«Η υποχρέωση της Πολιτείας υλοποιείται στο ακέραιο», δηλώνει ο Κώστας Γαβρόγλου, πανηγυρίζοντας για τις 19.480 προσλήψεις αναπληρωτών-συμβασιούχων με το πρώτο κουδούνι. Ευγνωμονούσα η εκπαιδευτική κοινότητα κλίνει ευλαβικά το γόνυ στη γενναιόδωρη συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
♦ Οι αναπληρωτές, γιατί για πολλοστή σχολική χρονιά απολύθηκαν τον Ιούνη και τώρα επαναπροσλαμβάνονται για να υπηρετήσουν το δημόσιο σχολείο σε κάποια εσχατιά της Ελλάδας με 800 ευρώ. Με στερήσεις για ν’αντεπεξέλθουν στα έξοδα, να στηρίξουν παράλληλα τη διαλυμένη οικογένειά τους, όμηροι ενός απάνθρωπου συστήματος, που πάνω απ’ όλα βάζει την επιτυχία των μνημονιακών στόχων και αντιμετωπίζει τη δημόσια εκπαίδευση ως πάρεργο και εμπόρευμα.
♦ Οι δάσκαλοι, γιατί πρέπει να τα βγάλουν πέρα με χιλιάδες προβλήματα. Πληθωρικά τμήματα μαθητών, ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα, παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες ενταγμένα στις «συμβατικές» τάξεις χωρίς παράλληλη στήριξη, ελλιπής υλικοτεχνική υποδομή, απουσία ουσιαστικής στήριξης στο παιδευτικό και διδακτικό τους έργο, αναχρονιστικά και αντιδραστικά προγράμματα σπουδών και βιβλία. Μισθοί πείνας, μια μίζερη σχολική καθημερινότητα που τσακίζει όνειρα και διάθεση και κάποιος πρέπει να είναι ταξικά συνειδητοποιημένος για να μην το βάλει κάτω, για να μη σταματήσει να δίνει μάχες.
♦ Οι μαθητές, γιατί το σχολείο αντί για τη χαρά της γνώσης και της συλλογικής προσπάθειας, την προτροπή για μάθηση, το άνοιγμα σε νέους ορίζοντες, την ικανοποίηση που νιώθει ο άνθρωπος όταν ολοκληρώνεται σαν προσωπικότητα και ανακαλύπτει τις ιδιαίτερες κλίσεις και τα χαρίσματά του, τούς προσφέρει άγχος, αποστροφή στη γνώση, εθισμό στον ανταγωνισμό, στο σκληρό κανόνα της επιλογής που βασιλεύει στην καπιταλιστική κοινωνία.
Γιατί βιώνουν μέσα σ’ αυτό τις ταξικές ανισότητες, γιατί δεινοπαθούν με τους ταξικούς φραγμούς που επινοούν οι κυβερνώντες για να κάνουν αυτές τις ανισότητες ασήκωτο φορτίο στις πλάτες τους, να κάνουν τα παιδιά της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων να παραιτηθούν πρόωρα από τα όνειρά τους.
♦ Οι εργαζόμενοι και άνεργοι γονείς, γιατί αδυνατούν να σηκώσουν τα πρόσθετα βάρη που απαιτούν οι μορφωτικές ανάγκες των παιδιών τους σ΄ένα κατ’ επίφαση δημόσιο σύστημα Παιδείας, που ολοένα και περισσότερο απαξιώνεται. Μέσα στο περιβάλλον της σκληρής οικονομικής κρίσης, που έχει εξαθλιώσει τα λαϊκά στρώματα.
Οι αριθμοί
♦ Δανειστές, ΕΕ, ΟΟΣΑ και ντόπιο κεφάλαιο, με αφορμή την κρίση, επέβαλαν σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία. Μόνιμοι διορισμοί έχουν να γίνουν μια δεκαετία. Το διάστημα αυτό αποχώρησαν από την υπηρεσία 30.000 εκπαιδευτικοί και προσλήφθηκαν μόνον 100!
Ο υπουργός Παιδείας δηλώνει ότι τον Οκτώβρη θα ανακοινωθούν ο νέος τρόπος διορισμού και ο αριθμός των εκπαιδευτικών που θα διορισθούν… σε βάθος τριετίας. Ο ισχυρισμός αυτός είναι στον αέρα, καθώς η κυβέρνηση έχει ήδη ψηφίσει τροπολογία με βάση την οποία μόνιμοι διορισμοί δεν πρόκειται να γίνουν ούτε το 2019 και γιατί οτιδήποτε θα εξαρτηθεί από την «πορεία των δημοσίων οικονομικών», από το αν θα πιαστούν δηλαδή οι μνημονιακοί στόχοι, όπως ξεκαθάρισε και η εκπρόσωπος του ΟΟΣΑ Γκαμπριέλα Ράμος.
