«Ολιγομελείς ομάδες που πρόσκεινται στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση, μετέτρεψαν εαυτούς σε ομάδες… κρούσης, “πετυχαίνοντας'' να ματαιώσουν και τη σημερινή συζήτηση που είχε διοργανώσει η Επιτροπή Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου».
Μιλώντας ακριβώς όπως οι προκάτοχοί τους, οι συριζαίοι αποκαλύπτουν το πραγματικό τους πρόσωπο. Οι «ομάδες κρούσης», οι «αυτόκλητοι επαναστάτες» που «ταυτίζονται με τις αντιδραστικές δυνάμεις και τα συστημικά ΜΜΕ και τα κίτρινα παιδιά τους» είναι οι εκπαιδευτικοί, οι αδιόριστοι, οι αναπληρωτές, οι φοιτητές που ματαίωσαν με την παρουσία τους έξω από την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης τον κεκλεισμένων των θυρών προσχηματικό «εθνικό διάλογο» για την Παιδεία.
Μέσω του «εθνικού διαλόγου», το υπουργείο Παιδείας «επιδιώκει την κοινωνική συναίνεση, για να υλοποιήσει πλήρως όσα έχει συνυπογράψει με το 3ο Μνημόνιο, δηλαδή την εφαρμογή της εργαλειοθήκης του ΟΟΣΑ και της πολιτικής της Ε.Ε για τη Δημόσια Εκπαίδευση» τονίζει σε ανακοίνωσή της η Ε΄ΕΛΜΕ Ανατολικής Αττικής, που συμμετείχε με κάλεσμα στη ματαίωση της δεύτερης απόπειρας του προσχηματικού διαλόγου, ενώ το συντονιστικό αναπληρωτών-αδιόριστων εκπαιδευτικών σημειώνει ότι αυτός διεξάγεται «την ίδια ώρα που η αγωνία χιλιάδων ανέργων συναδέλφων μας αντιμετωπίζεται ως πρόσφορο έδαφος για κάλπικες υποσχέσεις μόνιμων διορισμών, ενώ ταυτόχρονα ανακοινώνεται αναστολή των προσλήψεων στο δημόσιο για όλο το 2016».
Σημειώνουμε ότι στη δεύτερη απόπειρα διεξαγωγής του «εθνικού διαλόγου» θα παρουσιαζόταν η πρόταση-αιτιολογική έκθεση (;) της ομάδας Ren – Reform Education Now, μιας ομάδας αποτελούμενης από έξι πρωτοετείς φοιτητές των ΑΕΙ. Δε γνωρίζουμε το πολιτικό προφίλ αυτών των νέων, όμως η ιδιαίτερη προβολή που δόθηκε από το υπουργείο Παιδείας στην πρότασή τους, καθώς και η ίδια η πρόταση (μια λεπτομερής σε πολλά σημεία της περιγραφή του νέου εκπαιδευτικού συστήματος, που απαιτεί όχι μόνο αντιγραφή άλλων εκπαιδευτικών συστημάτων αλλά και γνώση, καθώς και οι απόψεις που ταιριάζουν με τις απόψεις που έχει εκφράσει ο Αντώνης Λιάκος και ο Φίλης, απόψεις-αχταρμάς κοσμοπολιτισμού, φιλελευθερισμού και δημοκρατικής επιφάνειας) μας βάζουν σε σκέψεις. Σε κάθε περίπτωση η ομάδα αυτή και η πρότασή της έδωσε στο υπουργείο Παιδείας τη νομιμοφάνεια που χρειαζόταν ο «κοινωνικός» του διάλογος.
