμα, αφού αποκτιέται μέσα από μια διαδικασία που δεν είναι πανεπιστημιακή. Είναι σαν να βάζουν τα χέρια τους να βγάλουν τα μάτια τους.
Γι’ αυτό άλλωστε εκπρόσωποι των βρετανικών ΑΕΙ, που παρέστησαν πριν λίγες μέρες σε ημερίδα των κολεγίων στην Αθήνα, έσπευσαν να δηλώσουν ότι τα βρετανικά πανεπιστήμια «ενοποιούν τις διαδικασίες ελέγχου ποιότητας των σπουδών στα συνεργαζόμενα κολέγια σε όλο τον κόσμο». Για να προσδώσουν κύρος στα εν λόγω «πτυχία», αλλά και να βουλώσουν στόματα και να προλάβουν τυχόν ενστάσεις.
Γιούλα Γκεσούλη
