Τα ιμάτιά του σχίζει το υπουργείο Παιδείας, πασχίζοντας να πείσει ότι ενδιαφέρεται σφόδρα για την «ποιότητα» της παρεχόμενης εκπαίδευσης, εξ ου και ετοιμάζει πυρετωδώς την καρμανιόλα της αξιολόγησης.
Σε τι συνίσταται τούτη η πολυδιαφημισμένη «ποιότητα», που οσονούπω θα καταστεί «μετρήσιμη», με ποσοτικά κριτήρια, όπως π.χ. τι οικονομικούς πόρους αλιεύει το σχολείο από ευσπλαχνικούς «χορηγούς», πώς ασκεί τη διοίκηση ο διευθυντής-γενικός δερβέναγας και μάνατζερ, πώς υλοποιούνται τα προγράμματα χωρίς να χάνονται διδακτικές ώρες από απεργίες, μαθητικές καταλήψεις και άλλες παρόμοιες ακολασίες, ποια είναι η «απόδοση» των μαθητών, που θα τεκμαίρεται μέσα από την επιβολή νέων εξεταστικών μαραθώνιων (μελετώνται διπλές εξετάσεις και στη διάρκεια του Δημοτικού, στη Γ΄ και στην ΣΤ΄ τάξη), κ.λπ.;
♦ Στους εξευτελιστικούς διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών (225 σε όλη την εκπαίδευση), όταν οι συνταξιοδοτήσεις είναι χιλιάδες.
♦ Στα χιλιάδες κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό όλων των ειδικοτήτων, ενώ ήδη έχουν περάσει δυο μήνες από την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Ακόμη και αυτές οι προσλήψεις αναπληρωτών (με τους οποίους διαβεβαίωνε ο Αρβανιτόπουλος ότι θα καλυφθούν τα κενά), από τον κρατικό προϋπολογισμό έχουν σταματήσει. Μόλις 200 πιστώσεις για όλες τις ειδικότητες διατίθενται, ενώ οι ανάγκες είναι χιλιάδες. Οι προσλήψεις μέσω ΕΣΠΑ παραχωρούνται με το μαρτύριο της σταγόνας και αυτή την πολυτέλεια απολαμβάνουν μόνο τα σχολεία με Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα (είναι οι μονάδες, που θα αποτελέσουν τα πειραματόζωα του «νέου σχολείου» της Διαμαντοπούλου). Ακόμη, όμως, και σ’ αυτές τις επίλεκτες σχολικές μονάδες δεν έχει προσληφθεί από την αρχή της σχολικής χρονιάς ούτε ένας εκπαιδευτικός για τη διδασκαλία της δεύτερης ξένης γλώσσας.
Συμπέρασμα; Εκατοντάδες χιλιάδες «χαμένες» διδακτικές ώρες, ενώ οι εισαγγελείς κυνηγούν με το ντουφέκι τους μαθητές που κάνουν καταλήψεις, διαμαρτυρόμενοι για την κατάρρευση του δημόσιου σχολείου και τα πάθη της εργαζόμενης κοινωνίας.
♦ Στο χάος της ειδικής αγωγής. Εκεί, που το ενδιαφέρον της Πολιτείας -υποτίθεται- ότι πρέπει να είναι μέγιστο. Με πιστώσεις «εξαντλημένες», ενώ τα κενά είναι άπειρα.
♦ Στον απόλυτο εξευτελισμό του Ολοήμερου παιδοφυλακτήριου. Στην ουσία, το πολυδιαφημισμένο Ολοήμερο Σχολείο ήταν πάντα τέτοιο (παιδοφυλακτήριο). Ηταν η φθηνή λύση «φύλαξης» των παιδιών, που επέλεξε ο ελληνικός καπιταλισμός, προσαρμόζοντας το σχολείο στις εργασιακές σχέσεις-λάστιχο των γονιών τους. Το υπουργείο Παιδείας φρόντιζε να καμουφλάρει τούτη την ουσία με την ψευδαίσθηση της πραγματοποίησης μιας εκπαιδευτικής διαδικασίας, με τις πλάτες εξίσου φθηνών «απασχολήσιμων» ωρομίσθιων εκπαιδευτικών ειδικοτήτων. Ε, φέτος, υπό την δαμόκλειο σπάθη των Μνημονίων κατέρρευσαν τα προσχήματα. Ενας και μόνο συνήθως δάσκαλος «φορτώνεται» 50 και 120 παιδιά ως το τέλος του ωραρίου, αφού οι εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων είναι είδος υπό εξαφάνιση (για ποια ασφάλεια, μελέτη ή ακόμα χειρότερα για συνεχιζόμενη εκπαιδευτική διαδικασία μπορούμε να μιλάμε;).
♦ Στον οικονομικό στραγγαλισμό των σχολείων. Που είναι καταχρεωμένα στους «προμηθευτές» τους (πετρέλαιο, ΔΕΗ, ΟΤΕ, νερό, αναλώσιμα, γραφική ύλη) και στον ορίζοντα δε διαφαίνεται φως. Οσονού-πω οι γονείς θα κληθούν να βάλουν βαθιά το χέρι στην ήδη μισοάδεια τους τσέπη για να μην ξεπαγιάσουν τα παιδιά τους στις αίθουσες. Την ίδια στιγμή προβάλλεται δεόντως από τη δημόσια τηλεόραση, η «ανάληψη» των λειτουργικών δαπανών των σχολείων από πάσης φύσεως «χορηγούς». Προβάλλεται εσκεμμένα το παράδειγμα συλλόγων γονέων, που δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο να καλύψουν τις «τρύπες» του κράτους, αντί να ξεσηκωθούν και να παλέψουν.
♦ Στον εξανδραποδισμό του δάσκαλου. Που πρέπει να επιβιώνει με μισθούς πείνας (640 ευρώ ο νεοδιόριστος, ενώ θέλει περίπου μια δεκαετία για να αγγίξει το αστρονομικό ποσό των 1000 ευρώ, υπηρετώντας σε σχολεία μακριά από τον τόπο κατοικίας του. Γι’ αυτόν φρόντισε το φιλόστοργο κράτος να σιτίζεται σε συσσίτια). Και που τώρα καλείται να αντιμετωπίσει και τον μπαμπούλα της αξιολόγησης, διότι έτσι επιτάσσει το νέο μισθολόγιο-φτωχολόγιο και η δικαιολόγηση των κυοφορούμενων απολύσεων.
♦ Στην εξαφάνιση από τον σχολικό χάρτη 1.100 σχολικών μονάδων, ενώ επίκειται και νέο σαρωτικό τσουνάμι. Οι επικείμενες συγχωνεύ-σεις-καταργήσεις σχολείων θα είναι της τάξης του 10%, σύμφωνα με τον Αρβανιτόπουλο. Το αποτέλεσμα θα είναι τα πολυπληθή τμήματα μαθητών και η απώλεια οργανικών θέσεων εκπαιδευτικών, που θα βρεθούν, στα καταργούμενα σχολεία, «στον αέρα», με κίνδυνο ν’ αποτελέσουν τις «Ιφιγένειες» του σίριαλ των απολύσεων.
Ο,τι απέμεινε απ’ το δημόσιο, δωρεάν σχολείο καταρρέει. Θα μείνουμε άπραγοι να παρακολουθούμε το τέλος;