Ακόμη και τώρα χιλιάδες είναι τα κενά. Μόνο στην Πρωτοβάθμια τα κενά, με το πρώτο χτύπημα του κουδουνιού της νέας σχολικής χρονιάς, ξεπερνούσαν τις 14.000, χωρίς αυτά που θα προκύψουν μετά την έναρξη του σχολικού έτους (λειτουργικά κενά). Στην Ειδική Αγωγή, τα κενά υπολογίζονταν πάνω από 5.000.
Καθαρά δημαγωγική πρέπει να θεωρείται η εξαγγελία Τσίπρα στη ΔΕΘ για «άμεση πρόσληψη 4.500 εκπαιδευτικών και εξειδικευμένου προσωπικού στα σχολεία Ειδικής Αγωγής». Πρώτον, γιατί ισχύουν όσα αναφέραμε παραπάνω και δεύτερον γιατί πρόκειται για σκόπιμα θολή εξαγγελία (μόνιμοι διορισμοί ή διορισμοί αναπληρωτών;). Οι ανάγκες στην Ειδική Αγωγή, που στελεχώνεται μόνον από αναπληρωτές, είναι τεράστιες, αφού σ’ αυτόν τον τομέα πρέπει να συνυπολογίζεται και η παράλληλη στήριξη που καρκινοβατεί, και τα Τμήματα Ενταξης, που με τις αλχημείες των συριζαίων έχουν περιοριστεί.
Οπως σημειώναμε σε παλιότερο φύλλο της Κόντρας (αρ. φύλ.962), ο «κόφτης» με κάθε μέσο στην εκπαίδευση επιβλήθηκε όσον αφορά στην Ειδική Αγωγή με την τροπολογία που κατέθεσε το υπουργείο Παιδείας στις 11 Φλεβάρη 2016 στο σχέδιο νόμου «Μέτρα για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου και άλλες διατάξεις». Με την τροπολογία αυτή, ουσιαστικά καταργήθηκαν τα Τμήματα Ενταξης (ΤΕ), με τη διάχυση των μαθητών τους στις συμβατικές τάξεις. Η τακτική αυτή καλύφθηκε με εύηχες φράσεις όπως «συνεκπαίδευση», «προώθηση της ένταξης και των ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση», «ανάπτυξη γνωστικών, μαθησιακών, συναισθηματικών και κοινωνικών δεξιοτήτων των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες ή και αναπηρία». Η συνέχεια ήρθε με έγγραφο της Διεύθυνσης Ειδικής Αγωγής του υπουργείου Παιδείας (Α.Π. 50351 /Δ3/24 -03 – 2016) με θέμα «Οδηγίες σχετικά με τις ιδρύσεις Σχολικών Μονάδων Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης Π.Ε και Τμημάτων Ενταξης Π.Ε & Δ.Ε σχολικού έτους 2016-17», που έδινε εντολή για συγχωνεύσεις ΤΕ σε σχολικές μονάδες που είχαν συγχωνευθεί. Ακολούθησε τροπολογία σε νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών, που ενσωμάτωνε ευρωπαϊκή οδηγία. Με βάση αυτή, εκπαιδευτικοί της γενικής εκπαίδευσης μετακινούνται στην Ειδική Αγωγή για «συμπλήρωση ωραρίου», ανάγκη που προέκυψε με καθαρά τεχνητό τρόπο, ώστε να μειωθούν οι προσλήψεις προσωπικού.
♦ Τα αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα αναμορφώθηκαν όχι με βάση τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών, όχι κατόπιν επιστημονικών μελετών, αλλά με βάση μια λογική περικοπών «ράβε-ξήλωνε».
Ακόμη και ο πολυδιαφημισμένος θεσμός του Ολοήμερου Σχολείου (θεσμός, που με φθηνό τρόπο και χωρίς να παίρνει υπόψη του τις ανάγκες των μικρών παιδιών, ήρθε να ευθυγραμμίσει τη λειτουργία του σχολείου με τις ανάγκες της αγοράς, όπου οι εργασιακές σχέσεις των εργαζόμενων γονιών έχουν γίνει λάστιχο) δέχθηκε πλήγμα. Καταργήθηκε ο υπεύθυνος δάσκαλος, και η απογευματινή ζώνη καλύπτεται από τα περισσεύματα των ωρών των εκπαιδευτικών του πρωινού προγράμματος.
