Μπαράζ διώξεων ενάντια σε διοικητικούς υπάλληλους του ΕΚΠΑ και φοιτητές έχουμε μέσα στον Μάρτη για τα γεγονότα της περιόδου Φορτσάκη. Οι διώξεις ανακινούνται μέσα σε ένα σκόπιμα καλλιεργούμενο κλίμα από ΜΜΕ, καθηγητάδες και βουλευτές για την «ανομία στα πανεπιστήμια». Ολοι αυτοί επαναφέρουν επιθετικά το ζήτημα της κατάργησης του ασύλου, ταυτίζοντας τις ναρκομαφίες με στέκια πολιτικών συλλογικοτήτων και παρατάξεων.
Ενορχηστρωτής του κλίματος ανέλαβε ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης με εσκεμμένες επισκέψεις στο Πανεπιστήμιο Αθήνας και το πεζοδρόμιο του Οικονομικού Πανεπιστήμιου και ανάλογες δηλώσεις, ότι «ένας από τους πρώτους νόμους της ΝΔ θα είναι η άμεση αλλαγή του θεσμικού πλαισίου για το άσυλο, ώστε να μην υπάρχει καμία γκρίζα ζώνη σχετικά με την αυτεπάγγελτη επέμβαση της Αστυνομίας σε περιπτώσεις αξιόποινων πράξεων».
Παίζοντας το ρόλο του συστήματος, ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και υπουργείο Παιδείας συγκρότησαν 12μελή επιτροπή υπό τον καθηγητή και βουλευτή Νίκο Παρασκευόπουλο, «η οποία σε συνεργασία με τις διοικήσεις των Πανεπιστημίων θα εξετάσει και θα προτείνει συγκεκριμένες λύσεις σε ζητήματα που αφορούν στην ακαδημαϊκή ελευθερία, στην ειρήνη και στην παραβατικότητα στους χώρους των ΑΕΙ».
Αναμένονται, λοιπόν, νέες τροποποιήσεις της ψευδεπίγραφης σχετικής διάταξης για το άσυλο, που θέσπισαν οι συριζαίοι, προφανώς σε αντιδραστικότερη κατεύθυνση, ενώ σαν έτοιμα από καιρό τα αστικά ΜΜΕ, με πηχιαίους τρομοκρατικούς τίτλους, ανέλαβαν να σπρώξουν ακόμη πιο δεξιά την επιτροπή Παρασκευόπουλου.
Στις 13 Μαρτίου 2018, λοιπόν, δικάζονται στο Ζ΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών οι Αθηνά Αλεξανδρή και Βανέσσα Πεντογάλου εργαζόμενες στο ΕΚΠΑ και ο Παναγιώτης Σωτήρης, διδάσκων στο ΕΑΠ, πρώην μέλος της Ε.Γ. της ΠΟΣΔΕΠ. Κατηγορούνται ότι δήθεν «υποχρέωσαν διά της βίας τον Θ. Φορτσάκη να παραμείνει παρά τη θέλησή του, για βραχύ χρονικό διάστημα, εντός της αίθουσας όπου επρόκειτο να διεξαχθεί η συνεδρίαση της Συγκλήτου της 30/10/2014 καθώς με το σώμα τους έφραζαν την πόρτα και στη συνέχεια κλείδωσαν αυτή, εξαναγκάζοντάς τον με αυτόν τον τρόπο να παραμείνει, ακουσίως, περιορισμένος για βραχύ χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να στερηθεί κατά το χρόνο αυτό, χωρίς τη θέλησή του, την ελευθερία της κίνησης».
Για τα γεγονότα της ίδιας περιόδου δικάζεται και ο τότε φοιτητής του ΕΚΠΑ Χρήστος Ξαγοράρης, στις 29/3/2018 στο Θ΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών. Διώκεται αυτεπαγγέλτως για τη συμμετοχή του σε διαμαρτυρία φοιτητικών συλλόγων ενάντια στα αυταρχικά lock out σχολών, τον ξυλοδαρμό φοιτητών από δυνάμεις των ΜΑΤ και το εντεινόμενο πρόβλημα καθαριότητας εντός των σχολών εξαιτίας της εργολαβικής διαχείρισης του καθαρισμού και της ανυπαρξίας μόνιμου προσωπικού στον τομέα αυτό, ζήτημα που δεν έχει λυθεί μέχρι σήμερα.
