Εχει και η υποκρισία τα όριά της. Ως φαίνεται, όμως, ο κυρ Φώτης θεωρεί ότι απευθύνεται σε λαό λωτοφάγων, γι’ αυτό και η παράταξή του λέει τα πιο χοντρά ψέματα χωρίς καμιά ντροπή. Επειδή οι εκπαιδευτικοί που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα με το ξαφνικό λουκέτο στις 46 ειδικότητες της τεχνικοεπαγγελματικής εκπαίδευσης το περασμένο καλοκαίρι έχουν πληθύνει τις διαμαρτυρίες τους ενόψει και της εκπνοής του οχτάμηνου στις 22 του Μάρτη, θεωρούν εκεί στη ΔΗΜΑΡ ότι μπορούν να κάνουν «παιχνίδι» με τον καημό και την αγωνία αυτών των ανθρώπων που βλέπουν την πόρτα της απόλυσης ορθάνοιχτη. Εκλογές, άλλωστε, πλησιάζουν, γι’ αυτό και το μαγαζί του κυρ Φώτη επιδίδεται στο γνωστό σπορ όλου του αστικού πολιτικού φάσματος, τον μαυρογιαλουρισμό.
Συχνά-πυκνά, λοιπόν, βγάζει ανακοινώσεις για τις διαθεσιμότητες των εκπαιδευτικών, η τελευταία των οποίων έχει ως εξής: «Η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων οφείλει να ολοκληρώσει πριν την 22α Μαρτίου 2014, ημερομηνία λήξης της σχετικής ημερομηνίας επανένταξης, τη διαδικασία τοποθέτησης του συνόλου των εκπαιδευτικών που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα. Οι απαραίτητες αναδιαρθρώσεις του διοικητικού οργανογράμματος του υπουργείου, οι μεταρρυθμίσεις των εκπαιδευτικών δομών και προγραμμάτων καθώς και η συναφής κινητικότητα προσωπικού σε ουδεμία περίπτωση ταυτίζονται με τις ομαδικές απολύσεις» (δήλωση του Δημήτρη Λουκά, υπεύθυνου του Τομέα Παιδείας και Ερευνας της ΔΗΜΑΡ).
Κοντολογίς, η ΔΗΜΑΡ ζητάει την επαναπρόσληψη «του συνόλου» των υπό διαθεσιμότητα εκπαιδευτικών και τάσσεται υπέρ της «κινητικότητας» και των «μεταρρυθμίσεων των εκπαιδευτικών δομών», που δεν θα συνιστούν, όμως, «ομαδικές απολύσεις».
Και τότε ωρέ παλικάρια από πού θα βρεθούν οι 4.000 απολύσεις του 2013 και οι 11.000 του 2014, τις οποίες συναποφασίσατε με τα συνεταιράκια σας όταν είσαστε στην κυβέρνηση πριν ακριβώς ένα χρόνο, τον Μάρτιο του 2013, αν όχι και από την εκπαίδευση; Γι’ αυτό, άλλωστε δεν καταργήθηκαν σε μια νύχτα με μια υπογραφή και οι σχετικές ειδικότητες των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, ώστε να εφαρμοστεί η παγκάλειος ερμηνεία του Συντάγματος ότι ο δημόσιος υπάλληλος μπορεί να απολυθεί εφόσον καταργηθεί η οργανική του θέση;
Ολοι θυμόμαστε τα ψέματα με τα οποία τάιζαν τότε τον ελληνικό λαό οι τρεις συνδαιτυμόνες της κυβέρνησης και την εμετική προπαγάνδα των παπαγαλακίων των ΜΜΕ, που έπαιρναν γραμμή κατευθείαν από του Μαξίμου. Μιλούσαν τότε για απολύσεις «επίορκων» και «κοπανατζήδων», οι οποίες, μάλιστα είχαν και συγκεκριμένο αριθμό: 4.000 για το 2013 και 11.000 για το 2014, διότι τόσα ήταν τα νούμερα, που είχαν συμφωνηθεί με την τρόικα!
Θυμόμαστε, επίσης, τα δακρύβρεχτα ρεπορτάζ για το τελεσίγραφο της τρόικας και τις «σκληρές διαπραγματεύσεις» της συγκυβέρνησης των τριών, η οποία τελικά «υπέκυψε», μετά από τρισήμισι ώρες «εξαντλητικής συζήτηση», στον εκβιασμό της τρόικας, προκειμένου να εκταμιευθεί η δόση των 8,8 δισ.
Για να ντύσουν μάλιστα με «νόμιμο» ένδυμα τις χιλιάδες απολύσεις, οι αχρείοι μιλούσαν για «αξιολόγηση δομών και υπαλλήλων», η οποία θα προηγούνταν –υποτίθεται- της όποιας απόλυσης. Την «αξιολόγηση» ήδη τη γευτήκαμε. Είναι οι διαθεσιμότητες 2.000 εκπαιδευτικών τεχνικών ειδικοτήτων των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, οι διαθεσιμότητες των σχολικών φυλάκων, των καθαριστριών, οι διαθεσιμότητες του προσωπικού του ΕΟΠΥΥ και πάει λέγοντας. Είναι το λουκέτο στις ειδικότητες-τομείς της ΤΕΕ, που ήταν οι πιο δημοφιλείς ανάμεσα στους μαθητές. Είναι η βίαιη εξώθηση τούτων των παιδιών –πάνω από 26.000- στις αγκαλιές των εμπόρων της γνώσης. Είναι ο εκβιασμός των διαθέσιμων (αφορά κάποιους εξ αυτών και όχι το σύνολό τους, που βρίσκεται ξεκρέμαστο) να αποδεχθούν την τοποθέτησή τους σε θέσεις (εκεί όπου προκηρύχθηκαν, π.χ. στο υπουργείο Υγείας) κατώτερες των επαγγελματικών και επιστημονικών τους προσόντων. Είναι το ξύλο από τα ΜΑΤ, τα χημικά και η άγρια καταστολή κάθε δίκαιης διαμαρτυρίας των ανθρώπων που βλέπουν να ανοίγεται μπροστά τους το φάσμα της ανεργίας και η εξαθλίωση.
«Δεν αποφασίζουμε να κόψουμε κεφάλια γενικώς και αορίστως με βάση τις επιταγές άλλων» είχε πει τότε ο κυρ Φώτης, για να προσδώσει και μια νότα «αντίστασης» στις επιταγές των αφεντικών. Ενώ τόνιζε και ξανατόνιζε την αναγκαιότητα της «αξιολόγησης» για να διαφανεί ότι αυτός συναινεί μόνο στις «νομότυπες» διαδικασίες.
Ο Κουβέλης ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Τα έλεγε αυτά τότε για να καθησυχάσει τους δημόσιους υπάλληλους να μη σηκωθούν και τον πάρουν με τις πέτρες. Στη συνέχεια, όταν θα είχε κατακάτσει ο κουρνιαχτός των κακών εντυπώσεων, τα ντόπια και ξένα αφεντικά θα μπορούσαν, χωρίς πολλούς κραδασμούς, να κάνουν τη βρόμικη δουλειά τους. Πετυχαίνοντας σήμερα, δυστυχώς, να αντιστέκονται μόνο οι εργασιακές ομάδες που έχασαν τη δουλειά τους.