♦ Ο χαρακτηρισμός των τμημάτων ως ολιγομελών είναι ένας τεχνητός εύσχημος τρόπος για να συρρικνώσει τη δημόσια εκπαίδευση. Καθημερινές είναι πλέον οι καταγγελίες για κλείσιμο ολιγομελών τμημάτων. Τα ΕΠΑΛ κρατούν τα σκήπτρα.
Οι μαθητές στερούνται του δικαιώματος να σπουδάσουν στην ειδικότητα που επιθυμούν ή υποβάλλονται σε νέα υπέρογκα έξοδα μετακίνησης. Την ίδια στιγμή δημιουργείται μια τεχνητή δεξαμενή «υπεράριθμων» εκπαιδευτικών.
♦ Σχολεία αποχαρακτηρίζονται και μειώνεται η μοριοδότησή τους. Στόχος είναι οι πρόσθετες δυσκολίες στη συγκρότηση τμημάτων, η μείωση της οργανικότητας, οι μεγαλύτερες καθυστερήσεις στη στελέχωση των σχολείων με το εκπαιδευτικό προσωπικό, οι καταργήσεις/συγχωνεύσεις τομέων-τμημάτων, σχολείων, κ.λπ.
♦ Ακόμη και η περίφημη εξαγγελία για επέκταση της υποχρεωτικότητας φοίτησης στο Νηπιαγωγείο και για τα προνήπια (διετής Προσχολική Αγωγή) έγινε με κολοβή ρύθμιση. Η ρύθμιση είναι κολοβή, πρώτον γιατί η υποχρεωτικότητα της φοίτησης στο Νηπιαγωγείο για τα προνήπια δεν εφαρμόζεται άμεσα, αλλά κατά δήμους και μάλιστα σε βάθος τριετίας. Δεύτερον, γιατί αναγορεύει τους δήμους σε συνδιαμορφωτές της εκπαιδευτικής πολιτικής, ανοίγοντας επικίνδυνους δρόμους για το μέλλον του Νηπιαγωγείου και γενικά της εκπαίδευσης, δεδομένων των νόμων της αποκέντρωσης (οι σχετικές διατάξεις τους έμειναν ανενεργές μετά το μεγαλειώδες κίνημα των εκπαιδευτικών που ξεσηκώθηκε) και τρίτον γιατί το χρονικό όριο της τριετίας είναι πολύς χρόνος, μέσα στον οποίο μπορούν να συμβούν πολλά, με πρώτο και κύριο το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μην είναι κυβέρνηση. Αλλωστε, η εφαρμοστική ΚΥΑ προβλέπει τη συνυπογραφή του υπουργού Οικονομικών, πράγμα που αμέσως-αμέσως θέτει προϋποθέσεις οικονομικού περιεχομένου, που έχουν να κάνουν με τη μνημονιακή πολιτική και τους ασφυκτικούς περιορισμούς της σκληρής δημοσιονομικής πειθαρχίας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι εφαρμογή της δίχρονης Προσχολικής Εκπαίδευσης αφορά μόνο 184 δήμους από τους 325 της χώρας για τη σχολική χρονιά 2018-2019! Το κριτήριο επιλογής των δήμων ήταν η ομόφωνη (!) απόφαση των τριμελών επιτροπών, ενώ ακόμη και σε δήμους που υπήρχε ομόφωνη γνώμη αυτοί δεν επελέγησαν.
♦ Με το νόμο για τις Δομές Υποστήριξης του Εκπαιδευτικού Εργου επιχειρείται η εφαρμογή της «αυτοαξιολόγησης», που είναι και το πρώτο βήμα για την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας και των εκπαιδευτικών. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει πρώτα ν’ αποκτήσουν «κουλτούρα αξιολόγησης», ώστε στη συνέχεια να αποδεχθούν αδιαμαρτύρητα και την αξιολόγηση-κατηγοριοποίησή τους.
♦ Το νέο Λύκειο, του προσανατολισμού στην απόλυτη ειδίκευση, με τη Γ΄ Τάξη του προπαρασκευαστικό έτος, τάξη φροντιστήριο, το Λύκειο των και τυπικά αποδεκτών ταξικών ανισοτήτων, της κατηγοριοποίησης των μαθητών και των πανεπιστημιακών σχολών, το Λύκειο των ενισχυμένων ταξικών εξεταστικών φραγμών και το νέο σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, με την καρικατούρα της ελεύθερης πρόσβασης, στάχτη στα μάτια της εκλογικής βάσης του ΣΥΡΙΖΑ του 4%, θα είναι το επόμενο βήμα.
Γιούλα Γκεσούλη