Προηγείται στις 7/3/2018 η εκδίκαση της μήνυσης που κατέθεσαν οι δύο φοιτητές Κ.Μ, Γ.Ν. εναντίον ΜΑΤατζήδων που τους χτύπησαν βίαια κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης διαμαρτυρίας στη Νομική, στις 13/11/2014.
Οπως σημειώνει η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους διωκόμενους εργαζόμενους-φοιτητές του ΕΚΠΑ «η δίωξη και η ποινικοποίηση των αγώνων, των συνδικαλιστικών ελευθεριών και κάθε φωνής αντίστασης μέσα στο πανεπιστήμιο, αποτελούσε και αποτελεί πάγια τακτική του κράτους και των πρυτανικών αρχών. Στόχος τους είναι ένα πανεπιστήμιο πλήρως αποστειρωμένο, με πειθήνιους εργαζόμενους και φοιτητές, για την καλύτερη εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους».
Φορτσάρει ο Φορτσάκης: «νόμος και τάξη»
Τα νέα ήθη στο πανεπιστήμιο, που έφερναν οι νόμοι Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, προσπαθούσε να επιβάλλει ο τότε πρύτανης του ΕΚΠΑ Φορτσάκης, αποδεικνύοντας ότι η επιλογή του ως πρύτανη ήταν απόλυτα ταιριαστή με το νέο αυταρχικό και αντιεκπαιδευτικό νομοθετικό πλαίσιο (θυμίζουμε ότι η εκλογή του πρύτανη γινόταν με «σικέ» διαδικασίες, αφού τα κακόφημα Συμβούλια διοίκησης ενέκριναν και υποδείκνυαν τους τρεις υποψήφιους, από τους οποίους εκλεγόταν ο πρύτανης, ενώ προβλεπόταν και ηλεκτρονική ψηφοφορία).
Αναμενόμενο ήταν να ξεσηκωθούν φοιτητές και διοικητικοί υπάλληλοι ενάντια στην προώθηση των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων, στην επιχειρηματική λειτουργία των πανεπιστημίων, στις αναμενόμενες διαγραφές των λεγόμενων «αιώνιων φοιτητών», στην κατάρτιση των νέων οργανισμών, στην εγκατάσταση σεκιουριτάδων στα δημόσια πανεπιστημιακά ιδρύματα, στην κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Στην προσπάθειά τους να ανατρέψουν το αντιδραστικό νομοθετικό πλαίσιο ήρθαν αντιμέτωποι με τη φασιστική συμπεριφορά του Φορτσάκη, ο οποίος κατ' εξακολούθηση προσπαθούσε να διώξει τους φοιτητές από τις διαδικασίες των οργάνων του πανεπιστημίου και να επιβάλλει το δόγμα «νόμος και τάξη» με συνεχή lock out, κλείδωμα του κεντρικού κτηρίου της Πρυτανείας, με κάλεσμα των μαντρόσκυλων των ΜΑΤ να «περιφρουρήσουν» το πανεπιστήμιο και να αποτρέψουν την προσέγγιση των φοιτητών.
Τα γεγονότα
Τα γεγονότα που οδήγησαν στη δίωξη των δυο διοικητικών υπάλληλων του ΕΚΠΑ και του πρώην μέλους της Ε.Γ. της ΠΟΣΔΕΠ είναι τα εξής:
Αντιγράφουμε από την Κόντρα, αρ. φύλ. 797/8 Νοέμβρη 2014:
Την Πέμπτη 30/10, φοιτητές παρεμβαίνουν στην προγραμματισμένη Σύγκλητο του ΕΚΠΑ, μετά από αποφάσεις των συλλόγων τους, και ζητούν να πραγματοποιηθεί ανοιχτή συνεδρίαση και διάλογος για όλα τα σοβαρά θέματα που έχουν επιπτώσεις στο μέλλον τους και το μέλλον του δημόσιου πανεπιστήμιου ως ακαδημαϊκού ιδρύματος και όχι εταιρίας ΑΕ που επιβάλλει την εντατικοποίηση, τον αυταρχισμό, τη σιγή νεκροταφείου, το face control στην είσοδο στο πανεπιστήμιο, την ιδιωτικοποίηση πλευρών της λειτουργίας του, όπως η διαγραφή των λεγόμενων «αιώνιων φοιτητών», η φύλαξη του Ιδρύματος από σεκιούριτι ιδιωτικών εταιριών, κ.λπ. Οι φοιτητές καταγγέλλουν ότι από την εκλογή Φορτσάκη και δώθε δεν έχει πραγματοποιηθεί καμιά Σύγκλητος με τη δική τους συμμετοχή.
Ο πρύτανης του ΕΚΠΑ Φορτσάκης απαιτεί την άμεση αποχώρησή τους και με ύφος «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» κραυγάζει: «Τσακιστείτε έξω από την αίθουσα». Ως νομικός που γνωρίζει καλά τα νομικίστικα τερτίπια, που θα δώσουν λαβή στη συνέχεια στις δικαστικές αρχές να ασκήσουν διώξεις, φωνάζει δυνατά, ώστε να ακουστεί καθαρά απ’ όλα τα «ευήκοα ώτα»: «Αισθάνομαι ότι απειλούμαι». Στη συνέχεια διακόπτει τη Σύγκλητο και αποχωρεί, κάτω από τις αποδοκιμασίες των φοιτητών ότι αρνείται το διάλογο και ότι αυτή δεν είναι στάση πανεπιστημιακού ηγέτη, ενώ φροντίζει να δώσει τη σχετική «πάσα» στους «αρμόδιους» με τις δηλώσεις του: «Οποιος διαπράττει ένα αδίκημα πρέπει στην συνέχεια να λογοδοτήσει γι’ αυτό». «Στη συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει να διερευνηθεί αν διαπράχθηκαν τα αδικήματα της παραβίασης ασύλου και παράνομης παρακράτησης ατόμων» (προφανώς, για τον Φορτσάκη θέμα παραβίασης ασύλου δεν τίθεται για τις δυνάμεις καταστολής, τις οποίες καλεί αναφανδόν στο πανεπιστήμιο, για να επιβάλλουν την «τάξη»).
Το Σάββατο, 1/11, η συνεδρίαση της Συγκλήτου επαναλαμβάνεται κεκλεισμένων των θυρών, ενώ διμοιρίες ΜΑΤ καραδοκούν στον «περιβάλλοντα χώρο» του πανεπιστήμιου. Η είσοδος στο Ιδρυμα επιτρέπεται μόνο σε αυτούς που τα ονόματά τους αναγράφονται σε συγκεκριμένη «λίστα». Οι φοιτητές, που συγκεντρώνονται έξω από το κτήριο της πρυτανείας αποκλείονται με τη «διακριτική παρουσία» των μπάτσων.
Πανεπιστημιακοί δάσκαλοι -τρομάρα τους- αποφασίζουν να συνεδριάσουν υπό καθεστώς που θυμίζει έντονα μέρες χούντας. Σβήνουν απ’ το μυαλό τους τα δεινά που υφίστανται οι λαϊκές οικογένειες, την αγωνία αυτών και των παιδιών τους που σπουδάζουν, σβήνουν τη λεηλασία που υφίσταται το δημόσιο Πανεπιστήμιο από τρόικα και κυβέρνηση και συνασπίζονται σε κατασταλτικές και αυταρχικές πρακτικές, που συν τοις άλλοις δίνουν σάρκα και οστά στο αντιεκπαιδευτικό έκτρωμα των Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, που βάζει την ταφόπλακα στα δημόσια πανεπιστημιακά ιδρύματα. Θυμίζουν τα υποταγμένα, πειθήνια ανθρωπάρια, που άκουγαν σκυφτά και αμίλητα μέσα στο αμφιθέατρο το παραλήρημα του δικτάτορα Παπαδόπουλου.
Οι πρυτανικές αρχές, που πληρούν όλες τις προϋποθέσεις που απαιτούν για τη διοίκηση Ιδρυμάτων ΑΕ οι παραπάνω νόμοι (γι’ αυτό, άλλωστε, και εξελέγησαν), μετά τη συνεδρίαση εκδίδουν ανακοίνωση με τον επαίσχυντο τίτλο: «Η δημοκρατική νομιμότητα επιβλήθηκε» (!), στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρουν:
«Συνεχίσθηκε και ολοκληρώθηκε σήμερα στο κεντρικό κτήριο του Ε.Κ.Π.Α. η συνεδρίαση της Συγκλήτου του Ιδρύματος, η οποία είχε βίαια διακοπεί με την εισβολή ομάδας φοιτητών την Πέμπτη 30/10. Αυτή την φορά θεωρήθηκε σκόπιμη η διακριτική αστυνομική επιτήρηση του περιβάλλοντος χώρου του Πανεπιστημίου… Γενική ήταν μεταξύ των συμμετασχόντων συγκλητικών η αίσθηση ότι το Ιδρυμα ανακτά τον ρυθμό του και επαναλαμβάνει την πορεία του προς τα εμπρός, παρά τις αντιδράσεις των όσων εραστών του τέλματος ή της οπισθοδρόμησης, αλλά σε απόλυτη συμφωνία με το αίσθημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών αυτής της χώρας και των φοιτητών μας».
Ωραία, λοιπόν, τα «λυκάκια» του συστήματος έπραξαν το «δέον γενέσθαι», ώστε να πατάξουν τους «παράνομους» φοιτητές. Καιρός ήταν να πάρουν τη σκυτάλη οι «λύκοι» της αγέλης για να γενικευθεί και να εμπεδωθεί η επίθεση, να βασιλεύσει ο φόβος και ο τρόμος μέσα στη φοιτητική νεολαία (και γενικότερα μέσα στην εργαζόμενη κοινωνία), η πεποίθηση ότι το παιχνίδι είναι χαμένο αφού απέναντί της έχει συνασπιστεί σύμπαν το σύστημα:
«Τηλεφωνική επικοινωνία με τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεόδωρο Φορτσάκη είχε το μεσημέρι του Σαββάτου ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, προκειμένου να τον συγχαρεί για την ομαλή συνεδρίαση της Συγκλήτου, αλλά και για να εκφράσει την ικανοποίησή του για την επαναφορά στη νομιμότητα»: Η παραπάνω είδηση επαναλαμβάνεται «καρμπόν» σε όλα τα ηλεκτρονικά Μέσα Ενημέρωσης.
«Η κοινωνία θέλει ένα Πανεπιστήμιο που να λειτουργεί. Και χαιρετίζω αυτό που έγινε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρέπει να γίνει σε κάθε Πανεπιστήμιο. Και συγχαίρω κι εγώ το συνάδελφό μου στο Δημόσιο Δίκαιο, τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου, τον Καθηγητή Φορτσάκη, γιατί δε πρέπει το Πανεπιστήμιο να είναι χώρος βίας και ανομίας»: Ευάγγελος Βενιζέλος.
«To πανεπιστήμιο πρέπει να λειτουργεί εύρυθμα. Πρέπει να χαιρετίσουμε την πρακτική, την τακτική και την στρατηγική του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών, που κατοχύρωσε για πρώτη φορά μετά από χρόνια το γεγονός ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι ξέφραγο αμπέλι. Προστάτευσε το αυτοδιοίκητο κατά το Σύνταγμα του Πανεπιστημίου, όχι από το κράτος, το οποίο δεν παρεμβαίνει, αλλά από τους τρίτους, τους τραμπούκους, αυτούς που πιστεύουν ότι δήθεν μεταφέρουν λαϊκά μηνύματα. Και μιλώ για απλές, μικρές πτυχές θεμάτων της πολιτικής»: Ανδρέας Λοβέρδος, υπουργός Παιδείας.
Συμπέρασμα: Κυβέρνηση, υπουργείο Παιδείας, με τις ευλογίες των αφεντικών και τη βοήθεια της σε διατεταγμένη υπηρεσία πανεπιστημιακής κάστας, είναι αποφασισμένοι να ξεθεμελιώσουν ό,τι έχει απομείνει απ’ το δημόσιο πανεπιστήμιο και να επιβάλλουν με την τρομοκρατία (μια μορφή της είναι και η διαγραφή των «αιώνιων φοιτητών», η δεξαμενή των οποίων συνεχώς θα πλαταίνει και θα γεμίζει με τις αλλαγές στους οργανισμούς και τους εσωτερικούς κανονισμούς των πανεπιστημίων) την υποταγή της φοιτητικής νεολαίας.
Γι’ αυτό δεν αρκούν οι διαμαρτυρίες από κάποιες δεκάδες ή εκατοντάδες εύψυχων φοιτητών. Απαιτείται μαζικό, δυναμικό, ανατρεπτικό φοιτητικό κίνημα. Οι καιροί δεν περιμένουν!
Τα ΜΑΤ εν δράσει
Ιδού πως περιγράφουν τα γεγονότα της 13ης Νοέμβρη, οι δύο φοιτητές του ΕΚΠΑ, που χτυπήθηκαν βίαια από άνδρες των ΜΑΤ κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης διαμαρτυρίας στη Νομική στις 13/11/2014. Οι δύο φοιτητές του ΦΣ Οικονομικού κατέθεσαν μήνυση εναντίον τους, η εκδίκαση της οποίας μετά από συνεχόμενες αναβολές τα προηγούμενα έτη, εκδικάζεται στις 7/3/2018:
«Την Πέμπτη 13/11/14 οποιοσδήποτε βρισκόταν γύρω από τη Νομική θα αντίκρυζε δεκάδες διμοιρίες των ΜΑΤ παρατεταγμένες γύρω από το κτήριο της Νομικής. Από το πρωί εκείνης της ημέρας, οι αστυνομικές δυνάμεις είχαν αποκλείσει την είσοδο της σχολής απαγορεύοντας σε φοιτητές, καθηγητές και διοικητικό προσωπικό να εισέλθουν στο κτήριο. Η στάση των αστυνομικών δυνάμεων -σημειώνουμε ώρα 9 το πρωί- ήταν άκρως επιθετική απέναντι στους φοιτητές οι οποίοι εντωμεταξύ είχαν αρχίσει να μαζεύονται και να προβληματίζονται για την κατάσταση. Ενδεικτικά, οι αστυνομικοί απώθησαν με τη βία δεκάδες φοιτητές που βρίσκονταν έξω από τον είσοδο της σχολής, εντελώς αναίτια.
Η αποκορύφωση του αυταρχισμού που γνώρισε το φοιτητικό κίνημα εκείνη την ημέρα ήταν ο τραυματισμός δύο φοιτητών από το ΦΣ Οικονομικού λίγο αργότερα, όταν στον πεζόδρομο της Μασσαλίας αστυνομικοί των ΜΑΤ χτύπησαν κα πάλι αναίτια, αλλά αυτή τη φορά συντεταγμένα, τους 2 φοιτητές που -όπως και τόσος άλλος κόσμος εκείνη την ημέρα- στέκονταν στο σημείο μαζί με άλλους συμφοιτητές τους. Αποτέλεσμα ήταν οι φοιτητές του Οικονομικού, Γ.Ν. και Κ.Μ να καταλήξουν στο νοσοκομείο.
Καθόλου τυχαίο δεν ήταν το συγκεκριμένο γεγονός, καθώς οι αστυνομικές δυνάμεις εφάρμοζαν τις εντολές που έλαβαν από τον τέως πρύτανη και νυν βουλευτή της ΝΔ, Θεόδωρο Φορτσάκη για lock out των σχολών του κτηρίου.
Αξίζει να σημειωθεί ότι την ημέρα που πραγματοποιήθηκε το lock out υπήρχαν γενικές συνελεύσεις στο Οικονομικό και το Πολιτικό Τμήμα της Νομικής».
Για τα γεγονότα αυτά, όλη την εβδομάδα που μας πέρασε, οργανώθηκαν δράσεις από την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους διωκόμενους εργαζόμενους-φοιτητές του ΕΚΠΑ, με στόχο την έκφραση της αλληλεγγύης, την καταγγελία της επέμβασης των διωκτικών αρχών στη συνδικαλιστική-αγωνιστική δράση και τη διατράνωση της αποφασιστικότητας να μη σταματήσει ο αγώνας ενάντια στην τρομοκράτηση των αγωνιζόμενων εργαζόμενων, ενάντια στην ποινικοποίηση των αγώνων, γιατί αυτός αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της αντίστασης στη συνεχιζόμενη επίθεση που δέχεται η εργαζόμενη κοινωνία και η νεολαία.
Κορύφωση των εκδηλώσεων αλληλεγγύης αποτελεί η μαζική παρουσία όλων στα δικαστήρια της πρώην Σχολής Ευελπίδων:
– Την Τετάρτη 7 Μαρτίου 2018, 09.00 π.μ. (Α΄ Αυτόφωρο, Κτήριο 2, Αιθ. 3).
– Την Τρίτη 13 Μαρτίου 2018, στις 09.00 π.μ. (Ζ΄ Μονομελές Πλημ/κείο Αθηνών, Κτήριο 5, Αιθ. 4).
– Την Πέμπτη 29 Μαρτίου 2018, στις 09.00 π.μ. (Θ΄Μονομελές Πλημ/κείο Αθηνών, Κτήριο ΠΡΟΚΑΤ, Αιθ. 2).
Πρόκληση
Επιχειρώντας να φιλοτεχνήσει ένα δημοκρατικό προφίλ, αφού προηγουμένως είχε φροντίσει να «σταυρώσει» τους διοικητικούς υπάλληλους και τους φοιτητές, ζητώντας την ποινική τους δίωξη, ο Φορτσάκης, εν αναμονή των επικείμενων δικών, εξέδωσε ανακοίνωση στις 5 Μάρτη, δηλώνοντας: «Δεν επιθυμώ την ποινική δίωξη ούτε την ποινική καταδίκη των προσώπων, διοικητικών υπαλλήλων και φοιτητών, που κατηγορούνται για τη συμπεριφορά τους κατά την περίοδο εκείνη».
Την ίδια στιγμή, όμως, με όσα επαναλαμβάνει («τα γεγονότα εκείνα ήταν εντελώς ανάρμοστα για ακαδημαϊκό χώρο και απολύτως αποδοκιμαστέα», «τα τότε συμβάντα αποτέλεσαν δυσάρεστο προάγγελο της βίας και ανομίας που κατέκλυσε τα πανεπιστήμιά μας έκτοτε και ενδημεί πλέον σε αυτά») και περιγράφει με ψεύδη («πρακτικές όπως ο εξαναγκαστικός εγκλεισμός του Πρύτανη και της Συγκλήτου στην αίθουσα συνεδριάσεων με αυθαίρετη παράσταση φοιτητών, διοικητικών υπαλλήλων και ατόμων αγνώστων στοιχείων από άλλα πανεπιστήμια ή και τελείως εξωπανεπιστημιακών δεν έχουν θέση στο πανεπιστήμιο, και μάλιστα όταν συνοδεύονται από ύβρεις και απειλητικές συμπεριφορές»), αποδεικνύει ότι ουδέποτε μετακινήθηκε από όσα θεωρεί ότι πρέπει να βρουν εφαρμογή στο δημόσιο πανεπιστήμιο, που να εμπεδώνουν τη σιγή νεκροταφείου, προκειμένου να προχωρήσει η εφαρμογή του πανεπιστήμιου-ΑΕ. Εξ ου και η αποστροφή της ανακοίνωσης: «Αυτός ήταν ο λόγος που επέμεινα στην τήρηση της τάξης στο Πανεπιστήμιο, όπως επιβάλει ο νόμος και η ακαδημαϊκή δεοντολογία και δικαιολογεί πλήρως τις τότε ενέργειές μου».
Γιούλα Γκεσούλη
